27. BÖLÜM

Bölüm Şarkısı: Gripin/ Komşu Kızı YILLAR ÖNCE/GEÇMİŞ Genç çocuk, odasında elindeki oyuncaklarla oyun oynayan kardeşine baktı. Yüzünde ufak bir tebessüm yer edinmişti. Odanın kapısında daha fazla durmamak adına kardeşini korkutmayacak sakinlikte adımlar attı. Zaten henüz birkaç adım sonrasına kardeşi kendisini fark etti. Büşra, abisini görünce yüzünde büyüyen tebessümle "Abi." Dedi neşeyle. Elindeki bebeği bırakıp ayağa kalktı. Yaklaşıp abisine kollarını uzattı. Kucağa alınmak istediğini açıkça gösterdi yaptığı hareketle. Bozkurt bekletmedi kendine uzatılan kolları. Eğilip kardeşini kucağına aldı. Büşra memnunca mırıldandı abisinin boynuna kollarını sıkı sıkı sararken. Bozkurt aldığı ilgiyle dudakları kıvrılmış, güzel bir tebessüm kondurmuştu yüzüne. Abisine bakmadan evvel yanağına kendince kocaman bir buse kondurmuş, sonrasında yüzünü eğip Bozkurt'a baktı Büşra. "Abim." "Söyle abim." Demişti Bozkurt sesinde artan keyifle. Büşra oldukça rahattı abisinin kollarında. Bu nedenle hemen ayrılmak istemedi. "Benimle oynar mısın ki?" diye sordu. Sesinde bir çocuğun masumluğu yatıyordu. Bozkurt kıyamadı. Pek anlamazdı bebek oyuncaklarıyla oynamayı. Büşra'nın ısrar etmek yerine rica etmesi de bundandı. Abisi beceremiyor sonra sıkılınca bırakmak istiyordu. Bozkurt oflamak istese de tuttu kendini. Kardeşinin kendisine bakan boncuk gözlerine dayanamayıp başını salladı ağırca. Henüz diliyle söylemesine fırsat vermeden Büşra keyifle bir çığlık atmış ve abisine sıkı sıkı sarılmıştı. "Canım abim benim. abim canım." Kendince abisine iltifatlar sıralıyordu. Bozkurt böyle üst üste olan iltifatlara alışık olmadığından tuhaf oluyordu her seferinde, lakin bu minik kardeşinin umurunda değildi. Büşra için önemli olan, abisinin onunla oynamasıydı. O abisine hayran ve sürekli onunla vakit geçirmek isteyen küçük bir kız kardeşti sadece. Bozkurt oyuncaklara yakın bir yere oturdu. Büşra bir an olsun kucağından inmedi. Bebeklerini tekrar tekrar abisine gösterdi, tanıttı. İsimlerin söyledi, Bozkurt umursamasa da. En sevdiği bebeği gösterdi, daha az sevdiğini belirtti. Oyunun ortalarına geldiğinde, ki bu oyundan zevk alan tek kişi Büşra'ydı, dış kapının sesi duyuldu. Umursamayacaktı belki Bozkurt ama sesini duyduğu kişi babasına aitti. İçten içe kalbinde bir nokta acıdı gibi oldu. Erkek adamdı, ağlamazdı. Ağlamadığı için kalbi acıyordu zaman zaman. Akması gereken göz yaşları kalbine gittiğinden mi bilinmezdi. Büşra tam tersiydi. Babasının gelişine oldukça sevinmiş, mutluluktan çığlık atmadığı kalmıştı. Babasına aşık bir çocuktu. Ayağa kalkıp abisine baktı "Abi sen dur ben geleceğim tamam mı?" diye uyardı. Sanki ona arkasını dönmemek için önceden söylüyordu kırılmasın diye. Abisi gitmesin diye de yumuşak bir ton kullanıyordu sesinde. "Tamam mı abim? Bekle burada." Bozkurt, kardeşinin elini tutup tersine dudaklarını değdirdi. "Tamam abim, git sen." Dedi. Büşra eline koyulan öpücükle oldukça şımarmıştı. Yüzünde artan gülücükle çıkmıştı odadan. Bozkurt arkasını dönmedi. Dönmek istemedi. Babasına son zamanlarda oldukça kırgındı. Ne zaman fark etti, ne zaman babasının bakışlarını iyiye yoramadığını anladı, bıraktı kendini. Babası geldiğinde önüne koşan adımları yavaşladı önce. Sırf yaranabilmek için gözlerinin içine bakmayı bıraktı sonra, ağzından çıkacak tek bir kelimeyi duymadı kulakları sonra. Yavaş yavaş bıraktı Bozkurt babasını. Yıllardır topladığı ne varsa acımasın diye yavaş yavaş bırakıyordu. Zaman her şeyin ilacı mıydı bilmiyordu? Zaman geçirir miydi her acıyı onu da bilmiyordu? Tek bildiği zamanın ona iyi gelmediğiydi.. Zaman geçtikçe babasına olan tutumu, sevgisi azalıyordu. Hem de bir aralar o da Büşra gibi babasına hayranken... Günler, haftalar, aylar birbirini kovaladı. Zaman bir kum saati gibi gözlerimizin içine acıları çarparak geçip gidiyordu. Bir kez arkasına bakmıyordu, ne halde kalıyordu umursamıyordu. Zaman hiçbir şeyi geçirmiyordu. Zaman acıları önümüze serip arkasını dönüyordu. Bir oyuncak gibi bizimle oyun oynuyordu. Yeri geliyor kaderi yanı…