Fenerin Altındaki İtiraf Olmayan İtiraf

Akşam tamamen çökmüştü. Kasabanın sahil yolu, sarı sokak lambalarının altında masalsı bir görünüme bürünmüştü. Aileler, sahilde kurulan yaz festivaline doğru yürüyordu. Her tarafta ışıklar… Canlı müzik… Mısır ve pamuk şeker kokusu… Çocukların neşeli kahkahaları… Banu ise bileğindeki gümüş bilekliği parmaklarıyla usulca okşuyordu. Arada bir fark ettirmeden Yağız’a bakıyordu. “O olmasaydı gerçekten kaybedecektim…” Yağız da gizlice onu izliyordu. Az önceki sarılış hâlâ aklından çıkmıyordu. “Kokusu neden hâlâ üzerimde gibi geliyor?” Kendi kendine gülümsedi. Sonra hemen ciddileşti. “Saçmalama Yağız.” Tam o sırada festival alanının girişinde büyük bir pankart dikkatlerini çekti. ÇİFTLER YARIŞMASI Altında ise kocaman harflerle yazıyordu: Kazanan çifte sürpriz hediye! Yağız gülerek, “Tam bize göre.” dedi. Banu kaşlarını kaldırdı. “Kime göre?” “Sana ve bana.” “Hayal bile kurma.” “O kadar mı korkuyosun?” Banu kollarını bağladı. “Neden korkacakmışım?” “Kaybetmekten.” Banu gözlerini devirdi. “Seninle aynı takım olmaktan.” Tam o sırada sunucu kalabalığın arasına karıştı. “Evet arkadaşlar! Gönüllü çiftler arıyoruz.” İki anne aynı anda birbirlerine baktı. Sonra sinsi bir gülümsemeyle… Banu ve Yağız’ı arkalarından hafifçe ittirdiler. İkisi de kendilerini sahnenin önünde buldu. “Anne, ne yapıyorsun?” ama iş işten geçmişti. Sunucu mikrofonu uzattı. “Harika! Genç çiftimiz de geldi.” Banu ile Yağız aynı anda bağırdı. “Biz çift değiliz!” Kalabalık kahkahayla güldü. Sunucu göz kırptı. “Her çift önce bunu söyler.” Yağız gülmemek için dudaklarını ısırdı. Banu ise utanmaktan ne yapacağını bilemiyordu. Yanakları kıpkırmızı olmuştu. İlk oyun oldukça basitti. İki kişi sırt sırta duracak… Sunucunun sorduğu sorulara aynı cevabı vereceklerdi. İlk soru geldi. “En sevdiğiniz renk?” Banu düşünmeden, “Mavi.” dedi. Yağız da aynı anda, “Mavi.” dedi. Kalabalıktan alkış yükseldi. İkisi şaşkınlıkla birbirine baktı. İkinci soru… “En sevdiğiniz mevsim?” “Yaz.” “Yaz.” Yine aynı cevap. Banu gülmeye başladı. “Tesadüf.” Yağız da gülümsedi. “Bence de.” Üçüncü soru geldi. “Deniz mi, havuz mu?” “Deniz.” “Deniz.” Bu kez aileler alkışlamaya başladı. Derya Hanım, Sevim Hanım’ın kulağına eğildi. “Hiç benzemiyorlar ama aynı düşünüyorlar.” Sevim Hanım gülümseyerek, “Daha neler göreceğiz bakalım." Son oyun ise biraz daha zordu. Sunucu iki kutu uzattı. “Kutulardan birini seçin.” Banu soldakini aldı. Yağız sağdakini. Kutuları aynı anda açtılar. İkisinin içinden de küçük birer kâğıt çıktı. Banu yüksek sesle okudu. “Partnerinizin gözlerinin içine tam otuz saniye bakın.” Kalabalıktan alkış ve ıslıklar yükseldi. Banu’nın yüzü bir anda kıpkırmızı oldu. “Ben yapamam.” Sunucu gülerek, “Kurallar böyle.” Yağız hafifçe yaklaştı. “İstersen vazgeçelim.” Banu başını kaldırdı. Bir an düşündü. Sonra derin bir nefes aldı. “Hayır.” İkisi karşı karşıya durdu. Aralarında yalnızca birkaç adım vardı. Yağız’ın gözleri… Gündüz güneş gibi sıcakken, gece deniz kadar sakindi. Banu ilk kez o gözlere gerçekten baktı. İçinde garip bir sıcaklık yayıldı. Kalbi öyle hızlı atıyordu ki herkes duyacak sandı. Yağız da bakışlarını kaçırmak istiyordu ama yapamadı. Banu’nun kahverengi gözlerinde, festival ışıkları küçük yıldızlar gibi parlıyordu. “Ne kadar güzel…” diye geçirdi içinden. Tam otuz saniye dolmak üzereyken… Bir anda hava değişti. Sert bir rüzgâr esti. Ardından gökyüzünü aydınlatan bir şimşek çaktı. Kalabalık şaşkınlıkla yukarı baktı. İlk yağmur damlası Banu’nun yanağına düştü. Sonra bir tane daha… ve birkaç saniye içinde gökyüzü sağanak yağmura teslim oldu. İnsanlar çığlık atarak koşmaya başladı. Festival alanı bir anda karıştı. Banu dengesini kaybetmek üzereyken Yağız elini uzattı. “Çabuk!” Hiç düşünmeden elini tuttu. Yağmur altında birlikte koşmaya başladılar ama nereye koştuklarını ikisi de bilmiyordu… Sadece birbirlerinin elini bırakmamaya çalışıyorlardı. Ve o an, ikisinin de fark etmediği bir şey vardı. İlk kez, birbirlerinin elini tutmak hiç de yanlış hissettirmiyordu.