2. BÖLÜM

Alışmak bazen çok acı verir bazense daha iyi hissettirir. Alışmak duygusunun acı tarafı; uzun zamandır beraber olup yaşadığınız kişilerden, çevreden ayrılmanızdır. O duygu sizin peşininizi çoğu zaman uzun süre bırakmaz. Yerken, içerken, gülerken hatta otururken aklınıza dolan anılarla yüzünüzdeki tebessüm aniden silinip kendinizi geçmişteki anıların içinde bulabilirsin. Ailemle aram çok iyi olmasa da, onlardan ayrılmak zordu. Günler geçtikçe anlıyordum bunu. Alışmak duygusunun iyi hissettiren tarafı da var. Mesela bulunduğunuz ortamda işinizi severek yapıp, onlarla ilgilenirken hem kendinizi hem de onları iyi hissettirmeye çalışmaktır. Bu, sizi daha çabuk alışmaya teşvik edip, kendinizi iyi hissettirir. Öğrencilerimle kavuşmuş, onların öğrenme aşkını görmüştüm. Bu gördüklerim, hissettiklerim de beni alışmaya daha kolay itiyordu. Tek olmak, bulunduğun yerde yabancı olmak, acemi olmak... Hissettiğin güzel duygularla bu düşünceler geri plana atılıyordu. Küçük masamdaki dağınıklığı, kafamdaki dağınıklıkla beraber toplarken "Öğretmenim." Diye kırık bir türkçeyle seslenildi. Masadan bakışlarımı çekip hemen yanımda ayakta durup bana bakan kız öğrencime çevirdim. "Efendim Zeliha." Dedim gülümseyerek. Yüzümdeki gülümseme ona da bulaşmış gibi dişleri ortaya çıkmıştı. Elindeki kutuyu bana uzattı. "Bu ne?" Dedim kutuya bir bakış atarken. "Dayem göndermiştir öğretmenim." Baştaki kelimeyi anlamamıştım bu nedenle kaşlarım belli belirsiz çatılmıştı. Karşımdaki kız öğrencim bunu fark etmedi ve konuşmasını sürdürdü. "Öğretmenine götür dedi." Zeliha'nın uzattığı kutuyu alarak masanın üzerine koydum. Mavi kabın kapağını açmamla içinde gördüğüm el açması börekler yüzümdeki gülümsemeyi arttırmıştı. Kalbimin bir noktasına da değmişti hissettiklerim Zeliha'nın anlattığı ama anlamadığım kelimelerle bu börekleri yan yana getirince anladım ki annesi göndermişti. Börekle aşk yaşayan bakışlarımı Zeliha'ya çevirdim. "Teşekkür ederim güzelim." Dedim, örgülü saçlarını severken. "Annene selam söyle, öğretmenim çok mutlu oldu dersin." Zeliha'nın gitmesi ile eşyalarımı çantama koyup, börek kabını da elime alarak ayaklanmış ve aynı katta bulunan öğretmenler odasına geçmiştim. Son dersimdi ve öğretmenler odasındaki ceketimle kalan kitapları almam gerekiyordu. Öğretmenler odasına girip etrafa göz gezdirdiğimde yalnızca Cenk'i görmüştüm. O da öğretmendi. Sohbet arasında iki yıldır burada öğretmenlik yaptığını öğrenmiştim. Masanın üzerindeki kağıtları toplarken, açılan kapıyla beraber başını benim olduğum tarafa çevirmişti. "Ela." Dedi gülümseyerek. "Çıkmadın mı sen daha?" "Yok." Dedim kendi dolabımın önüne geçerken. "Almam gerekenler var buradan. Sonra çıkacağım." Dolaptan aldığım iki kitapla beraber arkamı dönüp ilerleyerek askılıktan kendi ceketimi aldım. O da işini bitirmiş olacak ki kapıya doğru ilerledi. "Beraber çıkalım o zaman." Rahatsız olmadığım bir durum olduğundan başımı salladım onaylamak adına. "Çıkalım." Okuldan çıkmamızla karşı durağa geçtik. Bizi okula götürüp getiren servisler vardı. Kaldığım lojman buraya uzaktı biraz. İstesem de yürüyerek gidip gelemezdim. Durakta durmamız ile beklemeye başladık. Tahminimce beş, en geç on dakikaya gelirdi. Bu bir haftadır böyle devam etmişti. "Seni evine bırakmak isterdim ama arabam tamirde." Cenk'in konuşmasıyla ona baktım. Yüzüme hafif bir gülümseme takarak "Arabanın olduğunu bilmiyordum." Dedim. Başını salladı haklı oluşumdan. "Haklısın." Derken derin bir nefes almıştı. "İki haftadır bende değil ve sen yenisin burada. Bir dahakine artık." Dedi espriye vurarak. Ona ayak uydurdum. Küçük bir gülme firar etmişti dudaklarım arasından. "Bir dahakine bakarız." Servis gelip bizi alınca sırayla herkesi kaldığı yere bıraktı. Benim kaldığım lojman biraz uzak olduğu için son inenler arasındaydım. Cenk ise benden bir tık daha uzak olduğu için, bir sonraki yerde inecekti. Arabam vardı aslında, buraya gelmeden önce siyah Range Rover arabam vardı. Tabi bu babamlara rest çekmemle artık yok olmuşu. Resmen geldiğim yere yalnız…