1.Bölüm: Buldum Seni

İşte oradaydı, Barlas Küfeciler. Bar taburesine oturmuştu, sırtı bana dönüktü ve omuzları iki dağı andırıyordu. Fotoğrafını gördüğümden bu yana spor yapmış olmalıydı, bu kadar yapılı durmuyordu. Ya da kamera lensi ile gözlerimin gördükleri bir değildi emin değilim. "Buldum seni." diye mırıldandım ardından üzerimdeki kırmızı, vücudumu saran ve derin bir yırtmacı olan elbisemi düzelttim. Kızıl saçlarımı omuzlarımın gerisine doğru attıktan sonra bana bakan barmene göz kırptım ve hemen yanındaki tabureye doğru adımladım. "Bir tane daha lütfen." Barlas Küfeciler elindeki viski bardağını sakince barmene doğru iteklerken konuştu, tok sesi kulak zarlarıma çarparken iki adımım kalmıştı. "Pardon? Oturmamın bir sakıncası var mı?" Tatlı bir sesle sordum ama o, tam da ondan beklediğim şekilde bana bakmadan başını iki yana sallamakla yetindi. Üzerinde siyah bir gömlek vardı, kollarını dirseklerinin altına kadar kıvırmıştı ve pürüzsüz göğsünü gösterecek kadar açıktı düğmeleri. Buraya kafa bulmaya gelmediğini biliyordum. "Her zamankinden." dedim güçlü bir sesle ardından barmenin ona yeni doldurduğu viski bardağını uzatıp bana manalı bakışına aldırış etmedim. "Buraya hep gelir misiniz?" Yüzsüzlüğüme bir yenisini eklerken o bana bakmamakta kararlıydı. Başını dahi sallamadı ama nihayet kısa bir cevap verdi. "Hayır." İletişime geçmesi zor birisiydi, biliyordum. Ben de cilve yapmasını ya da kaynaşmasını bilen birisi değildim ama onu istiyordum. Ona kesinlikle ihtiyacım vardı. "Gözüme tanıdık geliyorsunuz." dedim bu kez, sanırım kadın olmasam avucu arasında tuttuğu bardağı kafamda kırardı. Neyse ki cinsiyetim bazen pozitif ayrımcılığa yarıyordu. "Beni rahatsız etmekte ki amacınız nedir?" Eskiden, ne kadar eski bilmiyorum çapkın olduğunu duymuştum ama sanırım artık elini ayağını çekmişti o işlerden ve bu da işimi daha da zorlaştırıyordu. İnsan içine pek çıkmıyordu o yüzden onu yakaladığım gibi yapışmak zorundaydım. "Rahatsız ettiğimi düşünmemiştim, kusura bakmayın." Barmenin uzattığı bardağı tek seferde kafama dikip noş bardağı geri itekledim. Elimle bir tane daha vermesini söyledikten sonra etrafıma bakındım. Herkes kendi halindeydi ve bir bar için fazla sakindi. Nezih bir yer değildi, bunu herkes bilirdi. O halde bugün ki sakinlikte neyin nesiydi? Önüme dolu bardak iteklendiğinde barmene kafamla ufak bir işaret verdim ve arka tarafımda oturan birisine göz kırptığını gördüm. Sanırım oyun başlıyordu. "Merhaba güzellik." Hadi ama! Ona bu kadar da klişe olmamasını söylediğimi hatırlıyorum evet bazı klişelere ihtiyacım vardı ama bu kadarına değil. "Bana mı dediniz?" dedim zaten tanıyor olduğum simaya bakarak. Berkay, ona doğru döndüğüm için arkamda kalan Barlas'a kısa bir bakış attıktan sonra kıvrılmak için can atan dudaklarını kastı. Kahretsin, bu iş için uygun olmadığını biliyordum. Batırmasa iyi ederdi. "Burada başka güzellik mi var?" Elimde olmadan dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. Şu sünepeye de bakın hele, eline geçen fırsatı beni sinirlendirmek için nasıl da kullanıyor. "Aman Allah’ım..." dedim şok içinde "Bu iğrençti beyefendi." Berkay ne diyeceğini unutmuş olmalı ki birçok detayı es geçip üzerime eğildi ve benden gerçek bir tepki aldı. "Ne yaptığını sanıyorsun?" Ayağa kalkıp onu omuzlarından hızla iteklediğimde Barlas'a baktı ardından bana kararlı bir bakış atarak pekte nazik olmayan bir şekilde itekledi. Neyse ki bu beni yıkmazdı ama rolüm gereği Barlas'a çarparak yere düştüm ve acı dolu bir sesle inledim. "Madem bir şeyler yapmayacaksın, ne diye kırmızı bir elbiseyle bara geldin?" Sanırım sessiz kalmalıydım, ayak bileğimle ilgileniyor gibi yaparak başımı eğdiğimde Barlas'ın ağır ağır tabureyle birlikte Berkay'a döndüğünü gördüm. "Bir kadın kafasında sevilme fikri olmadan kırmızı elbise giyemez mi yani?" Yani buna takılması hoştu ama bana bir nasıl olduğumu sorup kaldırması falan gerekmez miydi? "Kaç tane kırmızı giyip işi pişirmeden giden kadın gördün?" Bu çirkin cümleye takılmadım, Berkay gerçekte böyle birisi değildi sizi temin ederim. Yap…