BÖLÜM 2

Gelip geçer mesafeler Uzak yakın ne fark eder Kalbim seninle atar Sensiz derbeder… Kızlar ile güzel geçen sohbetin ardından iki saat daha derse girmiş sonra da işe geçmiştim. Çalıştığım yer üniversiteye bağlı kantin idi. Çok zor olmasa da bazen verilen siparişler yoruyordu. Bir de başındaki adamların çok fazla ses çıkarması hem üzüyor hem kızdırıyordu. Siparişler yanlış yapıldı mı bir ton laf da cabasıydı. Ancak işi güzel kılan birkaç iş arkadaşı olduğunda komik şeylerde bulunuyordu ve o gün harika geçiyordu. Son haftalarda moralim sürekli bozuk olduğundan dolayı Fatih abi ve Kaan beni güldürmek için çabalıyorlardı. Onlara yaşadıklarımı anlatmış iki ayda çok yakın olmuştuk sürekli muhabbet içindeydik. Kaan benim anlattıklarımda değişik davranıyordu sanki bana karşı bir şey hissetmeye başlamış gibiydi belki de ben kendimi kandırıyordum ama garip hissediyordum. Aynı şekilde Kerem olayını da anlatmıştım Keremi de gayet iyi tanıyorlardı ve çapkın olduğunu biliyorlardı. Öyle olduğu halde Fatih abi gelip gidip şakaya vuruyor Asya olur bu iş, yakında testiyi kırarsın Keremin kafasında diye dalga geçiyordu. Ben ise abi saçmala benim sevgilim var hem ben ona mı bakacağım gözü dışarıda onun diyip uzaklaşmayı tercih ediyordum. Tabi bazen bu şakalar komikte olabiliyordu. Bende onunla dalga geçiyordum okulu baya uzatmıştı ve bu yıl üç ders sınavlarını veremezse kalacaktı. Tabi o kalmamak için akşamları ders çalıştığını yoksa annesi ve babasının bir daha para göndermeyeceğini böylece sokakta kalacağını söylüyordu. Hatta olmadı sizin evin bodrumu varsa orada kalayım şu garibana arada yemek verirsiniz diyordu. Bense bu anlattıklarına gülüyordum ancak dediği doğruydu, kalmaması gerekiyordu yaşı bizden üç dört yaş büyüktü onun yaşındakiler evlenip, çoluk çocuğa karışmıştı. Tüm işler bittikten sonra akşam sekiz buçukta işten çıkmıştım. Kulaklığımı kulağıma geçirip Yağızı aradım, birkaç saniye sonra telefonu açtı. “Şimdi çıktım işten, otobüse gidiyorum sen ne yapıyorsun canım?” “İşten geldim dinleniyorum, nasıl geçti çalışma?” “İyiydi ama baya yoruldum eve gidip dinlenmek istiyorum” “Anladım, dinlen evde bol bol” dedi yine bir soğukluk vardı ama anlamıyordum. “Özledim…” dedim birden. “Bende özledim ama gelemiyorum biliyorsun” dedi imalıydı ses tonu. “Biliyorum ama soğuksun yine” diye çıkıştım. Umursamaz bir tavrı varmış gibi “Bir şey yok” dedi sadece. Beynim karıncalanmış, sinirden saç diplerim kaşınıyordu sanki. “Bu durumdan sıkıldım ben” dedim hem sinirli hem sitemkar bir ses tonu ile. “Ne yapmak istiyorsun?” dedi sanki bir şeyler bitsin der gibiydi. Ama yapamazdım bir kere yaptım geri döndüm bir daha yapamazdım o cesareti kendimde bulamıyordum. Belki de bir şeyleri artık ondan bekliyordum. “Bilmiyorum” dedim. Sesim kısılıyor, boğazım düğümleniyordu, şimdi olmazdı hayır telefonda konuşurken ağlayamazdım, bu kadar aciz ya da güçsüz değildim. “Güzel gidiyordu ama şu sıralar gelemediğim için fazla özlemden dolayı oldu sanırım” dedi biraz olsun toparlamaya çalışarak. “Belki de… Neyse otobüse bineceğim telefonu kapatsam olur mu? Gece olduğu için otobüste bağırarak konuşuyorum ses yankı yapıyor” “Olur eve vardığında haber edersin” “ederim” “Görüşürüz” Hızla görüşürüz dedim ve telefonu kapatıp otobüse bindim. Otobüsün orta kısımlarına doğru ilerleyip cam kenarındaki koltuğa oturdum ve cama başımı yasladım. Üzülmekten en çok ben yorulmuştum ama bunu anlayan yoktu ki. Toplamak için bile çaba sarf etmiyordu artık. Bense kaç yıldır bu ilişki için elimden geleni yapmıştım. Ya sevgisi bitmişti ya da uzak mesafe ilişkisi bize göre değildi. Hep uzak mesafe ilişkisi yaşayıp mutlu olan insanlara özenmiştim ancak biz asla onlardan olamayacaktık çok net biliyordum. Telefondan otobüsün kalkış saatine bakmak için başımı kaldırmıştım ki otobüse binen kişi hiçte yabancı değildi, kafamı eğip tekrar kaldırdım bu Kerem’in ta kendisiydi ve beni görmüştü. Neden çekiniyordum ki ben bu çocuktan, bir türlü anlamış değildim. O yaklaştıkça ben daha çok geriliyordum. Gerilmemi…