Aynadaki Gerçek Yüzler

2. Bölüm geldii İyi okumalar🦋 Bölüm şarkısı: Kazılı Kuyum-Yüzyüzeyken Konuşuruz Bir Beyaz Orkide-Cihan Mürtezaoğlu Harleys In Hawaii-Katy Perry 🦋 V. 2 gün sonra "Gidecek misin eve?" Diye sordu Hera, başımı olumluca salladım. "Gitmem lazım, gitmeyi istemiyorum ama mecburum." Dedim derin bir nefes vererek, Hera elini omzuma koydu destek olmak istermiş gibi. "Seninle gelebilirim istersen?" Dedi başımı iki yana salladım, tek gitmek istiyordum. "Tek gitsem iyi olur, oraya gidince susacağımı sanmıyorum." Dedim buruk gülümsemeyle, üstümde Hera'nın bana verdiği kıyafetler vardı. Bordo uzun kollu bir body vardı, altıma ise siyah bir pantolon vermişti. Ceket olarak da deri bir ceket giymiştim, hava soğuk olmasına rağmen incecik giyiniyordum, üşüdüğümü hissetmiyorumdur belki.Evden çıktığımda kaldırımda yürüyordum kaldırımın dibindeki su birikintisine baktım, kendi yansımamı gördüm... bitik bir haldeydim. Su birikintisine bakarken dalmıştım arabanın gelip geçtiğini hatta üzerime su sıçradığını bile fark etmemiştim, sadece arabanın gidişini izledim. Bir araba durdu, siyah BMW... Arkın Akkaya. Bu sefer üzerime su sıçramadı, araba sakin şekilde durdu önümde. Camlar açıldığında kafasını eğip siyah gözleri ile bana baktı, "Atla hadi." Dedi çatık kaşlarımla baktım ona, kendine gel. Arabaya doğru adımlayıp kapıyı açtım ve rahatça oturdum. "İyi misin? Su sıçramış üzerine." Dedi ona döndü bakışlarım idrak edemiyordum ki hiçbir şeyi, anlamıyordum dediklerini. "Beni... Eve götürür müsün Arkın?" Dedim sadece, cevap vermedi sürmeye odaklandı. Birkaç dakika sonra evin önüne geldiğimizde arabadan indim ve ona gelmemesi için rica ettim, sinir yükleniyordu şimdiden vücuduma. Bağırıp çağıracak mıydım? Ne yapacaktım? Ne tepki verilir ben bilmiyorum ki, kapının önüne gelince çantamdan anahtarı çıkardım. İçeri girdiğimde ses yoktu, o adamın bir anda karşında belireceği kesin. Belirsin işime gelir. Odama geçtiğimde her yer dağınıktı, kıyafetlerim yerdeydi. Odadan çıktım annemlerin pardon Nermin Hanımın odasına geçtim, yatakta yatıyordu. Her zamanki hali Ama bir şey fark ettim... yatağın karşısında dolaba yaslanmış bir adam. Ferhat Demirel, korku içinde Nermin'e bakıyordu, Nermin'in yanına gittiğimde gözleri açıktı, ağzından kan akıyordu. Hayır... ben daha hesap soracaktım. Ölemezsin... hayır ölemezsin şimdi değil! Ferhat'a döndüm, kafasını dolaba vurup duruyordu. Onu gömleğinin yakasından tutup kafasını iyice vurdum dolaba "Şerefsiz herif! Ben daha hesap soracaktım!" Diye bağırdım tekrar vurdum kafasını "NEDEN YA NEDEN!" O kadar bağırmıştım ki ses tellerim yırtılacak sandım, "O KADINDAN HESAP SORACAKTIM BEN NEDEN ÖLDÜRDÜN NEDEN!?" Deli gibi bağırıyordum artık. Arkamdan biri sarıldı, Ferhat'ı bırakmam için ama bırakmadım. Kafasını vurmaya devam ettim, "ALLAH SENİN BELANI VERSİN!" Kafasını tekrar vurduğumda fark etmemiştim dolaptaki ayna kan olmuştu... Gözleri açıktı tepkisizdi hâlâ, sonunda biri beni geriye doğru çektiğinde kendime geldim. Ağlıyor muydum? Yanaklarımdaki ıslaklığın sebebi gözyaşlarım mıydı? Üzüntüden ağlamıyorum, ben üzüntüden ağlamıyorum. Ağlamam, bu şerefsiz insanlar için üzüntüden ağlamam. Hayatımı çöp ettikleri için ağlıyorum, hayatımı bok ettikleri için ağlıyorum ben. Sebepsiz yere şiddet gördüm diye ağlıyorum. Öz ailem beni istemedi diye ağlıyorum. Belki de istiyorlardı seni. İsteselerdi beni bu şerefsiz insanlara bırakmazlardı. Demek ki istememişler beni. Derin nefes alıp veriyordum kendime gelmek için, Arkın'a doğru döndüğümde beline sarıldı kollarım. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım, etrafta adım sesleri duyulsada onları umursamadan ağlamaya devam ettim. "A-arkın... gidelim." Dedim hıçkırıklarımın arasından, Arkın beni kucağına aldığında başımı boynuna gömerek orada ağlamaya devam ettim. Arabanın oraya geldiğimizi anladığımda başımı boynundan kaldırdım ve burnumu çektim, beni kucağından indirmedi ama ön koltuğa bindirdi. Sürücü koltuğuna bindiğinde ise bana bakıyordu pür dikkat, "K-kıyafet almadım." Dedim elim kapıyı açmak için kalk…