7. BÖLÜM

Sarıldığım ince ceketim ile sırtımı daha rahat bir pozisyona geçirmek adına banka yasladım. Aldığım derin nefesle temiz hava her hücreme dağıldı. Hissettiğim temiz duygu ile yüzümde oluşan ufak tebessüm benden izinsiz dudaklarımda yer edindi. Geceydi. Herkes uyumuştu, zira lojmandaki çoğu kişi iş sahibiydi. Kimse bu saate kadar uyanık kalmazdı. Ben istisnaydım bu gece. Uykum gelmediğinden mütevellit odamda duramamıştım. Bir bardak su içmiş ve ceketimi alarak üzerime geçirip dışarı çıktım. Hava güzeldi, bunu kaçırmak istememiştim. Önce biraz oturacak ardından da lojmanın içinde biraz yürümek istiyordum. Bugüne kadar lojmanın içinde hiç gezmediğimi de o an fark ettim. Hem böyle ortalık sessiz sakinken keyifle tadını çıkara çıkara dolaşırdım. Tekrar derin bir nefes alırken karşı dairemin kapısı açıldı ve Bozkurt'un bedeni görüş açıma girdi. Onu izlemekten kendimi alıkoyamazken usulca hareketlerine baktım. Giydiği siyah deri ceketinin cebinden sigara paketini çıkarıp bekletmeden ucunu çakmak yardımıyla ateşe verip derin bir nefes çekti. Ateşlenmesiyle beraber sigaranın gri dumanı karanlık gökyüzünde dalgalanarak dağıldı. Ondan gözlerimi ayırmazken en sonunda bakışları benim olduğum tarafa dönünce fark etti beni. Tek kaşı havalanırken sakin adımlar atarak yanıma yaklaştı. Bedenimi banktan uzaklaştırırken Bozkurt hemen önümde durmuştu. Boyu fazlaca uzundu, böyle durunca daha da göze çarpıyordu. Başımı geriye yatırıp alttan onun, gece bile kendini belli eden soluk mavi gözlerine baktım. Sigara dumanının kokusu iyice aramızda yoğunlaşırken "Bu saat oturmak için epey geç bir saat." Dedi. Ses tonunda alay yoktu, buna emindim ama tam olarak ne olduğunu da anlamamıştım. Omuzlarımı hafifçe oynatıp cevapladım. "Uykum kaçtı ve oturmaya mecbur kaldım diyelim." Cevabımla başını ağırca salladı lakin gözlerini ayırmadı. Sigaradan bir duman daha çekince "Eşlik edeyim?" Diye sorarcasına tek kaşını havalandırmıştı. Hafifçe yan kayıp oturması için daha geniş bir alan açtım. "Olur." Dememle onun için ayırdığım kısma geçip oturdu. Yine o zamanki gibi rahat ama benim rahatsız olmamı engelleyecek şekilde yanıma yerleştirdi bedenini. "Senin oturman için de geç bir saat aslında." Diye takılmadan edemedim. Gözleri usulca bana kaydı. Soluk mavi gözleri her baktığında farklı duygular sarmalıyordu sanki etrafımı. "Haklısın." Dedi başını da ağırca sallayarak. "Ama alıştım bu saatlerde uyanık olmaya. Uyku tutmuyor." Bu sefer başını sallayan ben olmuştum. "Anladım." Biraz sessiz kalınca tekrar konuştum. "İkidir dışarıya çıkıyorum gece saatlerinde ve seninle karşılaşıyorum hep." Ona bakınca, beni dinlediğini görebiliyordum. "Tuhaf bir tesadüf." Derken küçük bir gülme firar etmişti dudaklarımdan. Benim gülmem ona bulaşmış gibi dudaklarında oluşan kıvrılmaya şahit olmuştum. Bu ise anlamsız şekilde dudaklarımın daha da kıvrılmasına neden oldu. "Öyle." Derken sesindeki samimiyet kendini belli ediyordu. "Ben çoğu zaman bu saatlerde çıkıyorum ama görünen o ki sana daha çok tesadüf gibi geliyor." "Haklısın." Diyerek onayladım. Ardından derin bir nefes alarak ayaklandım. Birden böylece kalkmam kaşlarının çatılmasına sebep olurken açıklama ihtiyacı hissederek tekrar konuştum. "Eve girmeden önce lojmanda biraz dolaşacaktım aslına." Söylediğimle o da ayağa kalkınca üstten bakışlarım son bularak bu sefer alttan baktım yüzüne. "Beraber gezelim." Dedi. Bu, soru barındırmaktan çok izin ister gibi söylenmişti. "Tabi." Diyerek arkamı döndüm. O da bana yetişince yan yana bir şekilde lojmanda dolaşmaya başladık. Bu sırada Bozkurt'un tekrar yaktığı sigara gözümden kaçmamıştı. Fazla tüketiyordu. Beraber ilerlerken merak ederek evlerde kimlerin kaldığını sordum. O zamanlar bizlere gelen komşuların oturduğu evleri de öğrenmiş en azından bilgim olurdu. Bozkurt ise ricamı kırmayarak evlerde kimin kaldığını, komşularımızın isimleriyle beraber tek tek sıkılıp gücenmeden bana gösterdi. İlk geceye göre, bugün geçirdiğim gece daha güzeldi. En azından içimde sıkıntıya yer yoktu. Temiz havanın…