6- HIRÇIN DALGALAR

Perdenin Ardındakiler Gökyüzü Şaşkınlığın bir halat gibi boynuma sıkı sıkıya dolandığını hissediyordum. Sırtımı duvara yaslayarak sakinleşmek adına birkaç derin nefes aldım. O buradaydı... Günler sonunda onunla aynı masada yemek yiyecektim ve bu konu hakkında ne düşünmem gerektiğine dair hiçbir fikrim yoktu. Kadir Varol, tahmin edilmesi güç bir adamdı. Bu yüzden ona ayak uydurmak gerçekten zordu. Gözlerim bulunduğu odaya kaydığında öylece baktım. Aramızda sadece bir kapı vardı. Hızlanan kalp atışlarımı görmezden gelerek yaslandığım yerden doğruldum. Sakin olmam gerekiyordu. Ondan bu kadar çekinmem gereksizdi. Arkamda hissettiğim hareketle kafamı o tarafa çevirdim. Üstünü değiştiren Şeyma odadan çıkıyordu. "Kim geldi?" Streslendiğimde hep olduğu gibi kaşınmaya başlamıştım. Kolumun iç kısmını kaşırken "Abin ve," deyip bir an sustum. "Kadir." Sesim daha kısık çıkmıştı. Mutlu bir sesle "Aa, Kadir abi döndü mü?" diye sordu. Zoraki bir gülümsemeyle cevap verdim. "Öyle görünüyor." Mutfağa geçtiğinde onu takip ettim. "Anne Kadir abiyi de mi çağırdın?" Çorbaları dolduran Sema abla başıyla onayladı. "Yeni gelmiş o da. Yol yorgunudur diye çağırdım." "İyi yapmışsın," diyen Şeyma iki tabak aldı. Ben de onu taklit ederek tabakları aldım ve peşi sıra salona yürüdüm. Gözlerimi tabağa diktiğim için etrafı görmüyordum. Masanın yanında durup Şeyma'ya uzattığım tabaklardan sonra ellerim boş kalmıştı. Çaktırmadan Kadir'e baktığımda Tahir'in anlattıklarını dinlediğini gördüm. Konuştuklarını duyuyordum ama açıkçası ne dediklerini pek anlamıyordum. Zihnim bulanık bir su gibiydi. Derin bir nefes alıp sakinleşmeye çalıştım. O burada yokmuş gibi davranmak en iyisiydi. Ama bunu nasıl başaracaktım ki? Gözlerim tekrar onu buldu. Dalyan gibi adamdı, nasıl görmezden gelecektim sanki? "Şöyle gel Gülfem." Adımı duyunca irkildim. Gözlerim anında Şeyma'yı bulduğunda sandalyeyi işaret ettiğini gördüm. Kadir'e kilitlendiğim için Şeyma'yı bile duyamamıştım. İçten içe kendime kızarken bana gösterdiği yere geçip oturdum. "Yemeğe gelin hadi." Şeyma'nın annesinin sözleri üzerine Kadir ve Tahir ayaklandı. Gözlerim, masanın üstüne yerleştirdiğim ellerimin üstündeydi. Ama bu defa onun bana baktığını biliyordum. Bakışlarının ağırlığı üstüme düşmüştü çünkü. Acaba yüzüm ne haldeydi? Keşke makyaj yaparken daha özenli olsaydım. Çok hazırlıksız yakalanmıştım. Düşüncelerim Kadir karşıma oturana kadar devam etti. Tam karşıma oturduğunda nefes almayı unuttum. Masanın altına zor sığan bacakları neredeyse bacaklarıma değmek üzereydi. İrileşen gözlerimi masadan çekip ona çevirdim. Gözlerimiz birbirine kilitlendiğinde zaman kavramını da yitirmiş oldum. Sanki bizden hariç her şey donup kalmış gibiydi. Sesler kulaklarıma uzaktan ve boğuk geliyordu. Zaman benim için durmuştu ve bu durum ilk defa başıma geliyordu. Daha önce hiç böyle bir şey yaşamadığım için neler olduğu hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Sadece... Sadece gözleri çok güzeldi. Lacivert tonlarında ve iriydi. Dakikalarca gözümü kırpmadan bakabilirdim. Keşke bakabilseydim... kimseye hesap vermeden uzun uzun gözlerine bakmak nasıl olurdu acaba? Bu soru zihnimi ele geçirirken bakışlarımı ondan ayırdım. "Al kızım." Şeyma'nın annesinin bana uzattığı tabağı alıp önüme yerleştirdim. "Teşekkür ederim efendim." "Afiyet olsun. Başlayın da yemekler soğumasın." Midem düğüm düğüm olduğu için canım hiçbir şey istemiyordu. Yine de kaşığı elime alıp çorbaya daldırdım. Küçük bir yudum aldığımda ağzımın içi kağıt gibi olduğundan pek tat alamadım. "Kadir oğlum neredesin kaç gündür?" Bu soruyu merak ettiğim için oturuşumu dikleştirdim. "Memlekete gittim, biraz işim vardı." "Trabzonluydun değil mi oğlum sen?" "Trabzon Maçka." Onun hakkında bir şeyler öğrenmenin şaşkınlığıyla konuşmalarını dinlemeye devam ettim. Sema teyze iç çekti. "Güzeldir oralar. Tokatlıyım ben de, ama yıllardır burada yaşarım. Hasret kaldım Karadeniz'e." "Gidelim yazın anne." Sema teyze başıyla onayladı. "İnşallah Tahir'im." Bu defa bana döndü. "Sen nereliydin kızım?" Konuş…