B04: ROTA

14 Ağustos 2018 Lale Devrim "Senin ne işin var burada?" diye hayretle sorarken bir adım geriye attı Lale ama bu ani dikkat dağınıklığı silahına mal oldu. Genç adam çevik bir hareketle kadının silahını kaptı ve "Yardım ediyorum sana." dedi sakince, Lale'nin tepkisi pek umurunda değil gibiydi. Lale ise onun bu tavrına karşı daha da sinirlenmişti. Çok değil, birkaç hafta önce metroda karşılaştığı genç, şimdi tam önünde duruyordu. Sanki Lale'yi tanıyordu ve sıradan bir sohbetin ortasındalarmış gibi davranıyordu. Lale'nin silahını sağ elinde tutarken kafasını çevirip müdür masasına baktı. "İstifanı bırakmışsın. Gidebiliriz o zaman." Lale'ye son bir bakış atıp kapıya yöneldi "Nereye gidiyoruz? Sen kimsin?" Tükenen sabrına rağmen sakince sordu. Genç adam kapıdan çıkarken durdu ve ona öfkeyle bakan kadına çevirdi bedenini. "Arabaya gidiyoruz. Zaten bir adamı vurdum, daha fazlasında gözüm yok." Cümlesini bitirir bitirmez odadan çıktı. Lale tereddütle kapıya ilerledi. Başını uzatınca koridorda kendinden emin bir şekilde yürüyen kişiye baktı. Okulun karşısındaki parkta oturan adamla aynı kıyafetleri giymişti. Tuna, onun arkadaşı olduğunu onaylamıştı. Daha önce, teslimat yerinde ve kendi evinin önünde onayladığı gibi. Lale, bu 'arkadaş'ı ilk kez teslimat yaparken gördüğünü sanıyordu ama aslında günler öncesinden görmüştü. Tesadüf olamayacak kadar kasıtlı bir karşılaşmaydı. Lale aksine istese bile inanamazdı. Hızla adımlayarak hatta neredeyse koşarak ona yetişmeye çalıştı. Acelesi varmış gibi konuşmasına rağmen artık pek de acele etmeden yürüyen genç adamı merdivenlerin sonunda yakaladı. Omzundan tutup kendine çevirmeye çalıştığında genç adam direnmedi, geriye dönüp kadına sorgularcasına baktı. Lale hızla elini çekti ve ona tepeden bakan bu küstah çocuğa aynı bakışlarla karşılık verdi. Ondan birkaç basamak yukarıdaydı ama buna rağmen kadına kendini küçük hissettiriyordu. "Beni takip mi ediyordun?" diye sordu. Hâlâ merdivenlerde, yüzleri birbirine dönük şekilde dikiliyorlardı. Lale'nin gözü gencin boş ellerine takıldı. Silahı görünürde yoktu. Ne olursa olsun onu geri almalıydı. Genç adam duruşunu ve bakışını hiç bozmadan, "Evet. Seni takip ettim." dedi ve az önceki istikametinde ilerlemek için harekete geçti. Lale kalan merdivenleri de inerken konuşmayı devam ettirmek istiyordu fakat hizmetli odalarının olduğu taraftan bir ses geldi ve aniden önünde bir kol belirdi. Genç adam, susturucu takılı başka bir silahı sesin geldiği yöne doğrultuyordu. Süleyman Bey'e. Lale, korkuyla iki elini havaya kaldırmış yaşlı hademeyi gördü. Adamın titreyen dizlerini durduğu yerden seçebiliyordu. "Ne oluyor burada? Sen de kimsin?" dedi Süleyman Bey, sanki hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi. Yüzündeki şaşkın bakış gerçekten inandırıcıydı. Lale gerçeği bilmeseydi, onun tüm bu olaylardan bihaber olduğuna inanırdı ama kulakları az önce Süleyman Bey'in hain sesine tanık olmuştu. "Sen söyle." dedi genç adam. Silahı hâlâ yüzüne doğrultuyordu. "Az önceki adamlar kimdi? Sen kimsin?" Yaşlı hademe ağlamaya başladı. Konuşurken yer yer sesi titriyor ve kekeliyordu. "Yemin ederim bilmiyorum. O adamlarla hiçbir alakam yok. Bana hademe odasından çıkmamamı söylediler. Lale hocam siz de bir şey deyin. Ben zararsız kendi halinde bir insanım." Adam yardım dilercesine ona bakıyordu, belli ki Lale'nin o odada olduğunu bilmiyordu. Dilekçeyi indirip çıktığını sanıyordu. Silahına el koyan bu genç, dışarıda bir kaos ortamı yaratmasaydı; masanın altında saklandığını öğrenecekti, neredeyse. Lale ona acımak istemiyordu ama yaşlı birini bu kadar savunmasız görmek hiç iyi hisler doğurmuyordu. Yine de gardını indirmedi. Timsah gözyaşlarına kanmayı düşünmüyordu. "Yalanı bırak. Masanın altındaydım ve senin sesini çok net duydum. O adamları sen çağırdın. Beni öldürsünler diye." Adam hıçkırıklarla dizlerinin üzerine çöktü. "Mecburdum yoksa–" "Hemen kim olduklarını söyle yoksa seni öldürürüm." Bir anlığına varlığını unuttuğu genç, hızla ağlayan hademeye yöneldi ve iki eliyle sımsıkı tuttuğu silahı…