B02: KURYE

13 Ağustos 2018 Lale Devrim O günün hiçbir özel yanı yoktu. Her zamanki gibi uyanmış, kahvaltı etmiş, üstelik atandığı yeni okulundaki meslektaşlarıyla evinin yakınındaki bir yerde kahve bile içmişti. Sorun, deli cesareti değil, kesinlikle ve kesinlikle aptal merakıydı. Bir çetenin üyesinden istihbarat alacak ve ona, kendisine vaat edilen paranın kalanını verecekti. Tuna'nın dediğine göre adam korkağın tekiydi ve kendisine yapılabilecek herhangi bir 'yamuk' harekete karşın tedbirli olmak istiyordu. Bu yüzden kalabalık bir yerde zararsız tipli bir kadınla alışveriş yapmak daha güvenliydi. Ve Tuna'nın da tek güvenebileceği kişi Lale'ydi. Lale gayet zararsız bir tipti, değil mi? Tuna bu işin güvenli olduğuna dair yeminler etmişti. Sonuçta iki taraf da kazançlıydı. Adamın niyeti başka bir şey olsaydı güpegündüz kalabalık bir yerde alışveriş yapmak istemezdi. Tuna'ya bu adamı nasıl bulduklarını sorduğunda kaçamak cevaplar vermesi başka bilinmezlikleri ortaya sermişti. Paranın %30'unu önceden nasıl vermişlerdi mesela? Neden şimdi yan yana gelemiyorlardı? Tuna'yla tam söz verdikleri saatte buluştu. O gün ve öncesindeki 2 gün boyunca durmadan kadını kontrol etmişti. Elbette Hâlâ aynı fikirdesin, değil mi? tarzında konuşmalar yapmıyordu ama amacı belliydi. Son ana kadar caymayacağını garantilemeliydi. Lale onun kimlerle ortaklık yaptığını bilmiyordu ama Tuna'nın gerginliği o kişilerin niteliği hakkında yeterince ipucu veriyordu. Bu yüzden parkta, gözden uzak bir bankta aniden yanına oturduğunda adam korkuyla irkildi. Evet, bu başka bir kırmızı alarmdı. Ve evet, bunu da görmezden gelmişti. Onun korkusu Lale'ye çok şey anlatıyordu fakat Lale kulaklarını kapatmıştı. Körlüğüyse bambaşka bir meseleydi. "Geldin." dedi inanmazlıkla Tuna. Kadının gözü, stresle salladığı sol bacağına ilişti. "İyi misin sen?" Gayriihtiyari bir şekilde çıkmıştı dudaklarından. Burada başı belaya girecek olan Lale'ydi ama Tuna ondan daha stresliydi. "İyiyim, sadece heyecanlandım. Bu adamın vereceği bilgi bizim için çok önemli." Gülüşü hiç de gerçekçi değildi. Lale, adamın üstünü başını süzdüğünde kot ve tişört kombinasyonuna ek olarak şapka ve gözlük taktığını gördü. "Sen burada mı bekleyeceksin?" "Anlaşmaya göre beklememeliyim. Ama yine de uzaktan izleyeceğim." "Ne olur ne olmaz." diyerek tamamladı cümlesini, Lale. "Onu da uzaktan izleyen birileri varsa? Bu yüzden böyle giyindin sanırım." "Hayır, yok. İşbirlikçi bulursa kendi zararına olacağını biliyor. Ne yapacağını hatırlıyorsun, değil mi?" Doğuya doğru birkaç metre yürüyüp, üzerinde belediyenin adı olmayan tek banka oturacak ve alışveriş için casusu bekleyecekti. İkindiye doğru olduğu için kalabalık gitgide artıyordu. Ve o bankta halihazırda zaten biri oturuyordu. Uzun bacaklarını saran siyah kotu, tıpkı Tuna gibi şapkası ve gözlüğü vardı. Bir bacağının bileğini diğer bacağının dizine yaslamıştı. Ta buradan seçebildiği siyah beyaz Nike ayakkabıları bir anda kadında deja vu hissi yaratmıştı. Çok yakın bir zamanda aynı modeli görmüş gibiydi. Bu çantayı vereceği kişi miydi? Tuna sorusunu duymuş gibi cevapladı. "Adamla anlaştığımız bankta arkadaşlarımdan biri oturuyor. Sen yaklaşınca o kalkacak ve sen oturacaksın. Zaten yirmi dakika içinde gelmiş olur." Hararetle kadına döndü ve gözlüklerini çıkardı. Mavi gözleri kıpkırmızıydı. "Sakın konuşma. Adam yanına gelince sadece Belen diyecek ve sen çantayı ortanıza indireceksin. Adam zarfı çantanın altına koyacak ve beş dakika sonra çantayı alıp gidecek. Sen de bir beş dakika sonra yanıma geleceksin. Hepsi bu." Gözlük elinde sağa sola sallanırken konuşmasına odaklanmak zordu. "Adamın verdiği bilgiye nasıl güveneceksiniz?" "Ne kadar az şey bilirsen senin için o kadar iyi." "Sana inanmadığımı biliyorsun, değil mi Tuna? Buraya neden geldiğimi de biliyorsun." En yakın arkadaşıyla ilişkisini aniden kestiği için her zaman pişman olacaktı, bu bir gerçekti ama öte yandan arkadaşı bambaşka birine dönüşmüştü ve Lale'nin değmek dahi istemediği sularda yüzüyordu. Mavi gözler anlık ol…