Bölüm 21: Sürpriz

"Gelecek, milyarlarca bilinmeyenli devasa bir denklemden ibarettir Doğa. Ancak benim koordinat eksenim senin kalbine sabitlendiğinden beri, o denklemin sonucu benim için her zaman aynı: Sonsuzluk." Zaman, o haziran ayının gerilimli son bir haftasını, uykusuz geçen o dondurucu deneme gecelerini ve kapısında yüreğimin ağzımda attığı o üniversite sınavını adeta bir göz kırpması gibi yutup geçmişti. O büyük sınav maratonu arkamızda kalalı haftalar olmuş, temmuz ayının o kavurucu İzmit sıcağı yerini ağustosun ılık akşamüstü rüzgarlarına bırakmıştı. Ve bugün, hayatımızın o en büyük bilinmeyenli denkleminin sonuç günüydü [12-A]. Bilgisayar ekranının karşısında, masanın kenarını heyecandan titreyen parmaklarımla sıkı sıkıya tutarken nefes almayı unutmuştum. Sayfanın yüklenmesini beklerken boynumdaki o formüllü gümüş zincirli cam zarı avcumun içinde sıktım. Tam o saniyede ekran yenilendi ve hayatımın en büyük yeşil ışığı gözlerimin önünde parıldadı: KAZANDIĞI ÜNİVERSİTE: 9 Eylül ÜNİVERSİTESİ - (BURSLU) Çığlık atmakla ağlamak arasındaki o ince çizgide kalakalmışken, masanın üzerinde duran telefonum ani bir titremeyle sarsıldı. Ekranda o canımdan çok sevdiğim, rehberimde her gördüğümde içimi titreten o isim parlıyordu: "Meriç'im ❤️" . Telefonu saniyesinde kulağıma götürdüm, sesim heyecandan titriyordu. "Meriç! 9 Eylül Üniversitesi oldu! Kazandım, inanamıyorum..." Telefonun diğer ucundan, o çok özlediğim, pürüzsüz, boğuk ve insanın ruhuna sükunet üfleyen o asil ses yükseldi. Hafifçe kıkırdadı; o kadar huzurlu, o kadar gurur dolu bir tonu vardı ki. "Biliyorum sevgilim," dedi Meriç. Sesi kulaklarımdan içeri sızıp kalbimin tam ortasına yerleşti. "Çünkü ben kendi ekranımdan senin T.C. kimlik numaranın veri tabanına saniyeler önce sızdım. Tebrik ederim Dr. Doğa Yılmaz. Ama asıl büyük haberi unuttun." "Nasıl yani?" dedim şaşkınlıkla, gözlerimi ekrandan ayırmadan. "Kendi kazandığın yerin hemen altındaki o ortak tercih koduna baksana," dedi Meriç. Yüzündeki o dahi çocuk tebessümünü sesinden bile okuyabiliyordum. Hızla ekranı aşağı doğru kaydırdım 9 Eylül Üniversitesi'nin hemen altındaki o ek kontenjan ortak yerleştirme alanında onun adını ve kazandığı bölümü gördüm: MERİÇ KARAN: 9 Eylül ÜNİVERSİTESİ - BİLGİSAYAR MÜHENDİSLİĞİ ( BURSLU) Gözlerimden süzülen o tatlı, sıcak yaşlar yanaklarımdan aşağı süzülürken telefonun ahizesine doğru fısıldadım. " Aynı şehirde, yan yanayız." "Biz seninle o ilk gün, sayıların yerini karıştırıp bana o sakar mesajı attığın ilk saniyede ortak kaderimizi çoktan çizmiştik Doğa," dedi Meriç, sesi bu kez her zamankinden çok daha derin ve yoğun bir aşk barındırıyordu. "Üniversite sınavı sadece o kümenin resmi bir onayıydı. Şimdi o güzel gözlerindeki yaşları sil üzerindeki o krem rengi kazağı giy. Seni o ilk resmi randevumuza çıktığımız, zamanın bizim için durduğu o eski botanik bahçede bekliyor olacağım." Botanik bahçenin kapısından içeri adım attığımda, ağustos ayının o tatlı akşamüstü güneşi, manolya ağaçlarının yaprakları arasından süzülerek taş patikayı altın sarısına boyuyordu. Adımlarım heyecandan birbirine dolanırken, uzaktan o göle nazır ahşap iskelenin korkuluklarına sırtını yaslamış duran o dik ve asil silueti gördüm. Meriç, kollarını dirseklerine kadar katladığı siyah gömleği, hafifçe uzamış ve rüzgarda salaşça dağılan siyah saçlarıyla bir tablo gibi karşımda duruyordu. Okul koridorlarında herkese karşı ördüğü o ulaşılamaz, mesafeli kalkanı burada, sadece ikimizin olduğu bu duru sessizlikte tamamen şeffaflaşmıştı. Kömür karası gözlerindeki o keskin zeka, beni gördüğü o ilk milisaniyede yerini tamamen ruhumu ele geçiren o yoğun şefkate bıraktı. Ona doğru koşar adım ilerledim ve tam önünde durduğumda, Meriç hiç tereddüt etmeden sağ elini uzattı. Uzun, zarif parmaklarını benim parmaklarımın arasından geçirerek ellerimizi sımsıkı kenetledi. Sol bileğimdeki o kırmızı iplik, birleşen ellerimizin ortasında ilişkilerimizin en olgun mührü gibi duruyordu. Ancak bu kez Meriç sadece elimi tutmakla kalmadı. Koyu renk gözleri…