29. BÖLÜM

Okul günlerimizde, sınav stresinden kendimizi yorup üzüldüğümüz zamanlarda Erdem abi hep yardımımıza koşardı. Çok fazla kendimizi zorlayıp yıprattığımızı görünce bir kurtarıcı misali elimizden tutardı. O anlarda aklımız biraz da olsun dağılsın diye çeşit çeşit etkinliklere sürüklerdi. Sınav zamanı diye endişe edip gitmek istemesek de ısrarcı olur ve günün sonunda bizi neşelendirir, iyi hissettirirdi. O günlerde en çok yapmayı sevdiğim kesinlikle beraber güzel sohbetlerle beraber yaptığımız mangallardı. 🌷 Begüm ile kafa kafaya vermiş önümüzdeki hafta olacak sınavlara çalışıyorduk. Günlerdir fazlasıyla çabalasak da endişemiz yerli yerindeydi. Sanki ne kadar çalışırsak yetmeyecekmiş gibi kuvvetli bir his bizimleydi. Çözdüğüm testin son sorusunu işaretleyip hemen cevap anahtarından testi kontrol edecektim ki Begüm'ün çalan telefonuyla beraber bakışlarım masanın üzerindeki telefonuna kaydı. Begüm, Erdem abinin ismini görünce bekletmeden açıp kulağına götürdü. Meraklı gözlerim onda, kulaklarım ise konuşacaklarına odaklanmıştı. "Efendim abi." Dedi önce. Karşı tarafı duyamadığım için konuya tam hakim olamasam da dinlemekten geri kalmadım. Begüm telefonu kapattığında "Ne oldu?" diye sordum. Telefonu masaya koyup bana baktı "Abim bizi almaya geliyormuş." Dedi omuzlarını düşürerek. Kaşlarım belli belirsiz çatıldı. "Neden ki? Bir sorun yok değil mi?" "Yok aslında." Dedi düşünür gibi. "Gelince öğreniriz." Erdem abinin gelmesini beklerken testimi kontrol edip doğru ve yanlışlarıma bakmıştım. Netler iyi çıksa da, sonuç ne olursa olsun sınav haftası yaklaşan birisini yine de tatmin etmez. "E hala kalkmamışsınız." Yanımıza yaklaştığı gibi masaya göz atan Erdem abi durumdan memnun olmamış gibiydi. "Hadi kızlar hadi." Begüm'le ayağa kalkıp eşyalarımızı hızla toplarken "Nereye gideceğiz? Bir anda nerden çıktı bu istek abi?" dedim merakla. Erdem abi baktı istediği hızda değiliz bize yardım etti. "Sürpriz." Dedi sadece. Böylece kısa sürede oturduğumuz kafeden çıkıp Erdem abinin arabasına binmiştik. Yol akıp gitmiş ve bizi tanıdık evin önüne götürmüştü. Arabadan inerken hala bir cevap alamamıştık. Erdem abiydi o. Bir kere susmak isterse asla ağzından laf alamazdınız. Üçümüz arabadan inince Erdem abi bizi kollarının altına alıp dairesinin önüne yürüttü. Kapıda durmamızla bizi bırakıp cebindeki anahtarı çıkartarak açmıştı kapıyı. İçeriye girdiğimizde bize dönüp "Hadi elinizi yıkayın da bahçeye gelin." Dedi. Yüzünde nedenini bilmediğimiz bir keyif mevcuttu. Arkasından Begüm "Kim bilir abim ne çeviriyor? Sınav haftası yaklaşan öğrencilere bu gizem biraz şov gibi." Diye homurdandı. Başımı ağırca sallarken hak vermeden duramadım. "Haklısın." Dedim. "Derslerden gerçek dünyaya odaklanamıyorum bile." Bu nedenle Erdem abiyi çözmek zordu şu ân Neyse diyerek geçtik. Eşyalarımızı salona bırakıp elimizi de yıkadıktan sonra bahçeye gittiğimizde, gördüklerimizle ancak akıl erdirebilmiştik. Begüm çığlık atarcasına koşarken aynı hevesle arkasından gidiyordum. "Abi." Dedi Begüm hayranlıkla. "Neden gizem yapmak yerine söylemedin?" Erdem abi bu halimize gülerken Begüm'le beraber sıkıca sarıldık ona. Zira bizim için mangal hazırlamıştı. İkimizin de çok sevdiğini biliyordu. Kendimizi çok yorduğumuzu görüp, böyle ince düşünerek sürpriz yapması inanılmaz iyi gelmişti. Zira sizin için, sizi düşünen insanların varlığı bu hayatta bir cennetti. "Çok çok ama çok teşekkür ederiz." Dedim içim içime sığmayacakmış gibi. Asıl olay mangal değildi. Asıl olay bizi sevindirmek için, mutlu etmek için uğraşıp organizasyon etmesiydi. Erdem abi etlerle uğraşırken, biz Begüm'le güle eğlene salata yapmıştık. Gün sonunda sofrada yerimizi almış, keyifli bir sohbetle devirmiştik yemeği. 🌷 O günlerden sonra damatlarım, diyerek sevgililerimizle tanışmak isteyen Erdem abi, kendi elleriyle mangal yapmak istemişti. Gerçekten çok seviyordum onu. Böyle inceliklerde bulunması, içimde ona olan sevgiyi bir kez daha harekete geçiriyordu. Begüm ile yine salatayı yapmıştık ama ortamımıza bu sefer Narin de…