9. BÖLÜM

İsmim Ela, anlamı gözlerimin renginden geliyordu. Hoş bir renkti, seviyordum. Bazen sırf gözlerime bakmak için aynada uzun uzun vaktiler geçiriyordum belki de. Durumu iyi bir ailenin içine doğmuştum. Belki bu bir başkası için dışarıdan çok şanslı görünebilirdi. Ki zaten görünen de öyleydi. İçinde olmadıkları sürece. Küçüklüğüm, gençliğim ve büyüme sürecim boyunca isteklerim önce anne ve babamın onayından geçirilirdi. Onlar bir şeye tamam demezse istediğim gibi hareket etmem imkansızdı. Bu durum tek bende değil ablam üzerinde de mevcuttu. O yüzden onun neden bana sinirlendiğini anlayabiliyordum. Belki de benden daha çok anne babamızın etkisi altındaydı. Evliliği mesela. Ablam, babamın isteği üzerine bir evlilik yapmıştı, şu an evli olduğu adam ile severek değil mecburen hayatını birleştirmişti. Bu zorluğu anlayabiliyordum, hissedebiliyordum. Her şey babamın şirketi için atılan bir adımdı. Babam, ablamı bu doğrultuda onu istemediği biriyle evlendirmişti. Beni de bu yüzden evlendirmek istemişti. Hatta buna girişmişti de. Ne yazık ki ben onlardan erken davranmıştım, istekleri gerçekleşmemişti. İçlerinde kızgınlığın baş gösterdiğine emindim. Harekete geçmemiş olmaları bile yeterince bu durumu onaylıyor nitelikteydi. Babam beni işleri iyi olan bir şirketin ortağı olmak için, o şirketin başındaki adamın oğluyla evlendirmek istemişti. Hayır rica etmemişti, yapmam gerekiyor diyerek emir vermişti. Haber vermişti bana. Fikrimi sormamıştı. Mecbur bırakmaya çalışmıştı. Şimdi karşımda duran kişi, yani Gürkan beni evlendirmek istediği adamdı. Aileler kendi aralarında konuşup anlaşmıştı bile. Gürkan da istiyordu ki hiçbir zaman ses çıkarmamıştı ve ben buraya gelene kadar sürekli etrafımda olup beni rahatsız etmekten öteye gitmemişti. "Bu karşılama hiç hoş değil ama." Tekrar duyduğum sesiyle gözlerime aniden nüfus eden öfkenin aleviyle adımlarım hızla yanına yaklaştı. Karşısında durup çatılan kaşlarımla yüzüne baktım. "Ne işin var senin burada?" Diye sordum sert çıkan sesimle. Cevap vermeden önce yüzünde hiç hoşuma gitmeyen bir gülümsemeyle baktı bana. Bakışlarını hissetmek midemi bulandırıyordu. Kendime hakim olmak adına yanımdaki ellerimi yumruk yapıp sakinleşmek için uğraştım. "Nişanlıma sürpriz yaptım." Dedi pişkince. "Şu kelimeyi sesli söyleyip durma." Dedim yükselmemek için dişlerimin arasında tıslarcasına konuşurken. "Ayriyeten nişanlı falan değiliz. Uydurma!" Kaşları havalandı. Ellerini giydiği takım elbisenin pantolonuna koydu. Keyifli ifadesi sürerken "Kim demiş?" Dedi. "Herkes nişanlı olduğumuzu şimdiden kabullenirken senin bu zorlaman hiç olmuyor." Hayretle ağzımı açtım "Ben kabul etmiyorum." Dedim. "Ne demek herkes kabul etti?" Yüzündeki keyifli hal sönerken elini cebinden çıkarıp koluma sararak sertçe kendine çekti. "Saçma sapan konuşma Ela. Nişanlınım ben senin. Kabul edeceksin." Kolumda hissettiğim sert acıyla, derim avucu içinde bükülüyordu. İnlememle onun koluna bir el dokundu. Elleri kolumdan uzaklaşırken bendeki bakışları arkama kaydı. Hemen yanımdan uzanan koldaki saatin kime ait olduğunu biliyordum. Gürkan uzaklaşınca hızla Bozkurt'un bedeninin arkasına geçip gömleğini sıkıca tuttum. Adrenalin patlaması yaşıyordum sanki, nefes nefese kalmamdan dolayı göğsüm hızla kalkıp iniyordu. "Yavaş ol." Diye konuştu Bozkurt tok çıkan sesiyle. Gürkan'ın bakışları önce bana ardından ona kaydı "Hayırdır? Sen kimsin?" Diye sordu Bozkurt'a bakarak. Bozkurt "Öğrenmek istemezsin." Diye cevapladı. Sesi sakin ama bir o kadar tehdit kokuyordu. Ürperdiğimi hissettim "O yüzden kızı rahat bırak." Gürkan söylenen ile daha da sinirlenmişti. Kaşları olabildiğince çatılırken Bozkurt'a doğru yürüdü "Asıl sen şimdi nişanlımı bırakmazsan ben sana kim olduğumu gösteririm." Bozkurt onun dediklerini umursamazcasına omzunun üzerinden bana baktı. Başımı korkuyla salladım gözlerine bakarken. Nişanlı değiliz, demek istedim ama kilitlenmiştim sanki. Bozkurt önüne dönünce Gürkan da bendeki bakışlarını tekrar önümdeki adama çevirdi. "Yürü git ecelini benden bulm…