Tanıdık Yüz

Banu’nun gözleri şaşkınlıkla büyüdü. Koridorun girişinde duran genç kadını tanımıştı. Birkaç gün önce festival alanında, hediyelik eşya tezgâhlarının önünde omzuna çarpan ve özür dileyip hızla uzaklaşan kızdı. O an önemsiz görünen karşılaşma, şimdi bambaşka bir anlam kazanıyordu. Yağız yavaşça Banu’nun önüne geçti. Gözlerini genç kadından ayırmadan alçak bir sesle, “Beni dinle, ne olursa olsun arkama geç.” dedi. Banu hemen itiraz etti. “Sürekli aynı şeyi söylemeyi bırak. Ben de kendimi koruyabilirim.” Yağız hafifçe gülümsedi. “Onu biliyorum.” “O zaman neden her fırsatta kahraman olmaya çalışıyorsun?” “Çünkü alışkanlık.” “İşte o alışkanlığını hiç sevmiyorum.” “Ben de senin inatçılığını.” “Ben inatçı değilim.” Yağız kaşını kaldırdı. “Bunu söylerken bile inat ediyorsun.” Banu cevap vermek üzereydi ki genç kadın silahı biraz daha kaldırdı. “İkiniz de konuşmayı bitirdiyseniz, kasadan uzaklaşın.” Yağız sert bir ifadeyle ona baktı. “Önce sen kimsin, onu söyle.” Kadın birkaç saniye sustu. Sonra derin bir nefes aldı. “Adım Ela.” “Başka?” “Şimdilik bu kadarını bilmeniz yeter.” Banu başını iki yana salladı. “Hiç yeterli değil.” Ela’nın dudaklarında hafif bir tebessüm belirdi. “Cesurmuşsun.” Banu omuz silkti. “İltifat olarak kabul ediyorum.” Yağız fısıldayarak, “Şu an laf sokmanın zamanı mı?” diye sordu. Banu gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi. “Stresimi böyle atıyorum.” “Benim stresim artıyor.” “Onu da sen halledersin.” “Çok güveniyorsun bana.” “Biraz.” “Biraz mı?” “Şımarma.” Yağız istemsizce güldü. “Tamam.” Ela ikisini şaşkınlıkla izliyordu. “Siz gerçekten ilginçsiniz.” Yağız bu kez ciddi bir ifadeyle konuştu. “Bizimle ilgili yorum yapmayı bırak.” Ela’nın yüzündeki gülümseme kayboldu. “Dosyanın içinde ne olduğunu biliyor musunuz?” “Hayır.” “Öğrenirseniz ikiniz de hedef olursunuz.” Banu bir adım öne çıktı. “Zaten hedef olduk.” Ela gözlerini Banu’ya çevirdi. “Hayır. Henüz olmadınız. Bugüne kadar sizi sadece korkuttular. Dosya açılırsa…” Sözünü yarıda bıraktı. “…öldürmeye başlarlar.” Koridorda buz gibi bir sessizlik oluştu. Kemal endişeyle, “Kim onlar?” diye sordu. Ela başını iki yana salladı. “İsim veremem.” Yağız sinirle karşılık verdi. “O zaman neden geldin?” “Sizi uyarmaya.” “Silahla mı?” Ela, elindeki tabancaya baktı. “Size değil.” Tam o anda koridorun girişinden ayak sesleri duyuldu. Bu kez bir kişi değildi. Birden fazla… Düzenli… Ağır… Yaklaşıyorlardı. Ela’nın yüzü bir anda ciddileşti. “Geç kaldılar sanıyordum.” Yağız hemen sordu. “Kim?” Ece cevap vermeden koridorun girişine ateş etti. Pat! Kurşun tavandaki lambaya isabet etti. Koridor yeniden karanlığa gömüldü. Banu istemsizce Yağız’ın kolunu yakaladı. “Hiç hoşlanmadım bundan.” Yağız alçak sesle, “Ben de.” dedi. Karanlığın içinden bir erkek sesi yükseldi. “Dosyayı bırakın.” Bir başka ses onu takip etti. “Kasayı da açmayın.” Yağız, anahtarı hâlâ kilidin üzerinde duran kasaya baktı. Banu fısıldadı. “Ne yapacağız?” Yağız birkaç saniye düşündü. “Onlar kasanın açılmasını istemiyorsa…” Banu cümleyi tamamladı. “…içinde gerçekten önemli bir şey var.” Yağız gülümsedi. “Aynı şeyi düşündüm.” Banu da gülümsedi. “Bazen zekiyimdir.” “Bazen mi?” “İltifatı abartma.” “Tamam.” Yağız bir eliyle kasanın kapağını tuttu. Diğer eliyle Banu’nun elini sıktı “Üçe kadar sayıyorum.” Banu derin bir nefes aldı. “Sonra?” “Sonra koşacağız.” “Planın bu mu?” “Şimdilik.” Banu başını iki yana salladı. “Gerçekten plansız yaşamayı seviyorsun.” “Sen varsın ya.” “Ben ne alaka?” “Plan yapmayı sen seviyorsun.” Banu gülmeden edemedi. “Şu an romantik olmaya mı çalışıyorsun?” “Hayır.” “İyi.” “Neden?” “Çünkü zamanlaman çok kötü.” Yağız kısık sesle güldü. “Haklısın.” Ardından saymaya başladı. “Bir…” Koridordaki ayak sesleri hızlandı. “İki…” Silahların emniyet sesleri duyuldu. “Üç!” Yağız kasanın kapağını sertçe çekti. Kapağın açılmasıyla birlikte içeriden kalın, sarı bir zarf yere düştü fakat zarfın yanında duran küçük kadife kutu, hem Banu’nun hem de Yağız’ın dikkatini aynı anda çekti. Kutunun kapağı aralıktı. İçinde ise p…