11- SONUM

Melike Şahin Diva Yorgun Kadir'in sarf ettiği emir dolu sözlerin üzerinden yaklaşık bir saat geçmişti. Devran olayın gerçek yüzünü öğrenmek için etrafa haber göndermiş olsa da henüz bir ses gelmemişti. Habersiz kaldığı her an gerginliği artıyordu. İçten içe bu işin çok büyüyeceğini biliyordu. Abisi bildiği Maçkalı Agah'ın, bildiği ve söylemediği şeylerin olduğuna da emindi. Yine de ses çıkarmadan otelin odasına giren Kadir'e baktı. Kadir Agah, üstündeki ceketi çıkarıp tek kişilik koltuğun üzerine bıraktıktan sonra büyük otel odasının penceresine doğru yürüdü. Camın karşısına geçtiğinde caddede gezinen kalabalığa dalgınca baktı. Aklının dolu olduğunu anlamak zor değildi. Devran onun zihnini meşgul eden şeyin kardeşi Nevra'nın kazası olduğunu düşünse de biraz yanılıyordu. Kadir'in aklını iki kadın kaplamıştı. Kaza geçiren kardeşi ve dün gece kollarına aldığı kadın, Gülfem... Yaşananların anıları bir sis gibiydi ve zihninin köşelerine sızmıştı. Gülfem'i orada bırakıp gitmek yaptığı en zor şeylerden biriydi. Fakat mecburdu. Sıkıntılı bir nefes aldığında telefonunun sesi odayı doldurdu. Nevra'yla ilgili bir haber olduğunu düşünerek hızlı adımlarla ceketine doğru yürüdü. Cebinden telefonunu çıkardığında karşılaştığı isim karşısında bugün ilk defa içi huzurla doldu. Telefonu cevaplayıp kalbine bir hareketlilik katan sesi dinledi. "Alo? Kadir nasılsın? Kız kardeşin nasıl? Çok merak ettim sizi. Defalarca aradım ama ulaşamadım sana." Üst üste durmadan konuşan Gülfem'i dinlerken dudakları kıvrıldı. Sesi endişeli olduğu için titrek çıkıyordu. "İyiyim," dedi sakince. "Merak etme her şey yolunda." Gülfem rahat bir nefes aldığında kısık bir sesle "Çok şükür, bir şey oldu diye korktum," dedi. Onun korkmasından Kadir memnun olmadığı için yüzü düştü. "Sorun yok, korkma." "Denerim." "Sen nasılsın?" dedi daha yumuşak bir sesle. "Beni boş ver, Nevra nasıl?" "O da iyi. Sadece birkaç küçük sıyrığı var. " Gülfem ikna olmamış bir sesle konuşmaya devam etti. "Gerçekten iyi misin Kadir?" Kadir'in cevap vermesine müsade etmeden konuşmaya devam etti. "Seni ilk defa öyle gördüm. Çok endişelendim." Gülfem'in haklı isyanına karşılık Kadir kendini açıklamaya çalıştı. Bu tür hareketler ona yabancıydı ama yine de denedi. "Korktum Gülfem." Gözlerini yavaşça kapattı. Bir kardeşini daha toprağa vermekten deli gibi korkmuştu. "Kız kardeşimi kaybedemezdim. Bu defa olmazdı." Sesi sonlara doğru kısık çıkmıştı. Bu defa yaşanan sessizlik acı doluydu. "Çok üzgünüm," diye fısıldadı Gülfem. "Keşke hiç öyle şeyler yaşamamış olsaydın." Sesi öyle titrekti ki her an ağlayacak gibiydi. Kadir göğsünde bir şeylerin sıkıştığını hissetti. "Keşke," diye fısıldadı. "Sana ulaşamayınca çok kötü şeyler geldi aklıma." Kadir elini cebine yerleştirdi. "Buraya geldiğimde doğruca hastaneye gittiğim için telefona bakmak aklıma gelmedi," diye açıkladı. "Kusura bakma lütfen, olur mu?" Sorusunun içtenliğiyle Gülfem'in içinin eridiğinin farkında değildi. "Erken gelirsen bakmam." Sesi az önceye göre daha normaldi. "Denerim." Telefonu kapattığında biraz daha iyi hissediyordu. Kulakçı diğer odadan çıktığında Kadir ona döndü. "Haber var mı?" Başıyla onayladı Devran. "Öğrendim bir şeyler abi." Devran ne yapacağını bilemiyordu. Her ihtimali düşünerek Nevra'nın kazasını araştırmaya başlamıştı. Fakat bunu düşünmemişti. Bu kadarını beklemiyordu. Elindeki telefonu avucunda sıkıp Agah'ın yanına gitti. Bundan sonrasında her şeyin değişeceğinin bilincinde olarak ona büyük bir ciddiyetle bakan adamın gözlerine bakarak konuştu. ," Abi bir gelişme var." Endişesi gittikçe artıyordu. Maçkalı duyduklarından memnun kalmayacaktı. " Damadın dayısı, Hilmi." Kadir'in deli tarafının tuttuğunu gösteren keskin bakışlarıyla karşılaştı. Devran'in eli sol kulağına uzandı ve hafifçe kaşıdı."Buna şaşırdım. Ben Reşat Ağa'nın düşmanlarından şüphelenmiştim." Karşısında tek kelime etmeden duran Kadir, dişlerini sıktı. "O yaptırdı," diye cevapladığında sesi küfür eder gibiydi. "Kaynanası olacak o kadın yaptırdı." Devran'in kaşları…