19. BÖLÜM

Hirai Zerdüş - İyi Bak Kendine Kars'a döneli günler olmuştu. Bu sürede telefonum susmamıştı. Gürkan başta olmak üzere ablam ve annem de ısrarla arayıp mesajlar atmıştı. Gürkan'ın tehdit dolu mesajlarından sonra onu engellemiştim. Annem ve ablam ise hala uğraşıyorlardı. Onları sadece sessize almakla yetinmiştim. Okul ise kaldığı yerden devam ediyordu. Bu nedenle hızla toparlanıp işimin başına dönmüştüm. Yaşadığım şeyler ruhuma vuran ağır darbelerdi. Bunu da atlatmıştım şimdilik. Başıma daha ne gelebilir dedikçe daha kötüsüyle karşılaşıyordum. O yüzden düşünmemek için elimden geleni yapmış, yapıyordum da. Arkamda bırakmıştım, çünkü önüme bakmam gerekiyordu Mutfağa bıraktığım market poşetlerini açıp malzemelerini yerlerine yerleştiriyordum. Bugün okuldan sonra eve geçmeden merkeze gitmiş ve ev için eksikleri tamamlamıştım. Ama malzemeleri yerleştirirken kafam doluydu, yüzüm düşünceliydi. Gözlerim ara sıra dalıyordu. Nedeni o gün Bozkurt'un Malatya'da anlattıklarıydı. Anlatmakla kalmamış yüreğimi acıtmıştı. Bisküvili pasta anısını öğrenmiştim. Neden durgunlaştığını öğrenmiştim. Neden değerli bir şey vermişim gibi baktığını öğrenmiştim. Öğrenmek ister miydim bilmiyorum. Çünkü derine inince çok acı bir olaydı. Yaralayıcıydı. İçinde ukde kalmıştı sanki. Sanki eksiklerini tamamlayabilecekmişim gibi, bugün alışveriş yaparken bisküvili pasta için de malzeme almıştım. Yemek isteyip de yiyemediği zamanları doldurmak istiyordum. Annesi kadar olmayacaktım belki ama mutlu ederdim en azından, öyle umuyordum. Elimdeki pirinci köşedeki dolaba koyarken evin içinde yükselen zil sesiyle korkarak irkildim. O kadar düşüncelerime dalmıştım ki korkmuş olmam normal bir durum olmuştu. Pirinci yerine koyup doğruldum. Bir elim kalbimde mutfaktan çıkıp dış kapıya ilerledim. Bu sırada tekrar zil çaldı. Bu kadar ısrarla çalmasına bir anlam veremezken kapıyı açmamla gördüğüm kişi nedenini açıklar nitelikteydi. Bozkurt çatık kaşlarıyla bakıyordu bana. "Kapıyı neden hemen açmadın?" Endişesi karşısında gülmemek için yanaklarımın içini ısırarak cevap verdim "Alış verişe çıkmıştım. Mutfaktaydım malzemeleri yerlerine yerleştiriyordum. Dalmıştım." Dedim açıklama yaparak. Bu sırada geri çekilip içeri geçmesini sağladım. Anında içeriye adım attı. Bunu bekler gibiydi. "Sen neden geldin?" Ayakkabılarını çıkartıp bana döndü ben kapıyı kapatırken "Sevgilimi görmeye gelemez miyim?" diye sordu tek kaşını kaldırırken. Duyduğum hitap fazlaca hoşuma gitmişti. Duyduklarımla kalbime sıcak, aynı zamanda tatlı bir ısı hücum etti. Yüzümde oluşan tebessüm memnuniyettendi. "Gelebilirsin tabi Bozkurt." Dedim kollarımı göğsümde bağlayıp ona alttan bakarken. Gerçekten yan yana dururken, özellikle yüzüne baktığım zamanlar boyunun uzunluğu fazla belli oluyordu. "Da böyle hararetli gelmen tuhafıma gitti. Kapımı öyle çaldın ki bir an başkası sandım." Kaşları çatıldı "Benden başka kim gelecekmiş?" ne düşündü bilmiyorum ama iyi düşünmediği belliyken yüzü sinire bürünmüştü. "Ne alaka yani?" başkasının geleceğini öylesine söylemiştim aslında. Ciddiye alınacak bir konu değildi ama Bozkurt için tersiydi sanırım. "Bozkurt abartma mağarada mı yaşıyoruz? Tabi ki insanlar evime gelebilir. Bunun kadar normal bir şey yok." Bir elini beline koydu. Duruşu çok komikti. Zira resmen fark etmese de hesap soruyor gibi duruyordu. "Nasıl bir insan söz konusu?" boğazını temizleyip gözlerini kaçırdı. "Yani seni tehlikeye koymasınlar diye diyorum güzelim." Bakışları tekrar bana dönerken kısıldı. "Ya de kendilerini tehlikeye sokmasınlar." Sesi kısık da olsa duymuştum son söylediklerini Hayretle baktım "İnanamıyorum. Bu yönünü hiç göstermemiştin." Dedim sesimde bir hayli şaşkınlık vardı "kendimi dolandırılmış gibi hissediyorum Bozkurt." Dudaklarımı büküp mahzun bir ifadeyle baktım. Kolumu tutmasıyla göğsümde bağladığım kollarım birbirinden ayrılmıştı. Beni kendisine çekince bedenlerimiz arasında santimlik mesafe kaldı. "Sanırım seni biraz dolandırmış olabilirim." Dedi ciddi ciddi. Hayretli halim sönmezken fazlalaşm…