6- ÖLÜ FALEZ

Furkan Halıcı Gözlerin İstanbul Fırtınalı zamanlarda bile dalgaların erişemediği falezler vardı. Kadir'in gözlerine bakınca o falezin yamacına savruldum. Çünkü lacivert gözleri, ölü falezler gibiydi. "Eyvallah abi." Tahir'in dışarıdan gelen sesini duyduğumuzda önce gözlerini çekti üstümden. Ardından bir adım geriye doğru gitti ve kişisel alanımdan çekildi. Hissettiğim boşluk üzerine kaşlarım çatıldı. Ne diyeceğimi bilmeden bakmaya devam ediyordum. Oysa gözlerine baka baka sevgilim yok demeliydim. Buraya gelmek için bahaneler de uydurmuyor, sadece arabam için geliyorum diye eklemem de gerekiyordu. Fakat o kadar şaşırmıştım ki... nutkum tutulmuştu. Hem çok yakınımdaydı. Benden uzaklaştıkça aklım yavaş yavaş yerine gelmeye başladığı için konuşmayı akıl edebildim. "Yanlış anlaşılma olmuş sanırım," diye geveledim. Kalbim neden sakinleşmiyordu? Arkasını dönmüş yürüyordu. Peşinden gitmemem gerekiyordu ama gittim. "Nerden çıkardığını sorabilir miyim?" Onunla daha önce bu kadar sert bir tonda konuşmamıştım. Sessiz kaldığında dudaklarım aralandı. Yaptığı imalardan sonra susamazdı. "Öncelikle," dedim dişlerimin arasından. "Ben buraya gelmek için bahaneler uydurmuyorum." Başını bana doğru çevirdi. Poker suratıyla yüzüme bakıyordu. Boynundaki damarın kabardığını gördüm. Demek o kadar da sakin değildi. "Ayrıca sevgilim falan yok." Bu nereden çıkmıştı ki? Aklıma o akşam geldi. Acaba Baran'ı.... "O gün gördüğün adam-" "Beni ilgilendirmez," diyerek sözümü kesti. "Özel hayatın özel kalmaya devam etsin, lütfen." Derin bir nefes alıp biraz bekledim. "Bu imalardan sonra mı?" diye sorduğumda daha sakindim. Cevap vermeyince devam ettim. "Her yan yana gördüğün kadın ve erkek, sevgili değildir. Tıpkı Baran'ın benim sevgili olmadığı gibi." Kısaca "Anladım," dedi. Konuşmaya devam etmesini bekledim ama boşunaydı. Yüzündeki ifadeyi çözememek sinirlerimi bozuyordu. Tuttuğum nefesi yavaşça verdim. Sanırım burada işim kalmamıştı. Çenemi havaya kaldırdım. "Peki Kadir Bey." Tekrar resmiyeti araya koyarak devam ettim. "Sadece arabam için gelmiştim. Olayı farklı yerlere çekmeye gerek yok." Başını aşağı doğru eğdi. "Eyvallah." Bir insan nasıl bu kadar tepkisiz olabilirdi? İlk defa böyle birini tanımıştım ve hoşlandığımdan artık emin değildim. İnsanlar konuşarak iletişim kurardı ama bu adamda tık yoktu. Tek kelime etmeden sırtımı döndüm ve yürümeye başladım. Daha fazla kendimi açıklamayacaktım. Hem Baran'ı sevgilim sanmışsa da n'olmuştu? Niye ona açıklama yapmak istiyordum ki? İstediği gibi yanlış anlayabilirdi. Alayla homurdanıp tamirhaneden çıktım. Hiçbir şeyi de bahane edip gelmiyordum. Her gelişimin bir nedeni vardı. Asıl o, bunları görmezden gelip olayı çarpıtıyordu. "Bir daha bu mahalleye adım atana da Leyla Gülfem Gökalp demesinler." Annem hep büyük lokma ye büyük laf etme derdi. Yolun karşısında Şeyma'yı görünce ne kadar haklı olduğunu bir kez daha anladım ve içimden sövdüm. Ay benim neyime boyumdan büyük laflar etmek ya? Dakikası dolmadan yemiştim. Daha yarım saat önce kıza söz vermiştim iki hafta boyunca ders çalışacaktık. Mecbur bir süre daha buraya gelip gidecektim. Neyse zaten Leyla adımı kimse bilmiyordu. Bu yüzden kimse Leyla Gülfem de demiyordu bana. Kendimi teselli ederek ufak bir nefes aldım. Aman koskocaman mahalleydi, sürekli onu görecek değildim ya. Bir daha ne yoluna çıkardım ne yüzüne bakardım. Yürümeyi kesip gökyüzüne baktım. Ben yine niye büyük konuşuyorum ki? "Ancak gelebildim, çok bekletmedim inşallah." Yanıma gelen Şeyma'ya gülümsemeye çalıştım. "Yok benim işim de yeni bitmişti." Yan yana yürümeye başladık. "Nerede çalışalım?" Rüzgar estiği için saçlarım yüzüme savruluyordu. Geriye doğru iteledim. "Şu ileride bir kafe var oraya gidelim." "Tamirhaneye yakın değil mi orası?" Başıyla onayladı. "Dönüşte abime uğrarım." Tamirhanenin yakınında olmak istemesem de ses etmedim. Kafede iki saat çalışıp giderdik nasılsa. Kafeye girdiğimizde sıcak hava yüzüme çarptı. Kaskatı kesilen bedenimle beraber boş bir masaya geçtim. Şeyma yanıma gelince kit…