21. BÖLÜM

Ölüm kokusu bir kurşundan çıkan barut kokusu gibiydi. Oldukça yakın, oldukça hissedilir... Kasırga ve Şahin timinden içeriye girenler, kurşunlara daha da yakındı. Silahın yanlış bir yere gelmesi ölüme açılan bir kapıydı. Aradaki mesafenin az olmasından ötürü zorlandıkları anlarla karşı karşıya geldiler. Saklandıkları kolonların arkasından hızlı ve sert nefeslerini alıyorlardı. "Keskin nişancının yerini bulamadınız mı hala!" Bozkurt'un sert sesi kulaklıktan timdekilere iletildi. En zor kısım da operasyon yapılırken karşı tarafta da var olduklarını bildikleri keskin nişancılardı. Biraz daha bulmaz ve kendilerini riske atmamak için saklandıkları yerden çıkmazlarsa çok yaklaştıkları örgüt üyeleri bir bir ellerinden kaçacaktı. Bu raddeye kadar gelip boş dönmek, istemedikleri bir durumdu. Her biri boş durmamak için arada kafalarını çıkartıp gördükleri suretlere nişan alıyordu. Bu yetmiyordu. Çünkü keskin nişancı tehlikesi devam ediyordu. Kafalarının uçmalarını istemiyorlarsa çıkmamaları onlar için de operasyon için de daha iyiydi. Karşı örgütün içerideki adam sayısı fazlaydı, bunu biliyorlardı elbette. Örgüt üyeleri ise o adamların arkasına saklanarak çıkma girişimlerinde bulunuyordu. Bozkurt bunu görünce dişlerinin arasından tıslarcasına "O keskin nişancı bulunmazsa silahınızı bırakın." Dedi sinirle. Tam o anda Şahin timinden Oğuz'un "Komutanım tamamdır. Etkisiz hale getirildi." Sesi duyulunca rahat bir nefes almıştı her biri. Bozkurt kolonun arkasından çıkmadan son kez konuştu. "Şimdi!" Yaklaşık yarım saat, kırk dakika kadar yüksek bir çatışma içerisinde kalmıştı Kasırga Timi ve Şahin Timi. Keskin nişancılar olan Cihat, Cevahir ve Oğuz karşı taraftaki keskin nişancıyı bulunca daha rahat etmişler, kendi alanlarını genişletmişlerdi. Onlar içerideyken dışarıda örgütün adamları çoğalmıştı. Bu nedenle fırsattan istifade kaçıp kendilerini kurtaranlar olmuştu. Karşı taraftaki adamlar çok olduğu için bir nevi 2 tim sıkışmıştı köşeye. Ancak arabalar hareket ettiğinde bulundukları yerden çıkabilmişlerdi. Buraya kadar geldiler ve elleri boş dönmediler elbette. Örgütün önemli adamlarından ikisi anlık olarak ellerindeydi. Her birini bir kerede yakalamak isterlerdi ama her istenilen mümkün değildi. Yine de eksiltmek bile bir nebze olsun rahatlatmıştı onları. Bozkurt her iki timin başındaydı. Aldıkları iki adamı teslim etmişlerdi. Şimdi kısa bir mola vereceklerdi. Bozkurt sorguya girecekti, girmeden önce sakinleşmesi lazımdı ama bir türlü dinginlik bulamıyordu göğsünde. Siniri epey uçtaydı. İçtiği sigara bile tatmin etmiyor, gevşetmiyordu bedenini. Sinirden başının ağrıdığı raddeye gelmişti. Yakaladıkları adamları konuşturmak zorundaydı. En kısa zamanda hem de. Ne biliyorlar, planları ne, kurulacak ülke fikrinin amacı ne... gibi aradıkları soruların cevaplarını bulmak için zorlayacaklardı. Bozkurt'un rahat ol emriyle 2 Timin askerleri dağılmıştı. Bozkurt ise sert ve tok adımlarıyla direkt olarak sorgu odasına ilerledi. İçinde taşmayı bekleyen ve bekledikçe volkana dönüşen bir öfke vardı. Şu an yanan Bozkurt'tu. Lakin o içinde yanan volkan, patladığında yanan sadece kendisi olmayacaktı... Açtığı kapıdan içeriye girdi. Hemen masanın arkasında oturan kişi Örgütün Fas ülkesinden, örgütün kolunu temsil eden üyeydi. İsmi Reda. Bu örgüte 2 yıl önce katılmıştı. Katılan son üyeydi. Henüz 44 yaşındaydı. Ülkesinde tanınan bir yüze sahip olduğu için tedirgindi. Yakalanmamak için her mücadeleyi verirken beklenmedik bir anda elleri bağlanmış, kendisini bir sorgu odasında bulmuştu. Kendinden emin duruşa sahipken yakalanmanın verdiği tedirginliğin yansıması gözlerinde dans ediyordu. Bozkurt karşısındaki adamın gözlerinin içine bakarak yavaş adımlarla yürüdü. Bir Azrail edasıyla adımları ve bakışları soğuktu, buz gibiydi. Reda bu soğukkanlılık karşısında yutkunmuştu. Bozkurt durmadı. Sakin görünen, buz gibi duran yansımasına karşılık içi alevlere ev sahipliği yapıyordu zira. Masaya elini sertçe vurup "Reda!" dedi. Oturan adam ani hareketi beklemediğinden irkild…