6. BÖLÜM

Bir okul gününün daha sonuna gelmiştim. Üzerimde tatlı bir yorgunluk mevcuttu. Her bir öğrencimle vakit geçirmek, onların hevesli sorularına, söylediklerine kulak asmak, tebessümlerini, mutluluklarını izlemek bana en güzel hediyeydi. Onların heyecanına tanıklık etmek beni tarifsiz mutluluklara gebe kılıyordu. Servisin beni bırakmasıyla lojmana girmiştim. Adımlarım direkt olarak yorgunlukla eve doğru gitti. Bu sırada lojmanın içerisindeki telaş dikkatimden kaçmamıştı. İş çıkış saatindendir diye düşünüp umursamadım. Herkesin iş çıkış saati aynı olmasa da yine de hemen hemen çakışıyordu. Kapımın önüne gelince elimde hazır tuttuğum anahtarla kapıyı açıp içeriye girdim. Kolumdaki çantayı elime alıp içeriye seslendim. "Begüm." Bir kaç kez daha ismini seslenmeme rağmen karşılık gelmeyince önce salona ardından mutfağa baktım. Ocağın üstünde duran yemek tencereleriyle varlığını belli ediyordu ama kendisinden ses çıkmıyordu. Kaldığı odaya gidip baktığımda orada da göremeyince kaşlarım çatıldı. Odama geçip çantamdan telefonumu çıkarıp elime aldım. Beklemeden Begüm'ün isminin üzerine basıp arayarak kulağıma götürdüm. Çalan telefon hemen açılmamıştı. Tam kapanmak üzereydi ki açılan telefonla derin bir nefes aldım. Daha ben konuşmadan "Eve geldin mi balım?" Diye sordu. "Ben geldim de gelmesine sen yoksun." Derken bedenimi yorgunlukla sırt üstü yatağa bıraktım. "Baran'lardayım." Demesiyle kaşlarım merakla çatıldı. "Ne oldu?" "Asıl mesleğimi yapmak için kollarımı sıvamam gerekti." Dedi eğlenen bir tonda. "Baran'ın yarasına baktım." Diye açıkladı sonda. "Anladım." Dedim. "Ne zaman geliyorsun?" "İşim bitmişti zaten, gelirim şimdi." Telefonu kapatmamla ayaklanıp banyoya geçtim. Bedenimi suyun altına koyup, rahatladım. Banyodan üzerimdeki bornozla çıkınca mutfaktan gelen seslerle Begüm'ün geldiğini anladım. Daha fazla bekletmemek adına odama geçip hızla rahat kıyafetler giydim. Saçıma da küçük havluyu sarıp odamdan çıktım. Mutfağa girmemle Begüm'ün çoktan masayı hazırladığını gördüm. "Sıhhatler olsun." Diyen sesiyle masadaki bakışlarımı çekip ona döndüm. "Teşekkürler canım." Dedim. "Yine döktürmüşsün." O da benim gibi masaya kısa bir göz atmıştı. "Biliyorsun benim zaafım var." Dedi. "Seviyorum, rahatlıyorum." Gülerek sandalye çekip oturdum. "Eline sağlık şimdiden, her biri çok güzel görünüyor." "Afiyet olsun." Diyerek o da bir sandalye çekip oturmuştu. Yemeğe başladıktan kısa süre sonra "Baran nereden yaralanmış?" Diye sordum. "Çok ciddi mi?" "Söylediğin gibi kolundan." Dedi. "Kurşun girmiş ama çok derin değildi. Pansuman yapıp temizledim yarayı." "Onlar mı çağırdı peki?" Diye sordum merakla. Başını sağa sola salladı. "Ben gittim." Dedi saklamadan. "Sen geçen diyince aklıma takıldı. Bugün de bir tencere yaptığım yemekten götürdüm." Suyundan bir yudum alarak devam etti. "Hem böylece yarasına da baktım." "İyi yapmışsın." Dedim yemeğime devam ederken. Begüm'ün el lezzeti o kadar iyiydi ki yediğim her bir kokma beni fazlasıyla tatmin ederken yorgunluğum gidiyormuş gibi hissediyordum. "Begüm." Dedim ağzımdaki lokma bitip gözlerimi ona çevirince. "Bir gün şu yemeklerinin güzelliğinden bayılacağım sanırım." Ses tonum yemeklerle yeterince aşk yaşadığımı belli ediyordu. Begüm bu halime kahkaha attı. "Ben yaptım diye demiyorum ama her türlü güzel olurlar." Onayladım başımla. "Kesinlikle katılıyorum." Dedim. Bu lezzetlere başka ne denebilirdi ki hem? Daha fazla konuşmamış ve sofrada bulunan yemeklerin tadını çıkarmıştım. Öyle iyi geldi ki, her lokma beni daha iyi hissettirdi sanki... 🌷 Çalan kapıyla beraber koridorda olan Bozkurt'un adımları dış kapıya doğru ilerledi Açtığı kapıyla beraber gördüğü suretlerle eş zamanlı kaşları çatıldı genç adamın. Kasırga Timi'nin geri kalanı şu an karşısında, kendisine bakıyordu. Geleceklerinden haberi olmadığı için ise kaşları ters hareketle eğilmişti "Komutanım." Diye söze giren Kadir oldu. Bozkurt konuşurken "Hayırdır gençler, bu saatte ne işiniz var burada?" diyerek aynı zamanda daha fazla dışarıda beklememeleri için…