17- SÖZLER VE YEMİNLER

Melike Şahin Pusulam Rüzgâr Tüm bedenim felç geçirmiş gibiydi. Babamın sustuğu her saniye ise işler benim için daha beter bir hale geliyordu. Olumlu olumsuz bir şey söylemesini bekliyordum çünkü sessizlik başa çıkılmaz bir silahtı. O ise birbirine bastırdığı dudakları ve kızaran yüzüyle dik dik Kadir'e bakıyordu. Bu onun ne kadar öfkelendiğini gösteriyordu. Sertçe yutkunduğumda "Baba," dedim yavaşça. Beni duymadı bile. "Sizinle konuşmadan buradan gitmeyeceğim." Kadir'in kendinden emin sesini duyunca geri adım atmayacağını hepimiz anlamıştık. Babam başını aşağı doğru eğdiğinde tek kelime etmeden arkasını dönüp çalışma odasına doğru yürüdü. Kadir bana döndü. "Merak etme, bir şey olmayacak." Sözleri ardından büyük adımlarla babamı takip etti. Bedenim bir yay gibi gergindi. Anneme korkudan irileşen gözlerimle baktım. Annem solgun yüzüyle başını iki yana doğru salladı. "Hiç iyi yapmadınız Gülfem." "Ama anne-" "Ama falan yok," deyip ayaklandı. "Babanın inadını bilmez gibi ateşe körükle gidiyorsunuz resmen. Sonuçları kaldıramayacağımız kadar ağır olmaz umarım." Annemin arkasından bende ayağa kalktım ve çalışma odasına doğru ilerledim. Kapı açık olduğu için babam geldiğimi görse de ses etmedi. Annem de onlara kahve yapmak için mutfağa gitmişti. Sessizce içeri girip duvarın kenarına sindim. İkisi de orada olduğumu bilse de ben yokmuşum gibi davranmayı tercih ettiler. Bundan şikayetim yoktu. Çünkü ortam o kadar gergindi ki sessizce durmak bile nefesimi daraltıyordu. "Niyetim ciddi, kızınızla sizin de izninizi alarak evlenmek istiyorum." "Bakın Kadir Bey, sizi ve ailenizi medyada gördüğüm kadarıyla tanıyorum." Babamın sesi son derece ciddiydi. "Takdir edersiniz ki pek de iç açıcı haberler değildi bunlar." Alt dudağımı gergince ısırdım. Konuşmanın seyri çok da iyi yerlere gitmeyecek gibiydi. "Birtanecik kızımı böyle bir aileye gelin etmemi nasıl beklersiniz benden?" Kadir başını eğdi. "Şüphelerinizde elbette haklısınız ama," deyip duraksadı. "Kaçırdığınız bir nokta var." Babam ellerini kavuşturdu. Konuşmasına devam etmesini bekliyordu. "Ben o aileyi de yaşananları da geride bıraktım." Babamın kaşları çatıldı. "Bu da ne demek?" "Varol ailesiyle soyadım haricinde herhangi bir bağım yoktur." Babam derin bir nefes aldığında öne doğru eğildi. "Bu onların senin ailen olduğu gerçeğini değiştirmez." Kadir bu defa sessiz kaldı. Babamla aynı fikirde değildi. "Aileni sadece medyada tanıyıp yargılamak da istemiyorum. Gülfem'e söylediğimi sana da söyleyeceğim." Gözleri önce beni buldu ardından Kadir'e kaydı. "Aileni alıp tanışmaya gelirseniz niyetinin iyi ve ciddi olduğuna inanırım." "Bunun oluru yok." Kadir sözlerinde netti. Geri adım atmayacaktı. "O zaman benim de iznim yok." Babamın sözleri bir bıçak gibi keskindi ve bıçak tam kalbime saplandı. "Baba," diye öne atıldım. konu ben olunca hiç böyle sert olmamıştı. Beni duymazdan gelerek devam etti. "Kızım yine de isterse evlenir seninle. Düğününü yapar üstüme düşen görevi yerine getiririm elbette, ama o kadar." Gözlerimden akan yaşa engel olamadım. "Baba lütfen," diye fısıldadığımda gözlerime baktı. "Sonrasında yokum Gülfem, ona gideceksen bizi arkanda bırakacaksın." Annem elinde kahve tepsisiyle içeri girdiğinde babam ayağa kalkmıştı. "Misafirini yolcu edersin," dedi ve arkasına bakmadan odadan çıktı. Sırtımı duvara yaslayıp ellerimle yüzümü kapattım. Korktuğum şey başıma gelmişti işte. Ne kadar kaçarsam kaçayım yakalanmıştım. Bunun yaşanacağını bilsem de kalbim çok ağrıyordu. "Ağlama kızım." Annemin sesini duyunca ona baktım. "Neler dediğini duymadın mı?" Burnumu çektiğimde Kadir yanıma gelmek için ayağa kalkmıştı. Bedeninin gerginliğini kasılan omuzlarından anlıyordum. Böyle bir muameleye maruz kalmak onu da rahatsız etmişti. "Duydum," dedi yorgunca. Elindeki kahve tepsisini masaya bırakıp yavaşça oturdu. "İkinizin de geri adım atmayacağını da biliyorum." "Anne..." "Kararını arkasında durmak zorundasın. Ancak o şekilde ve zamanla yumuşar." Ona inanmak istiyordum. Kadir yanıma gelip çenemi yavaşça…