Ben Mimoza...

Canım Mimozalarım... Şimdiye kadar Mimoza'nın yaşadıklarına, hissettiklerine ve onu bugün olduğu kişiye dönüştüren yollara birlikte tanıklık ettik. Bugünkü kısa anlatıyı ise onun geçmişinden günümüze uzanan bir geçiş gibi düşünün. Şimdiye kadar içinde biriktirdiklerine, kaybettiklerine, tutunduğu umuda ve bundan sonra yaşanacaklara dair küçük bir ipucu taşıyor. Kısa olduğu için bunu ayrı bir bölüm olarak saymıyorum. Bugün normal yeni bölümümüzü de yükleyeceğim😽 Bundan sonra kitaba göre günümüz bölümlerini okuyacaksınız. Şimdiden keyifli okumalar. Yorumlarınızı ve yıldızlarınızı bırakmayı unutmayın olur mu? 🫂 Benden zalimce koparılıp alınan umutlarımı, hayallerimi, hayatımı ve geçmişimi düşünmekten, geleceğimi göremeyecek kadar büyük bir bilinmezin içine sıkışıp kalan o kişiydim ben. Daha çocuk bile olamadan kadın olan Liza'ydım; deli bir Rüzgâr'a tutulup oradan oraya amansızca savrulan Mimoza'ydım... Bu, benim hem masalım hem de kendimi bulma serüvenimdi. Hem gerçeğim hem hayalimdi. Hem kaderime karşı verdiğim savaşımdı hem de kendimle yaptığım barış. Bu, benim en büyük mağlubiyetim, en güzel zaferimdi. Ve belki de en çok, umudumdu. Ben, umudunu asla kaybetmeyendim. Çünkü umudun olduğu yerde aşk vardı. Aşkın olduğu yerde ise o vardı; Rüzgâr. Ben Mimoza... Sırf deli bir Rüzgâr esmeye devam etsin diye bu masalın satırlarını kanımın son damlasına kadar muhafaza edecektim. Edemediğim yerde ise gerekirse kanımdan geçecektim. Ama asla kaderime boyun eğmeyecektim.