13. BÖLÜM

Hayatımızda bazı dönüm noktaları vardır. Bu bir ölümle de olabilir Bir doğumla da olabilir. Aşk da olabilirken, Hastalık da olabilirdi. Dönüm noktalarımız bazen iyi kilerimiz olurken, bazen keşkelerimiz olabiliyor. Hayatımızı nasıl ve ne şekil etkilediğine bağlı; bizi mutlu veya kırgın durumların içine sürükleyebilirdi. Benim dönüm noktam Kars'a atanmış olmamdı diye düşünüyorum. 25 yıllık hayatımdan farklı günler geçiriyordum. Bunu değiştiren sebepler vardı, yaşadığım derin ve heyecanlandıran hisler vardı. Günler hızlı geçiyordu. İçimdeki hislerin bir tohum, ardından fidan, şimdiyse gür bir ağaca dönüştüğünü hissediyordum. Dün Bozkurt ile konuştuktan sonra içime kötü bir his oturmuştu. Bu nedenle gece doğru düzgün uyuyamamıştım bile. Zihnimin büyük bir kısmı Bozkurt'u merak ediyordu. Başına bir şey mi geldi olasılığı ise canımı sıkıyordu. İçimdeki kötü histen ötürü beni aramış olmasına bile yeterince yükselememiştim. Aramış konuşmuştuk. Gözlerini, yüzünü görmüştüm karşımda. Buna rağmen o kötü his bir türlü göğsümden inmemişti, yetmiyor bunaltıyordu da. Bugün okuldan döndükten sonra lojmandaki kadınların toplandığını görmüştüm. Hava aldatıcıydı, sıcak gibi dursa da esiyordu da. Ama kadınlar havaya aldanmış ve soluğu dışarıda almışlardı. Gölgelik bir alanda toplanmışlardı. Hem kafamın dağılması adına, hem düşüncelerimle boğuşmamaktan, hem de lojmandakilerle kaynaşıp tanışmak adına üzerimi değiştirip yanlarına gitmiştim. Sıcak karşılamışlardı, onlar da benim gelmemden mutlu olmuşlardı. Yüzlerinde samimi diyebileceğim bir tebessüm vardı. Elimdeki tabakta çeşit çeşit yiyecekler vardı. Sanırım kadınların toplanmasının en güzel yanıydı bu. Güzel yiyeceklerden nasipleniyorduk. Ağzıma attığım bir kekle beraber aralarında isminin Zühre olduğunu öğrendiğim kırklı, ellili yaşlarında olan teyzenin konuşmasıyla kekimi çiğnerken ona baktım. "E kızım? Var mı senin sevdiğin?" Çekinmeden sorduğu soru beni afallatırken şaşkınlığımı yüzüme yansıtmamaya çalıştım. "Yok." Dedim normal bir düzeyde tuttuğum sesimle. Cevabımla başını ağır ağır salladı. "Gönlünde birisi var mı peki?" bu konuyu kurcalamaya meraklıydı sanırım. Ama sesinin samimiyeti kötü düşünmemi engelliyordu. Bunun cevabını ben de net olarak bilmiyordum. Ya da henüz kendime açıkça dillendirmediğimdendi böyle düşünmem. Her ne kadar kendime söylemesem de bir şeylerin ateşlendiğini içten içe farkındaydım. Kendime bile açıklamadığım şey için karşımda duran meraklı gözlere bir cevap veremedim. Onun yerine çayımdan bir yudum aldım susma hakkımı kullanmak ister gibi. Sorulan soruya sessiz kalmama kendince bir cevap bulmuş gibi yüzünde imalı bir tebessüm peyda oldu. Yanımızda olan ve bizim sohbetimize kulak kesilenler de seni gidi seni der gibi bakıyordu sanki. Neden bilmiyorum ama sanki vücudumda yayılan sıcaklık yanaklarıma nüfus etmişti gibi. Utanmıştım... "Var sanki he?" diye sordu imalı imalı. Yine sessiz kalırken bu sefer ismi Sevim olan kadın konuştu. "Var ama daha kendine itiraf edemiyorsun?" Ardından ismi Latife olan kadın girdi lafa. "Ya da çocuğun senden haberi yok?" Sonrasında Nuran konuştu "Platonik misin kız yoksa?" Hepsi kendince bir fikir ortaya çıkarıp konuşunca şok oldum neredeyse. Ağzım açık kalmış dersem eksik olmazdı. Hepsi ajan mıydı ne bu, afallamam her yanımdan akıyordu sanki. "Kız platonik nedir?" diye sordu en başta konuyu açan Zühre teyze. Nuran, Zühre teyzeye dönüp sakince açıkladı. "Ay Zühre ablam tek taraflı aşk işte. Bir taraf severken, diğer tarafın habersiz olması bu aşktan." Zühre teyze burnunu kırıştırdı. "Saçma" dedi kendince en gerekli tepkiyi vererek. "O ne öyle?" Onaylamadı bu platonik olayını. "Sevdadır o sevda." Bana sorulan bir soruyla konu nereye ulaşmıştı? Hayret edilecek şeydi. Gerçekten konu konuyu açıyor, sözü doğruymuş. Benim cevabıma gerek kalmadan konuyu kaynatmışlardı zaten. "Anne." Diyerek yanımıza gelen Semih ile bakışlarımız ona döndü. Nuran'ın 5 yaşındaki oğluydu. "Çişim geldi." Dedi açık açık. Bir yandan önünü tutmuş yerinde zıplayıp, kıp…