10- NEFES NEFESE

Emir Can İğrek Bıçaklandım Badem ağacına doğru yürüdüğümde dudaklarımda ufak bir gülümseme vardı.Taze bademi dalından koparıp yemeği çok severdim. Bana küçüklüğümü hatırlatıyordu. Babaannemin bahçeli evine gittiğimizde bizim için topladağı günler canlanıyordu zihnimde. Ağacın altında durduğumda başımı kaldırıp ağaca baktım. Hava güneşli olduğu için kamaşan gözlerim kıstım. Ayak parmaklarımda yükselirken gözüme çarpan bademi almak için uzanıp kopardım. Elimle sildikten sonra ağzıma attım. Damağıma yayılan ekşi tadı mutlulukla karşılarken gözlerimi tamirhaneye çevirdim. Kadir hâlâ gelmemişti. O günün üstünden üç gün geçmişti. Üç gündür onu görmediğim gibi konuşmamıştık da... Aramamıştım çünkü ne diyeceğimi bilmiyordum açıkçası. Mesaj da atmamıştım sanırım cevap vermemesinden korkmuştum. Geçen gece yaşananlardan sonra böyle bir şeyi kaldıramazdım. Bu yüzden sessizliğine ayak uydurmuştum. Fakat ufak bir sorun vardı, onu bu süre zarfında özlemiştim. Üç gün kısa bir süreydi ama görmek istiyordum. İç çekerek önüme döndüm. Bu akşam Şeyma'ların beni çağırdığı yemeğe katılmak için gelmiştim. Kadir'de gelirdi belki... Dala tekrar uzanıp yeni bir badem koparmaya çalıştım. Fakat dal yukarıda olduğu için boyum yetmiyordu. Hem eteğim de biraz kısa olduğu için çok uzanamıyordum. Bademe hasretle bakarken kolumu indirdim. Zorlamanın alemi yoktu. Bademe odaklandığım için yakınımda olan bedeni de algılayamamıştım. Uzun kollar başımın üstündeki dala uzandığında korkuyla irkildim. Başımı arkaya çevirdiğimde Kadir hemen yanı başımda durmuş, daldaki bademi koparıyordu. Şaşkınlıktan dilimi yuttuğum için konuşamadım. Sadece başımı arkaya atıp yüzüne bakakaldım. Köşeli çenesinde birkaç günlük sakalı vardı. Yakınımda olan kokusu içime dolduğunda onun hayal olmadığını daha iyi anladım. Daldan kopardığı badem ardından gözleri beni buldu. Açık olan ağzımı kapatıp "Selam," diyebildim. Sesim nefes nefese çıkmıştı. Cevap vermeden önce elini uzatıp avucundaki bademleri bana uzattı. Otomatik hareketlerle bademi aldığımda parmaklarım avuçlarına değdi. İçimi saran sıcaklık tanıdıktı. "Yıkamadan yeme sakın." Gözlerimi kırpıştırırken "Dönmüşsün," dedim. "Az önce geldim." Onu gördüğümde bacaklarımın bağı çözülüyordu. Düşmemek için bir adım geri gidip sırtımı ağacın sert yüzeyine yasladım. Üstümdeki bebek mavisi, beyaz baklava dilimli süvetere batan ağacın pütürlü yüzeyini görmezden gelerek ufak bir nefes aldım. Sadece bacaklarım değil onu gördüğümde tüm sistemim bozuluyordu. Kalbim daha hızlı atıyor, nefesim kesiliyor ve bedenimin ısısı tavan yapıyordu. Gözlerim tekrar onu bulduğunda beni incelediğini gördüm. Süveterin altında bir şey giymediğim için kollarım çıplaktı. Kollarımın ardından gözleri mini, ekru eteğimin açıkta bıraktığı bacaklarıma kaydı. Yüzünde onaylamayan bir ifade belirmişti. "Bu etekle ağacın dalına uzanmamalısın." Uyluklarımda biten yüksel bel pileli eteğimle bunu yapmam pek mantıklı değildi. "Bunu fark ettiğimde dala uzanmayı bıraktım." Ne dediğimin pek farkında değildim açıkçası. Tek istediğim ona sarılmaktı. Bunu o kadar çok istiyordum ki kollarım karıncalanıyordu. Siyah gömlek giydiği geniş gövdesine özlemle baktım. Acaba sarılsam nasıl bir tepki verirdi? Ben düşüncelerimin arasında boğulmuşken Kadir beni bu çıkmazdan kurtardı. Bir elini sırtıma yerleştirip beni kendine doğru yavaşça çekti. Gözlerim iri iri açılırken yumuşak göğüslerim sert göğsüyle bütünleşti. Bana sarılmıştı! Birkaç saniye sonra şaşkınlığımı bir kenara bırakıp parmak uçlarımda yükseldim ve ince kollarımı boynuna sardım. Gözlerim kapanırken yüzümü boynuna gömüp sıkıca sarıldım. Kokusunu içime çektiğimde kollarını belime sarmıştı. Badem ağacının altında birbirimize sıkıca sarılmış tek kelime etmeden duruyorduk. Neyim olduğunu bilmediğim bir adama sıkı sıkı sarılmıştım. İşin tuhaf yanı bu durumu garipsemediğim gibi bu anın bitmesini de istemiyordum. Bu şekilde kalmak istiyordum. Göğüs kafesime dolan huzur o kadar gerçek ve somuttu ki kollarından ayrılmak istememem normal geliyo…