SOBE

Selam! Utana sıkıla geldim 🤦‍♀️Umarım bana çok kızmamışsınızdır. İnanın çok meşguldüm. Hayat işte hep aynı dengede durmuyor. Sizden rica ettiğim şey sabırlı olmanız. Bölüm günlerini kaldırdım çünkü artık eskisi gibi yazamıyorum. Gelecek bölüme dair tek bir kelime yok mesela. Bana kolay gelsin. Upuzun bir bölüm oldu! 8499 Kelime! Hak ettiniz bu uzun bölümü. Benim için yazması zor bir bölümdü. Yazarken duygulanmıyorsam, bana çiğ geliyorsa siliyorum. Bu bölüm her ânıyla içime sindi şükürler olsun. Çok özledim yorumlarınızı okumayı. Ben şimdi koca bir kase patlamış mısırı elime aldım, yorumlarınızı okuyarak keyif yapacağım. Bunu da ben hak ettim. Keyifli okumalar dilerim, umarım beğenirsiniz 💝 'Bazen insan öyle özlenir ki; özlenen bilse, yokluğundan utanır.' Şükrü Erbaş İnsanın göz kapağı kaç kiloydu? Var mıydı bir gramı? Şimdi sorsalar bir ton derdim. Kapalı gözlerimi açmakta zorlanıyordum. Gücüm mü yetmiyordu benim? Artık güçsüz müydüm? Gücümü toparlamak için derin bir nefes aldım. Hastane kokusuydu ilk duyumsadığım. Hem rahatlatıcı, hem rahatsız edici o koku annemi hatırlatıyordu bana. Hastanenin en sevdiğim tarafı aydınlık olmasıydı. Bembeyaz koridorlar, hiç sönmeyen ışıklar ve size yardım etmek için koşturan bir sürü insan... Gözlerimi usulca aralamaya çalıştım. Kısıtlı bir görüş alanım vardı. Çocukluğumdaki hastane çizgisine ters düşüyordu gözümü açtığım oda. Karanlık bir odada, karın boşluğumda hissettiğim sızıyla yatıyordum şimdi. Kendimi bu rahat yatakta çok rahatsız hissediyordum. Savunmasızdım bir kere, silâhım neredeydi benim? İnatla gözlerimi sonuna kadar açtığımda başucumda babamı gördüm. Özlediğim gözlerindeki uçsuz bucaksız endişeyle bana bakıyordu. Sıcacık elini hissettim alnımda. İşte şimdi kaybettiğimi sandığım o güç yeniden can bulmuştu damarlarımda. ''Ba- bam.'' Konuşmayı öğrendiğim yaşa dönmüştüm. Ne kadar da zor çıkmıştı en sevdiğim kelime ağzımdan. ''Buradayım prensesim,'' dedi babam, sadece bize duyurduğu o yumuşacık sesiyle, ''Nasıl hissediyorsun kendini?'' Gülümsemeye çalıştım, bu hareketim tüm kaslarımı sızlattı, ''De-mir gib- gibiiyim.'' Gülümsedi babam, ''Çocukken ateşler içindeyken de böyle derdin.'' ''Kimin kı- kızıyım?'' Saçlarımı sevdi, ''Ağrın var mı biriciğim?'' Sol kolumu kaldırmaya çalıştığımda babam elimi tuttu, yapacağım hareketi anlayınca kendi elini şakağıma koydu, aynı anda hep söylediğimiz o sözü söyledik, ''Kafamda bitirdim ben acıyı.'' Aynı anda tebessüm ettik, babamın endişeli tebessümünü izlerken acıyan karnımı umursamadım. Odadaki perde kapalıydı, duvardaki saatten gecenin ikisinde olduğumuzu anlamıştım. Odadaki tek ışık başucumda yanan lambalardı. Peki nerede vurulmuştum ben, o kurşundan az öncesinde kim vardı yanımda? Hafızam yine mi siliyordu travmayı? Hatırlamak zordu o an, başımdaki derin sancı bir ok gibi saplanıyordu kafatasıma. ''Yanımda birisi vardı,'' dedim heyecanla, ''En son Mübariz'in arabasındaydım,'' Gözlerimi yumdum sıkıca, hatırlamak ister gibi, ''Sonra orduevine geldim, uyudum. Telefonum çaldı, astsubay aradı. Dosyaları teslim et dedi. Kalktım, çıktım orduevinden.'' Sıkıca yumduğum gözlerimi açtım tebessümle, ''Sonra Derya teyzem geldi babam, kıyafet verdi ba-'' Babam yüzümü ellerinin arasına aldı, ''Şşşttt sessizleş. Kafan dağınık şimdi, toparlayacaksın. Zamanla... Hiçbir şey düşünmemeye çalış.'' İtirazla salladım başımı, ''Derya teyzem geldi babam, kokusu sinmiştir üzerime.'' Babam kesin bir dille ikaz ediyordu beni, ''Yaz sus dedim.'' ''Susmayacağım!'' diye bir bağırtı koptu dudaklarımdan, iki yanımda duran elimi yatağa vurdum isyanla, ''Kıyafetleri vardı üzerimde, giydim. O gibi kokuyordu! Ben hemen tanıdım. Sonra yemek vardı, badem yedim. O şarkıyı söyledik, hep söylerdik! Annem de biliyor! Nerede annem, hadi gelsin.'' Yataktan kalkmaya çalıştığımda babam kollarımdan tuttu beni, ''Yaz bak bana,'' yüzümü ellerinin arasına alıp ona bakmaya zorladı beni, ''Derya yok, Annen yok, o gece yaşandı bitti. Sakın, sakın yenilme bir kez daha. Sakın.'' Beni kendine çeki…