Yalnız Kalma Diye

Ferhat Demirel. Pencerenin önünde duruyordu, ne yapacağımı bilemeyip o anın gerginliğiyle kapıyı hızlıca kapatıp kitlemiş bulundum. Yavaşça arkasını döndü, elleri cebinde sırıtarak bana bakıyordu. "Ne işin var senin burada?" Diye sordum, camdan girdiği belliydi. "Benden kurtulamazsın demiş miydim? Dedim sanırım." Dedi bir adım atarak "Ne işin var burada?" Dedim dişlerimi sıkarak "E canım sıkıldı seni göreyim dedim, kötü mü olmuş?" Dedi "Ne görmesi be? Delirdin iyice, nasıl geldiysen git şimdi." Dedim ellerim yumruk olmuştu, "İnan bana kızım, hiç gidesim yok." Dedi "Kızım deme bana, ben senin kızın falan değilim!" Dedim sesimi yükseltmiştim, Arkın geldiyse duyması an meselesiydi. Ki gelse direkt buraya gelebilirdi. İyice bana yaklaştı, en sonunda sırtım kapıya yaslandı "Sana gerçek ailenin yerini bilen biri var demiştim. Bir nefes kadar yakınında olan biri." Dedi başını eğdi ve devam etti "Onun kim olduğunu tahmin edebiliyor olman lazım." Dediğinde kaşlarım çatılmıştı, ne anlatıyordu? "Kızlardan biri olduğunu sanmıyorum, ayrıca niye sana söylüyorum? Bağlantın mı var?" Dediğimde donuklaştı bir an, vardı. Doğru tahminimden dolayı yüzümde bir gülümseme oluştu. "Madem her şeyi biliyorsun, anlatmak bu kadar zor olmamalı." Dedim ve ekledim "Değil mi Ferhat?" Dedim "Bunları benden değil, o kişiden öğrenmelisin. Canın fazla yanmasın." Dedi ve geri çekildi, dediğiyle donakaldım. Canımı yakacak kadar kötü müydü? Ayrıca canımın yanmasını düşünecek kadar düşünceli miydi bu adam? Bipolar diye önceden boşuna dememişim işte. "Bu kadar konuşma yeterli bence." Dedi ama onun gitmesini engelledim "Neden şifreli konuşuyorsun? Her şeyi neden benim çözmemi istiyorsun?" Dedim kapıdan uzaklaşarak "Dedim ya, canın fazla yanmasın diye." Dedi ve birden camdan atlayıp kayboldu. Bakakaldım... Canımın yanmasını istemiyordu ama bir o kadar da yakmıştı benim canımı. Bu adamda bir haller vardı. Garipti, gerçekten bipolar olmalı. Derin bir nefes alıp kapının kilidini açtım sonra da camı kapadım. Arkın neredeydi? Telefonumu elime alıp Arkın'ı aradım, anında açtı "Efendim güzelim." Dedi Demesene şunu ya Arkın. İçimiz gitti baaakk "Neredesin diye aramıştım." Dedim normal bir şekilde "Geliyorum 5 dakikaya, Ateş ile takılıyorduk. Bir şey mi oldu?" Diye sordu "Yok olmadı da merak ettim." Dedim "Tamam, karnın aç mı? Gelirken bir şey alayım, ne istersin?" Diye sordu "Açım ama beraber mi yapsak yemeği?" Dedim gülüşünü duydum "Olur güzelim, yapalım. Kapat 5 dakikaya ordayım." Dedi ve kapattım. Arkadaş ayağına flörtsünüz sizde fark etmedim sanma yani. Değiliz, yani arkadaşız. Ya bu dediğine 5 yaşındaki çocuk bile inanmaz Vanessa konuşturma beni şimdi. 5 yaşındaki çocuğu geçtim watty halkı bile inanmaz komiksin xd. Ona karşı bir şeyler hissetmek istemiyorum, eğer öyle bir şey olursa sonunda arkadaşlık bozulacak gibi duruyor. Ellerimin arasındaki telefon titredi 0536***: Bir nefes kadar yakınındaymış :D Neyin nesi bu şimdi? 0536***: inanıyor musun bu sözlere? 0536***: hayatın yalandan ibaret ama farkında değilsin. Safsın. 0536***: kimseye güvenme bence. Mesajları okuduktan sonra odanın kapısı açılmıştı ve refleks olarak telefonu kapamıştım. Gelen Arkın'dı, gülümsedim ona. "Hoş geldin." Dedim gülümsedi o da "Hoş buldum, gel mutfağa ne yemek istersiniz hanımefendi?" Dedi "Hmm, makarna olsun ya." Dedim gülerek, seçtiğim yemek klasikleşmişti ama en sevdiğim... bir dakike ne? Makarnadan nefret ederim. Bunun aklıma gelmesiyle yüzümdeki gülümseme soldu. Arkın bunu fark edince kaşlarını çattı "Ne makarnası ya, tost olur." Dedim ayağa kalktım ve yanından geçip çıktım odadan, mutfağa girdiğimde derin bir nefes aldım. Unutuyor muydum? Geldiğini hissettiğimde ona döndüm, bir şey olduğunu anladı ama sormuyordu. Anlatmak istemem diyeydi. Eee siz bakışarakta anlaşıyorsanız olmuşsunuz bildiğin. Alakası yok. Sus artık. "Anlatmak istemezsin diye sormadım, bir şey mi oldu?" Dedi başımı iki yana salladım. Oldu ama bilmesen de olur. "Olsa söylerim, yeni uyandım ondandır." Ne alakaydı ya? "Peki…