AYAZ ŞEHİR

Selaaam! Artık her çarşamba bölüm günümüz 📌 Sadece okuyup geçmeyin lütfen, hikayeyi diri tutan sizlerin yorumları. Sorun sorgulayın, karakterleri anlamaya çalışın. Bu hikayeyi var eden sizlersiniz. 6451 kelimelik güzel bir bölüm oldu, yazarken ben çok keyif aldım umarım sizler de beğenirsiniz. Keyifli okumalar. 🌙 Buram buram kar yağıyor, bahçemizi kaplamış beyaz örtü. Babamın yokluğunda Selim amcamın tarayıp ördüğü saçlarım bile karla kaplanmış. Yaptığımız kardan adamı arıyor gözlerim. Burnuna havucu ben takmıştım nerede şimdi? Sanki onu bulsam çözülecek her şey ama bulamıyorum. Buza basıp kayıyorum, ne zaman kaysam beni tutan babam yok yanımda. Abimler de yok. Şimdi kimse yok yanımda. Yüzüstü karın üzerine düşüyorum. Küçük ellerimi kara batırıp kalkmak isterken kolumda hissettiğim büyük el canımı yakıyor. Beni düştüğüm yerden kaldırıp tokat atar gibi silkeliyor yüzümdeki karları. Karşımdaki adamlara baktığımda içim üşüyor. Titriyorum ama soğuktan. Korkmuyorum ben, babam bana korkmamayı öğretmişti. Çatık kaşlarımla karşımdaki adamlara bakıyorum. Annem kaşlarını çatınca aynı babansın dediği için değil, bu kez babama benzemeyi sevdiğimden değil, karşımdaki adamların düşman olduğunu bildiğimden bu öfkem. Kollarıma değen kar taneleri daha da üşütüyor beni, annemin öpücükleri kazılı avuçlarımı kollarıma sürterek ısınmaya çalışıyorum. Üzerimde mavi bir elbise var, montum bile yok yanımda. Birazı dökülmüş dişlerim birbirine vuruyor. Çok üşüyorum. Gözlerimi şaşı yapıp burnumun ucuna bakıyorum. O bile kızarmış, havuca benziyor. Ben kardan kız mı oldum şimdi? Dudaklarımı kıpırdatarak annemin şarkıyı söylemeye başlıyorum. Ama dudaklarım titriyor söyleyemiyorum. O sırada avcumda hissettiğim sıcacık el elimi ısıtırken; Karşımda gördüğüm kara gözler içimi ısıtıyor. Beni kendine çekip sarılıyor. Benim ufak kollarım sırtında geziniyor. Ona sarılabiliyorum ama babamın sırtında birleşmezdi ellerim. Mutlu oluyorum. ''Korkma,'' diye fısıldıyor, ''Ben senin yanındayım.'' Korkmuyorum ki ben, hiç korkmuyorum. Üzerinden çıkardığı hırkayı bana giydiriyor. Kapüşonunu takıp saçlarımı bile koruyor. Boyu benden uzun, bu hiç hoşuma gitmiyor işte. Başımı kaldırıp yüzüne bakıyorum. Soğuktan mı kızarmış yanakları? ''Eşek gibi gözlerin var.'' diye fısıldıyorum karanlıkta bile parlayan siyah gözlerine bakarak. Ben boyama yaparken siyah rengi sevmezdim ama onun gözleri çok güzeldi. Sadece onu çizerken siyah boyayı alırdım ellerime. ''Eşek gibi mi?'' diye soruyor, ne yani hoşuna gitmemiş miydi? ''Evet eşşek gibi, abbimin eşşeği var ya ona benşiyor. Hem annem de sana öyle diyol ya.'' Küçük eliyle önüme düşen karlı saçımı temizleyip kapüşonun arkasına sıkıştırıyor, ''Eşek değil o Yaz, koyun gözlü diyor teyzem bana.'' ''Koyun çevmem, şen eşşek ol.'' ''Senin için her şey olurum.'' Gülümsüyorum ona bakarak. Bizi aniden kucaklayan adamları tekmeliyoruz karşılıklı. Bir sonuca varmıyor ama biz mücadele veriyoruz. Suratlarımıza inen tokatlar yaş akıtmıyor gözlerimizden. Biz çatık kaşlı iki ortak meydan okuyoruz bu adamlara. ''Korkma tamam mı?'' ''Artık yeto,'' diyorum bunu abimden öğrenmiştim, ''Ben koykmam! Hiç koykmam. Benim adım Yaz!'' ''Ben bazen korkuyorum, annem ve babam yokken hep korkuyorum.'' ''Kimse yuk şimdi, yalnız mı kaldık?'' ''Hayır, sen varsın.'' Kollarımı doluyorum beline. Saçlarını öpüyorum, annemden öğrenmiştim bunu, ''Koykma ben varım. Ben seni korurum.'' diye fısıldıyorum. ''Her zaman koruyacak mısın?'' ''Her zaman korurum. Ben ep kultarcam seni.'' diyorum. Ne zaman kurtarabilirim ki onu? Bilmiyorum. ''Söz ver.'' ''Asker sözü.'' diyorum gülümseyerek, bunu da babamdan öğrenmiştim. Elimi sıkı sıkıya tutuyor o gün, ellerimiz kenetleniyor birbirine. Gülümsüyorum dişlerimi göstere göstere. Son gülümsemem belki bilmiyorum, onun gördüğü son gülümsemem ama biliyorum. Buram buram yağan karın altında kalıyoruz biz o gece. Çığlıklar kazılı yüreğimde, ayaz bir gecede kar fırtınasının altında kayboluyoruz. 🌙 Dudaklarımdan kaçan kuvvetli nefesle uyandım uykumda…