Zaman Daralıyor

A Little Death- The Neighbourhood 🦋🦋🦋🦋 Mesajı okuduktan sonra Ferhat'ı engellemiştim. Salak saçma konuşmasını dinleyemeyecektim. Son mutlu günlerin diyerek aklınca beni korkutuyordu. Yanılıyordu, o adamdan artık kolay kolay korkmuyordum bana yaptıklarından sonra bilmiyorum ama bir şekilde geçmişti bazen zor olsada atlatıyorsun işte. Geçmişten kalan şeyleri atlatması genellikle zor olur, insan nasıl atlatabilirim der ve kafaya hiç takmamaya çalışır. Sonra bir bakmışsın geçmişten kalan bir travmayı farkında olmadan yenmişsin. Bunun yaşanmasını çok seviyorum, güçlü kalmamı sağlıyor. Bazen atlatamadığım şeyler oluyor, bunun içinde psikoloğuma soruyorum her şeyi. Az da olsa iyi geliyor, sırf bu yüzden bölümümü heykellik seçtim. Yoksa alakam yoktur, bunu hobi olarakta yapabilirdim ama üniversite Novus denk gelince emin olamadım. Psikoloğum bu bölümü seçmemi söylemişti. İyi ki dediğini seçmişim, en azından aktiviteler oluyor onlara gidebiliyordum. Dikkatim dağılıyordu. Ki şu sıralar çok dalgınım. Tavandan bakışlarımı ayırdım ve Kağan'ın attığı mesaja baktım. Kağan: İyi misin? Yarım saat önce bir durgunlaştın, yanımdayken. (23:46) Siz: İyiyim, önemli bir şey yok. (23:46) Kağan: Tamam o zaman. (23:46) Kağan: İyi geceler Kelebek. Telefonu kapatıp sola doğru döndüm, kapıya bakıyordum şimdide. Uyuyamayacağım galiba, gözlerimi kapatıp uyumaya çalıştım ama zihnimdeki sesler susmuyordu. Ve bu sesler sanki bu evin içindenmiş gibiydi. Bir kadının sesi geliyordu, "Kızı bir kere göreceğiz, bir daha göremeyeceğiz biliyorsun değil mi?" Dedi kadın "Biliyorum." Diye yanıtladı adam, rahat bir şekilde cevap vermişti. "Üvey ailesi zaten kötüydü, biz şimdi yanında dursak ne olur?" Dedi adam Ardından bir anda içeri Kağan ve Arkın girdi. Ne alaka?Kadın onları görmesiyle bir konuşmaya başladı hemen. "Hah bir siz eksiktiniz, kıza kim sahip çıkacak? En yakın kim?" Dedi sarı saçlı kadın, diğeri de kahve saçlıydı. "En yakın benim." Diye yanıtladı Arkın, benden mi bahsediyorlardı? "Bizim hakkımızda asla bir şey söylemeyin ona. Tamam mı Arkın?" Dedi adam neler oluyordu? "Vanessa." Diye seslendi biri, "Vanessa!" Bağırınca sıçrayarak uyandım, yatakta oturur hale gelmiştim. Bana ismimle bağıran kim diye baktığımda Arkın olduğunu gördüm. Siyah gözlerine baktım, karanlık. Sadece karanlıktı. "İyi misin güzelim?" Diye sordu "Bilmiyorum." Dedim ne diyeceğimi bilemeyip iyi miydim bilmiyordum ki. Yalan söylerdim ama karşımdaki Arkın olunca söyleyemiyordum işte. Anlıyordu çünkü. Bana bir bardak su uzattığında kocaman yudumlar alarak bitirmiştim suyu, tabii çeneme dökülmüştü. "Yavaş be kızım." Diyerek komodinin üzerinde duran peçeteyi aldı ve çenemi sildi. Bizim elimiz yok mu? O anlama mı getirdi şimdi bu? Bak yolarım. Alık alık ona bakmaya başlamıştım çünkü bu hareketleri bana garip geliyordu. Önceden böyle değildi, zorba bir tipti genellikle kızlarla uğraşırdı benimde onunla konuşmayı kesme sebebim buydu. Bana da yapmışlığı olmuştu ama sokakta, dalga geçmişti tabii 15 yaşındaydım o 19. Genellikle küçüklerle uğraşırdı şimdi ise o huyları gitmiş olgunlaşmış düşünceli bir Arkın vardı. Önceden gıcık oluyordum ama şimdi en iyi erkek arkadaşım diyebilirim. Tabii Tuncay birinci sıradaydı. "Ne düşünüyorsun gözlerime bakıp?" Dedi bunu söylemesiyle kendime geldim kafamı iki yana salladım. "Hiç, dalmışım." Dedim boğazımı temizledim, "Bir sıkıntı mı var?" Diye sorunca ona sarılıp ağlamak istedim sadece. Tek isteğim aile sevgisiydi. Sıkıntı varsada sadece buydu. Bir yandan da ağlamak istemiyordum, sürekli ağlamaktan nefret ediyorum. Gözlerimin dolduğunu hissettim, Arkın bunu görünce kafamdan tutup göğsüne çekti beni ve ben hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Hiçbir şey demedi, sadece saçımı okşadı ve ağlayarak rahatlamamı sağladı. Birkaç dakika sonra ağlamam az da olsa kesilmişti, yatağa uzandığımda kalkıp gidecekti ki bileğini tuttum. "Arkın... Gitmesen?" Dedim çatallaşmış sesimle, sağ tarafıma uzandığında kafamı göğsüne yasladım iç çekerek. Saçımın tepesinden öptü ve gözlerimi k…