1-GÖNÜL MAHALLESİ

Ve birinci bölümle karşınızdayım, umarım çok beğenerek okursunuz. Sezen Aksu Kendimce Soğuk bir mart günüydü, yağmur o kadar şiddetli yağıyordu ki camdan bakınca bir adım ötesini göremiyordum. Yine de pencerenin kenarına dikilmiş yağmur damlalarının şiddetle çarptığı camdan dışarıyı izliyordum. Soluk griye boyanan gökyüzü kasvet doluydu. Dünde böyleydi, bu ay boyunca da böyle olacaktı. Ve yağmur gittikçe hızlanıyordu, sanki gök ortadan ikiye ayrılmıştı. Küçüklüğümden beri yağmur çok yağdığında korkardım. Böyle havalar beni tedirgin ederdi. Elimde değil sanki gökyüzü parçalara ayrılacak gibi hissederdim. Özellikle şimşek çaktığında korkudan dizlerim titrerdi. Beş yaşında da böyleydim, şimdi yirmi bir yaşına gelmiştim ama hâlâ böyleydim. Sadece artık gizlemeyi öğrendiğim için belli etmiyordum. Her şimşek çaktığında dizlerimin titrediğini benden başka kimse bilmiyordu. Korkularımı geçirmeyen zaman, duygularımı gizlemeyi öğretmişti. "Gülfem?" Adımı seslenen annemi duyduğumda gözlerimi camdan ayırıp ona çevirdim. "Yağmur hâlâ durmamış." Yorgun bir nefes aldım. Yağmurlu havaları sevmediğimi en iyi annem bilirdi. "Azalmadı bile." Yanıma geldiğinde benimle beraber dışarıya baktı. Yüzünde ufak bir gülümseme vardı. Benim aksime annem yağmurlu havaları severdi. "Dışarısı şimdi mis gibi toprak kokuyordur." Yüzümü buruşturdum. "Her yer ıslak ve çamurdur." Hayata iki farklı çerçeveden bakan anne kızdık. Yüzündeki gülümsemeyle bana doğru döndü. "Su zarar vermez ki kızım, temizler. Doğanın ihtiyacı var yağmura, hem berekettir." Başımla onayladığımda "Sence durmaz mı?" diye sordum. Bugün yakın arkadaşım Ferda, erkek arkadaşına doğum günü partisi hazırladığı için oraya davetliydim. Birazdan hazırlanıp çıkmam gerekiyordu. Ama böyle havalarda evden çıkasım gelmezdi. Kasvetli gökyüzü ruh halimi kötü etkiliyordu. Yaz insanıyım ben, güneşin kavurucu sıcaklığını hissetmeyi severdim, sıcak hava beni mutlu ederdi. "İlla durur. Ne zaman hazırlanacaksın?" "Hazırlanmaya başlamam gerekiyor aslında." "O zaman odana çık, yoksa geç kalacaksın." Aslında geç kalmam çok da önemli değildi. Annem uzanıp kolumu tuttu. "İstersen Şerif bırakır seni." Şerif amca uzun yıllardır bizimle çalışan, babamın şoförüydü."Gerek yok, ben giderim." Sanırım annem yağmurlu havalardan korktuğumu biliyordu. "Hem bak, azalmaya başladı." Birlikte dışarıya baktık, yağmurun şiddeti azalmıştı. Camın kenarından çekildiğimde telefonuma mesaj geldi. Arka cebimden çıkarıp bakınca Baran'dan geldiğini gördüm. Baran'la aynı sınıfta okuyorduk. Partiye beraber gidecek miyiz diye sormuştu. Birkaç dakika önce de Önder aramıştı. O da aynı soruyu soracağı için telefonu açmamıştım. Bu akşam ikisiyle de görüşesim yoktu. Doğum günü kutlamasına da tek gitmek istiyordum. Ayrıca telefonlarına dönersem ısrar edeceklerini biliyordum. Baran'ın mesajını cevapsız bırakıp odama doğru yürümeye başladım. Bakışlarım evin içinde gezinmeye başladı. Doğduğum günden beri bu evde yaşıyorduk. İki katlı büyük bir evdi. Kocaeli'nin güzel bir semtindeydi. Merkezden uzak sakin yerlerdi burası. Annemin zevkine göre düzenlenen evin içi güzel ve sıcak hissettiriyordu. Burayı seviyordum. Krem granit zemin, şık koltuklar ve açık renk duvarları süsleyen aile fotoğraflarımız içimi ısıtıyordu. Merdivenlerden ağır ağır çıkmaya başladım. Telefonum tekrar çaldı. Bu defa arayan kişi Ferda'ydı. "Gülfem geliyorsun değil mi?" Odama girdiğimde "Tabii ki geliyorum," diye cevapladım. "Çıktın mı?" Daha makyajımı bile yapmamıştım. "Yok daha hazırlanmadım." "Ciddi misin ya? Erken gelecektin hani?" Giysi odama girip kıyafetlerime göz gezdirdim. Geçen gün aldığım toz pembe tonlarındaki elbisemi giyeceğimi hatırlayınca ona doğru yöneldim. "Gelmeye çalışırım demiştim." "Çalışırım değil aşkım, erken geliyorsun. Küserim bak." Gözlerimi devirdim. "Tamam konum at bana, bir saate çıkarım." Aslında en erken bir buçuk saate çıkardım ama detaylara takılmamak lazımdı. Aynanın karşısına geçtim, sabah dersten çıktıktan sonra tırnaklarım için güzellik merkezine…