26. BÖLÜM

Yürüdüğümüz ve geçtiğimiz yolların bedenimizde ya da ruhumuzda bıraktığı yorgunluklar olurdu. Henüz bitmeyen, devam eden yolda durmak ve dinlenmek istersin yorulunca. Oturmak olabilir, ya da birkaç saatliğine uyumak... yolun seni ne kadar yorduğuna eş değer bu dinlenme isteği... Geçip gittiğim yollar henüz devam etmesine rağmen mental olarak yormuştu beni. Kabul etmeliydim. Şimdiyse sanki o yorgunluğu bir anlık kenara bırakmışçasına dinleniyordum. İçimin içime sığmadığı bir heyecanla sarmalanmıştım. Antalya'daydım. Bozkurt ile, baş başa. Günler sonra baş başa ve tüm olayları bir süre geride bırakarak şu an buradaydık. Uzun zamandır ihtiyacım olduğu bir tatilden ötürü vücudum erken uyanmak istemişti. Bozkurt'u uyandırmadan sessizce yataktan çıkmış ve banyoya geçmiştim. İşlerimi halletmiş, üzerimi değiştirmiştim. Bozkurt'u uyandırmamak için saçlarıma karışmamış ama makyajımı yapmıştım Güne oldukça enerjik başlamıştım. Kendimi çok hareketli ve çok huzurlu hissediyordum. Saate baktığımda 11'e yaklaşıyordu. Bu kadar uykunun yeter olduğuna kanaat getirerek yatağa doğru ilerledim. Bütün günü yatakta geçirirse nasıl vakit geçirebilirdik? Yanına oturdum. Sağ elimin parmaklarını yüzünde gezintiye çıkardım, saçları arasında gezindim, boynuna ufak temaslarda bulundum. Elim ademelmasına gelince ağırca yutkundu. Bunu bilerek yaptığını idrak ettiğimde yüzümdeki tebessüm büyüdü ve kahkahaya dönüştü. Odaya yayılan kahkaha sesimle Bozkurt gözlerini açmıştı. Dudaklarında bulunan güzel bir gülüşle bakıyordu bana. Yeni uyanmış olmasına rağmen mahur bakan gözlerinde mutluluk parıltıları da mevcuttu. "Bütün günü yatakta geçirmeyi düşünmüyorsun değil mi?" diye sordum keyifli bir ses tonuyla. Tek kaşını kaldırdı. Ona uzattığım sağ elimin bileğinden tutup beni kendisine çekti. Bu beni iyice keyiflendirirken ayak uydurdum. Bozkurt bir şey demeden önce dudaklarıma sıkı bir öpücük bıraktı. İçimdeki mutluluk bugün taşacaktı sanki. Dudaklarımı serbest bıraktığında çok uzaklaştırmadı beni. "Fena fikir değil." Dedi soruma cevaben. Sesindeki muzırlık gözümden kaçmamıştı. "Şöyle aynı odada, bütün gün beraber olsak kötü mü olur?" Yüzümde bir an olsun azalmayan tebessümle onun gibi kaşlarımı havalandırdım. "Fena fikir değil canım." Dedim. Sesimde onunki gibi muzırlık vardı. Bozkurt'la eğlenmek, birbirimize ayak uydurup devam ettirdiğimiz sohbetler hoşuma gidiyordu. "Ama şöyle beraber gezme fikrine de hayır demezdim." Sadece teklif sunmuşum da isteyen ben değilmişim gibi omuzlarımı oynattım. Bu halime karşı burnundan güler gibi bir ses çıkardı. En az benim kadar mutlu olduğunu fark etmemek imkansızdı. Göz kenarlarındaki kaz ayakları, mutluluktan iyice kırışmıştı. Gözlerini açtığından beri dudakları düz bir hal almamıştı. Gözleri... Mavi gözleri soluk bir renge sahip olsa da bakışılarındaki sıcaklıkla bana oldukça iyi hissettirmekte bir numaraydı. "Madem güzelim istiyormuş." Dedi duraksayıp. Bu sırada gözleri işaret parmağına doladığı, önüme düşen bir tutam saçımdaydı. "Bize ayak uydurmak yakışır." Keyifle doğruldum. Bozkurt saçlarımı bırakmıştı ama yerinden hemen kalkmadı. Hala gülen gözleriyle bana bakıyordu. Elini tuttum ayağa kalkarken. "O zaman kalk hadi." Dedim heyecanı sesime yansıtırken. "Saat zaten iyice geç oldu. Gün bitmeden gezmeliyiz. Vakit geçirmeliyiz." Onu kaldırmak için uğraşırken bir an bile susmadım. İlk defa onunla başka bir şehirde, hiçbir şey düşünmeden vakit geçirecektim. En büyük heyecanım biraz da bundan ötürüydü. "Yarın akşama kadar dolu dolu anlar biriktirmeliyiz. Dönüp baktığımızda mutlu olmalıyız. Bol bol fotoğraf da çekilelim." Duraksadım. Kısık bakışlarımı, Bozkurt'un bendeki gözlerine çevirdim. "Doğru dürüst bir fotoğrafımız bile yok." Bunu söylerken hiç memnun değildim. Neden hiç çekmek aklıma gelmemişti? Gerçi Bozkurt ile vakit geçirirken sadece âna odaklanıyor, aklıma başka bir şey gelmiyordu. Bozkurt oturur hale geldi. Ellerimizi ayırmadı, bende bırakma niyetinde değildim zaten. O doğrulup oturmasına rağmen aklımdakileri anlatma…