BKİV ~ 2. BÖLÜM

Hoş geldiniz, sefalar getirdiniz efendim 🫶🏼 Yeni bölüm, ben ve siz 💅🏼❤️🙆🏻‍♀️ Çok konuşmadan sizleri şöyle bölüme alayım. Satır aralarını doldurmayı ve aşağıda bulunan yıldızı parlatmayı unutmayın lütfen. Keyifli okumalar ❤️‍🔥 (Yorumlarda başka kitap ve kitap karakterlerinden bahsetmeyin lütfen 🫶🏼 onun dışında saygı çerçevesini aşmadan yapılan her türlü yoruma ve eleştiriye açığım.) ❦ ~ Bölüm Şarkıları ~ 🎧 Dedublüman - Yetemedim 🎧 Volkan Konak - Aynalar (huzur içinde yat be adam ❤️‍🩹 ) ••• Gökler çıkabildin, uçabildinse derindir, Tarihi kendin yazıyorsan, eserindir. Bahsetme bugün sade dünün mucizesinden, İnsan utanır sonra yarın kendi sesinden. Asrın yaşamak hakkını vermez sana kimse; Sen asrını üstünde izin varsa benimse; Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır Toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır. Aziz şehitlerimizin ruhları şad olsun ❤️🇹🇷 ❦ | BİR KURŞUN İKİ VURGUN | "Gök gürledi ve bulutlar bu sefer benim için ağladı." Güneş Saraçoğlu Güneş'ten; İnsanoğlu doğar, büyür, yaşar ve ölürdü. Ama o yaşam silsilesine neler neler sığdırırdı... Acılarını, kaybedişlerini, kazanışlarını ve de mutluluklarını. Binlerce acı, binlerce yara bandıydı. Gözünüzü kapattığınız o an anlardınız, yalnız olup olmadığınızı. Ya da alakasız bir anda karar alırken, aklınıza sizi düşünecek olan o kişi düşerdi. Abimdi bir zamanlar benim için bu kişi. İyiliğim için çalışıp, didinen. Aynı zamanda kendi hayatından bir şeyleri feda edip beni koruyup kollayan. Üniversite sınavını kazandığım ilk an, omzunda sevinç gözyaşlarımı akıtmıştım. Çünkü en başından beri bana inanıp güç veren hep o olmuştu. Bir kadın olarak çalışsam da belli bir noktada durmam gerektiğini düşünürdü ailem, onların bu düşüncesinin hiçbir zaman beni yarı yoldan döndürmesine izin vermemişti, abim. Kararlarında, inandıklarında her zaman netti. Belki de bundan dolayı, kendisi de işinin ehli bir mühendis ve iş insanıydı. Kağıt köşelerine yaptığı çizimlerin bir gün onun kaderini etkileyeceğini daha küçükken anlamıştım. Fikirlerinin, ideallerinin, inançlarının, insanın yürüdüğü bu zorlu yolda ne kadar önemli olduğunu bizzat ondan öğrenmiş olduğum için kendimi pek çok konuda şanslı hissediyordum. Gözlerimi açtığım o saniye, yanımda görmek istedim onu. Gittiği yerden gelmesi her ne kadar imkansız olsa da bunun hayalini kurdum küçük bir çocuk gibi. Göz kapaklarımı zorlukla aralarken, önce gözümü rahatsız eden tavandaki beyaz hastane ışığı girdi görüş açıma. Nerede olduğumu kısa süreli algılayamazken, bakışlarım tavandan odanın içine kaydı ve tam o esnada daha önce görmediğim, hayatımı alt üst edeceğini bilmediğim bir çift göz tarafından tutuldu. Mavinin en soğuk ve en hırçın tonunun sarmaladığı bir çift harenin dikkati tamamen üzerimdeydi. Nerede olduğum ya da kim olduğum bir anlığına zihnimden silindi. Yabancıydı lakin bir o kadarda tanıdık gibi hissettiriyordu. Anlamaya çalışırcasına duraksadığımda o bakışları, bana 7 yıldır özlemini duyduğum yer gibi görünmüştü. Karadeniz ... gözleri her fırtınada kıyıya vuran hırçın birer deniz dalgasıydı. Yaşadığım bu değişik ve rahatsız edici duygunun esiri olmuşçasına yutkunduğumda, sağ tarafımdan elime bir el uzandı. "Güneş. Çok korkuttun beni..." Sesin sahibini bulmuştu hemen bakışlarım. Mahcup bir şekilde yataktan kalkmaya çalıştım, fakat havaya kaldırıp güç almaya çalıştığım elimdeki serumun acısı buna engel oldu. "Ahh." "Dikkat et, serum takıldı." Eda'nın omzuma koyduğu eliyle yeniden yatmak zorunda kalmıştım. Gözlerim alnındaki ufak bandajı buldu. "Alnın... nasılsın şu an?" Gülümsedi iyi olduğuna ikna olmamı istercesine. "Ben iyiyim, ufak bir şey zaten." Ona yardıma gelip, iş çıkarmış olmak beni rahatsız hissettirdi. "Sözde sana yardıma geldim ama ne haldeyim." dedim, ses tonumdaki nefretin ve mahcubiyetin asıl muhatabı bendim. Bakışlarım kapının hemen yanındaki duvara yaslı duran bedeni buldu yeniden. Daha önce onu görmediğime yemin edebilirdim. "Siz?" dedim, direkt neden buradasınız adlı bir sorgu cümlesi kuracak güçte olmadığımı hi…