BKİV ~ 3. BÖLÜM

MERHABAA 🩷🎀 Önceki bölümden sonra nasıl merakta bıraktım sizi 💅🏼 ama bu bölümle telafi edeceğimi umuyorum 🫶🏼 uzun sohbeti bölüm sonunda edeceğimizi düşünerek şu anda da aradan çekiliyorum. Satır aralarını doldurmayı ve aşağıda bulunan yıldızı parlatmayı unutmayın lütfen. Keyifli okumalar ❤️‍🔥 (Yorumlarda başka kitap ve kitap karakterlerinden bahsetmeyin lütfen 🫶🏼 onun dışında saygı çerçevesini aşmadan yapılan her türlü yoruma ve eleştiriye açığım.) ❦ ~ Bölüm Şarkıları ~ 🎧 Apolas Lermi - Gel Göğsüme Sığ Yarim ❦ | BİR KURŞUN İKİ VURGUN | "Ve bir gün uyandığımda hayatım tamamen değişmişti." Güneş Saraçoğlu Güneş'ten; Sözler insanın dudaklarının arasından çıkıp gittikten sonra geri alınamıyordu. Tüm yaşanan bu karmaşanın ardından neden buradaydım, neden kendimi önüne atmıştım... onda da emin değildim doğrusu. Duygularım karmakarışıktı tamamen. Yolda kafamda canlandırdığım o sahneler tam şu anda bir toz bulutu olarak zihnimde dağılmıştı. Sadece gelmiştim işte. Buradaydım . Pişman değildim ama gözlerindeki bakışları bana hata yapmışım gibi hissettiriyordu. Pes etmeyecektim. Neye dayanarak bana yardım edeceği kanısına varmıştım onu da bilmiyordum. Ama geri dönemezdim artık buradan, çok geçti. "Böyle direkt konuya girmiş bulundum farkındayım ama bir konuda bana yardım etmeniz lazım." Kafasını hafifçe aşağı yukarı sallarken, bir anlığına dudağını yalamıştı. Surat ifadesinden ne düşündüğünü anlamaya çalıştım ama bomboş gibiydi. İfadesiz bakıyordu yine. " Anlıyorum ." Dedi sadece. Ardından alaycı bir tavırla gözlerime baktı. Mavileri bu sefer daha başka gibiydi, merak etmekten alıkoyamadım benliğimi. "Ama ilgilenmiyorum. Odamdan çıkın şimdi." Araladığım dudaklarım öylece kalırken, ciddi olup olmadığını hala daha anlamaya çalışıyordum. Gözlerine bakmaktan, sözlerini algılayamamıştım sanki. Kovmuştu beni. Sözlerimi umursamadan hem de. Merakta etmemişti. Bocaladım istemsizce. Evet hemen anlat demesini beklemiyordum ama neden burada olduğumu merak etmemiş miydi hiç? Oradan bakıldığında nasıl bir imaj çizmiştim de peşinde koşan birisiymişim gibi muamele göstermişti bana. "Bakın, sadece bir kere dinleseniz beni. Yani biliyorum bu şekilde odanıza girmem hoş olmadı ama sizinle bir dava hak..." Oturduğu koltuğundan ayağa kalkmıştı ve sözlerim onun bu hareketi ile yarıda kesilmişti. Uzun boyu ve iri bedeni ile masanın arkasından çıktığında, onunla ikinci kez böyle karşı karşıya kalıyordum. "İşimi bölüyorsunuz." Dedi. Onu da biliyordum. Gözlerimi kaçırdım ve tuttuğum çantamın saplarını güç almak istiyormuş gibi biraz daha sıktım. Tüm inancım ellerinin arasında saniye saniye eziliyordu. "Beni dinlerseniz sizi rahat bırakacağım." Birkaç saniye sessiz kaldı ve ben o esnada olumlu düşüncelere yeniden kapıldım. Ama hayal ettiğim gibi olmamıştı sonuç. Hak veriyordum ona da. Öylece odasına girmem hoş değildi. Bu şekilde dinlenmeye değer tek bir yanım yok gibi hissettirmiştim. "Odamdan çıkın." Kırılan umudumla beraber omuzlarım çökmüş, çantayı tutan ellerim kasılmaya başlamıştı. Yüzümü ifadesiz tutmaya özen göstererek, bir kez daha yüzüne baktım. Netti. Ve bakışlarında gördüğüm o eminlik bir anlığına bana kendimi görmüşüm hissiyatı vermişti. Umut etmek, salaklık değildi. Umut ettiğin şeyler sayesinde ayağa kalkardın, adım atardın... Ve ben bir kez daha bir yanılgıya kapılmıştım işte. Umut etmiştim. "Beni eninde sonunda dinleyeceksin unutma." Dudaklarımın arasından dökülen kelimelerle, mavi gözleri kısılarak dudaklarımı buldu. Kendisine küfür etmişim gibi çatılan kaşlarının altında elalarıma inen mavilikler, benim ciddiyetimi görsün diye gözlerimi bir saniye bile gözlerinden kaçırmadım. Tüm resmiyeti yok sayarak ona sen diye hitap etmiştim. Aklında kalacaksam eğer, meraklanmalıydı. Zihnine usulca sızacaktım. Ama sanki sınırı biraz kaçırmış, bakışmayı gereksiz uzatmıştım. "İyi çalışmalar Savcım." Bir cevap vermesini beklemeden odadan çıktığımda, her şeyin ne kadar hızlı geliştiğini o an anlayabilmiştim. İçeriye girdiğim anın şokunu atlatamazken, k…