22. BÖLÜM

Hasret kelimesinin sözlük anlamı "Özlem, özlemek, kavuşma arzusu" gibi anlamlara geliyor. Bir hasretin büyüklüğü, hasret duyduğu şeye bağlı değişkenlik gösterebiliyor. Evini çok sevip uzak kaldıkça hasretin büyür, sevdiğin insandan uzak kaldıkça hasretin çoğalır mesela. Hasret ve özlem/ hasret duyulan şeyle bu yüzden doğru orantılıdır. Çok seversen hasretin de çok olur. Benim ise son zamanlarda hasret kaldığım tek bir kişi vardı Bozkurt. İnsan evinden ayrılınca hasret duyardı, özlemi burnunun ucuna kadar gelir içine dokunur. Bozkurt benim için güvendi. Aynı zamanda Bozkurt son zamanlarda benim için bir yuvaydı da. Bunu onun yokluğunda, ondan uzak kaldıkça anlıyordum. Her şeyiyle burnumda tütüyordu. Ona olan özlemim gelip göğüs kafesimin üzerinde oturup bana müthiş bir duygusallık veriyordu. Özellikle de bu kadar çok ayrı kalmamızdan ötürü ağlamak da geliyordu içimden. Ara sıra gözlerim doluyor, genzim yanıyordu. Bozkurt'a bu kadar nasıl bağlandığıma ise hala anlam verememiştim. İnsanlar önceden hiç bir araya gelmedikleri kişilerle, bir kez bir sohbetin içinde bulunduklarında sanki yıllardır tanışıyorlar, önceden beri hep hayatındaymış gibi hisseder. Bozkurt'a karşı olan hislerimi kabul ettiğimde tam olarak bu duygular çepeçevre sarmıştı zihnimi ve kalbimi. Ona olan yabancılığım çok kısa sürmüştü. Bir araya geldikçe zaten tanıyormuşum hissi vermişti. Elimdeki bakkal poşetiyle ağır ağır lojmana doğru yürüyordum. Henüz sabahtı ve okullar aşırı soğuktan ötürü bir günlük tatildeydi. Ben de kalkıp kahvaltı için ekmek almaya inmiştim. Yanında da Begüm ve Narin için çikolata da almıştım. Soğuk havada içilen kahvenin yanına çikolata çok güzel bir ikili oluyordu zira. Ama Bozkurt'a olan hasretim o kadar beni içselleştirdi ki onunla bakkalda karşılaşmamız, beni beklemesi, lojmana kadar eşlik etmesi de aklıma gelmişti. Gözlerim dolmuştu anılarla beraber. Adımlarım belki de bu yüzden ağırlaşmıştı. Geçmişe sürüklenmiştim çünkü. Lojmandan içeriye girdiğimde elimde anahtarla kapının önünde durdum ama açmadan dönüp karşı eve baktım, o evin yanındaki banka baktım. Onunla oturmayı, sessizliği paylaşmayı bile özlemiştim. Anılar böyle canlı bir şekilde zihnimdeyken ona hasret duymamam imkansızdı. Derin bir nefes alıp kendime gelmeye çalıştım. Ardından elimdeki anahtarla kapıyı açtım. Henüz içeriye girmeden duyduğum kalabalık sesle kaşlarım çatıldı. Panik ve endişeyle ayağımdaki botu hızla çıkartıp eve girdim. Salona girdiğimde Begüm'ün yüzündeki endişe gözüme çarptı ilk olarak. Sonrasına aynı paniği Narin'de de görünce korku kalbime çoktan sızmıştı. "Ne oldu?" Diye sordum korkarak. Begüm derin nefesler almakta zorlanırken eliyle bir şeyler anlatmaya çalışıyordu ama fazla zorlanıyordu. Yaklaşıp elini tuttuğumda göz yaşları yanaklarından aktı. Ayakta duramadı. Düşmesine son anda engel oldum ama yere oturmasına engel olamadım. Ben de onunla birlikte otururken korku dolu gözlerim Narin'e kaydı. Çünkü Begüm konuşacak halde değildi ve bu hali fazlaca tedirgin etmişti. Narin'e başımı ne oldu dercesine sallayınca bu sefer konuştu. "Ben Cihat'ı aradım belki ulaşabilirim diye." Duraksadı burada, Begüm'e baktı. Yüreğim ağzımda atarken ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. Begüm bu haldeyken aklıma sadece Baran gelmişti. Gözlerim büyürken Narin devam etti. "Hastanede olduklarını söyledi. Baran diye biri için." Dedi Baran'ı tanımadığını belirtircesine. "Begüm ablaya sorunca kötü oldu." Şimdi anladım Begüm'ün neden bu halde olduğunu. Ne olduğunu, Baran'ın ne halde olduğunu bilmiyordum. Hastanede olması bana da şok etkisi yaratırken ne tepki vereceğimi bilemedim. Donup kalacaktım neredeyse. Başı göğsümde sessizce göz yaşı döken Begüm'e afallamış bir ifadeyle bakıyordum. "Ben ondan aylardır haber alamıyordum." Dedi en son titreyen sesiyle. Sesindeki acı, akan göz yaşları kalbime acıyla sızdı. "Ben biliyordum bir şey olduğunu ama yediremedim. Ne ona ne kendime." "Kötü düşünme." Dedim toparlanıp derin bir nefes alarak. Mantıklı davranmak için gözlerimi yumdum. Daha s…