GEÇMİŞİN GİRDABI

Selam, kısa süreli aranın ardından ben geldim. Henüz üçüncü bölümdeyiz, sabırsız okuyuculara söylüyorum her şeyi zamanla öğreneceğiz sabırlı olalım 🌸 Yorum bırakmayı ve yıldızlamayı unutmayın. Keyifli okumalar🤎 Sonbaharı müjdeleyen yağmur taneleri gökyüzünden birer birer süzülüyordu. Uzandığım sert yatakta camıma vuran sabah yağmurunu sağ kolumu başımın altına almış izliyordum. Hava kapalıydı, gri bulutlar dolanıyordu gökte. Kalıcı değillerdi, bir görünüp geri gideceklerdi. Çoğu insan sevmezdi kapalı havaları. Şimdilerde hissiz olduğum bu sabah yağmuru beni çocukluğuma sürüklemişti. Biz oldukça kalabalık bir aileydik. Ankara'da büyük bir site içinde kendimi bildim bileli beraber yaşıyorduk. Amcamlar, yengemler, kuzenlerim... Çocuklar olarak hep aynı okula gidiyorduk. Bir gün çıkış zili çalmıştı. Dinçer abim beni gelip sınıfımdan almıştı, mutlaka birisi beni alırdı. Önce hepimiz toplanır ardından çıkardık. Yine bir eksiğimiz vardı ve bu eksik hep aynı kişiydi. Atlas yine kayıplara karışmıştı. Dinçer abimle ikiz olsalar da ona abi dememe izin vermezdi. Kendisini yaşlı hissetmek istemiyormuş. O gün herkes çok endişelenmişti onun için, ben bu endişelerinin nedenini çok sonra anlamıştım. Yemek yerken okulun kantininde sandalyeleri birleştirip üzerinde uyuyakalmıştı o gün de. Okul hayatı boyunca bunun gibi saçma sapan maceralar yaşasa da şimdi kariyerinde çok başarılı bir adamdı. O gün bize servis çeken Bahar yengemdi, ki o da bizim okulda öğretmendi. Tüm ailelerin ortak kullandığı servis aracına binmiştik. Bu aracın bir kısmına çizgi film çıkartmaları yapıştırdığım için abimler kızsa da babam onlara kızıp benimle beraber çıkartma yapıştırmıştı. O gün eve geldiğimizde yağmur yağmaya başlamıştı. Ben küçük hayatımda ilk defa bu kadar güzel yağmur görüyordum. Büyülenmiş gibi yayılmıştım hemen bahçeye. Bahar yengem yağmurda oynamamamız gerektiğini söylemiş ve bizi eve sokmuştu. Abim hemen kedilerinin yanına koşarken, Dinçer abim de uyumaya gitmişti. Mustafa abim ödevlerine koşarken Mavi de helikoptercilik oynamak istiyordu. Aralarında benimle aynı fikirde olan Atlas'ı yanıma çekmiştim. Atlas'a yemek verdiğiniz takdirde sizin için her şeyi yapabilirdi. O gün de ona annemin hep babam için yaptığı sütlaçlardan bir kase vermiştim. Atlas o zamanlar diyet yapıyordu, biraz yemeye düşkün bir çocuktu. Şimdi de pek farklı değildi. Bahar yengem mutfakta bize yiyecek hazırlarken hızlıca bir plan kurmuştum. Operasyon işlerine henüz bacak kadarken başlamıştım anlayacağınız. Bir şekilde Bahar yengemi alt edip bahçede yağmurdan kaçmacılık oynamaya başladık. Nasıl bir oyun diye sormayın, ben ısrar edince Atlas oracıkta uydurmuştu. Atlas'la beraber yağmurdan kaçmaya çalışırken doluya tutulmuştuk. Ben avuçlarıma yağmur doldururken işten gelmiş babamları fark etmiştim. Hepsinin üzerinde o yaşlardan beri hayran olduğum üniformalar vardı. Yağmur sularını avuçlarımdan boşaltıp tatlı tatlı gülümsedim babama. Babam hemen gölgesine aldı beni, ıslaklığıma aldırmadan dizine oturttu. ''Çok mu seviyorsun sen yağmuru kızım?'' deyişini hatırlıyordum. ''Şok severim,'' diye cevap vermiştim babama, ''Sizi bil şey gösteliyim mi babam?'' ''Göster,'' demişti ıslak saçlarımı eliyle okşarken. Dizinden kalkıp yağan yağmura ağzımı açmıştım. Ağzıma yeteri kadar yağmur suyu dolunca dökülen ön dişimin arasından suyu fışkırtmıştım. Babam tebessümle beni seyrederken amcamlar bu yaptığım muhteşem bir şeymiş gibi alkışlamışlardı beni. Tezahürat bile yapmışlardı. O gün kendimi harika hissetmiştim. Karşımdaki dev adamlara dökük ön dişlerime gülümsüyordum. Hepsini ayrı ayrı çok seviyordum. Yağmurda oynadığım için babam bana kızmamıştı, kollarımdan tutup boynuna oturtarak eğlendirmişti. Yağmura kollarımı açıp eğlenirken, babamsa düşmemem için sıkı sıkıya tutuyordu beni, düşsem de tutardı. Bazen annemden gördüğümü yaparak babamın saçlarını öpüyordum. Annem babamın saçlarını, babam da annemin şakağını öperdi, hep. O zaman babam hakkında az şey biliyordum, büyüdükçe ailesiyle ilişkisini ö…