GİRİŞ

12/10/2022 Başlangıç tarihinizi bu kısma yazabilir misiniz? Trabzon 17 Kasım / 2015 Bu gece yağmur taneleri yeryüzüne şiddetle iniyordu. Sanki gök ortadan ikiye ayrılmıştı. Trabzon'un en çok yağış alan gecelerinden biriydi. Karanlığın içinde yürüyen adam, hızlı adımlarına rağmen saniyeler içinde sırılsıklam olmuştu. Üstünde yağmurun geniş göğsüne yapışmasına neden olan siyah gömleği vardı sadece. Arabasından fırlar gibi çıktığında paltosunu giymeyi akıl bile edememişti. Ama iç titreten soğukluk tenine işlemiyordu. Çünkü öfkeyi çelik bir yelek gibi giymişti üstüne. Kadir Agah Varol'un bedeninden taşan öfkesi, yakıcı bir volkandı ve kanını bir lav gibi damarlarının içinde akıtıyordu. Büyüdüğü bahçeden içeri girdiğinde memleketi bile yabancıydı ona. Oysa uzun yıllarını bu şehirde bu bahçede geçirmişti. Ahşap evin önünde durduğunda yumruk şeklinde olan elini kaldırıp ağır ağır kapıya indirdi. Çıkan güm güm sesleri tam üç kez tekrarlandı. Kapı açıldığı zaman yüzüne çarpan sıcak havayı hissetmedi. Elini indirip görmeyen gözlerle evin içine girdi. Attığı adımlar arkasında çamur izleri bıraksa da umursamıyordu. Büyük salonun orta yerine kadar yürüdü. Merdivenlerin karşısında geçtiğinde çamurlu botlarıyla durdu ve başını kaldırıp boş merdivenlere baktı. "Mehmet İdris Varol!" diye seslendi sonra. Mehmet İdris Varol, yani babası. Elli sekiz yaşındaki babası, bugün onun için baba sıfatını yitirmişti. Yıllar önce incelen bağlar bugün tamamen kopmuştu. Bu kopuşun geri dönüşü yoktu. Geçen saniyeler öfkesini azaltmak yerine arttırıyordu. Tekrar bağıracağı sırada merdivenlerin başında beliren adamı gördü. Yüzünde yine ketum ifadesiyle orada dikiliyordu. Bu ifade yüzündeki kırışıklığı belirginleştirmişti. Gür kaşları çatıldığında oğlunun yüzüne sert gözlerle baktı. Agah'ın öfkesinin nedenini biliyordu. İnsan nedeni olduğu şeyi nasıl bilmezdi. Ateşe körükle gitmemek adına ağır adımlarla merdivenlerden inmeye başladı. Maçkalı Agah, kan çanağı olmuş gözleriyle karşısındaki adamdan gözlerini bir an olsun kaçırmadan izledi. Dişlerini birbirine bastırdığında boğazı düğüm düğümdü. "Yine yaptın," dedi. Boğuk sesi nefretle yıkanmıştı. Babası tam karşısında durdu. Hemen hemen aynı boylardaydılar. Bu yüzden karşı karşıya geldiklerinde aynı renk koyu mavi gözleriyle birbirlerine dik dik baktılar. "Elindeki kan kurumadan..." dedi Agah ve sertçe yutkunduktan sonra suçlayıcı sesiyle devam etti. "Ablamın kanı kurumadan kardeşimi... Nevra'mı aynı ateşe attın." Babasına doğru bir adım attığında silahını tutan eli titriyordu. "Sen nasıl bir babasın?" diye sordu yavaşça. "Höst ulan!" diye diklendi Mehmet İdris Varol. "Karşunda kimun olduğuni unutma Maçkali." Babası sadece çok öfkelendiği zaman şiveli konuşurdu. Dudaklarında soğuk bir gülümseme oluştu. "Unutmam." Babasına doğru bir adım daha attı. "Ablam Narin'i nasıl yaktığını, Nevra'ya aynısını yaptığını unutmam." "Babalığımı sorgulamak sana mı kaldı it herif? Oğlumsun demem alırım ayağımın altına." Agah'ın boynunda kabaran damar patlayacak gibi şişmişti. Kendini tuttuğunu bilecek kadar iyi tanıyordu oğlunu. Bu öfkenin altında yatan korkuyu da görebiliyordu. Allah'tan başka kimseden korkmayan oğlu Agah, kız kardeşi için korkuyordu. Saatlerdir uyumadığını yüzündeki ifadeden anlamak zor değildi. Koyu mavi gözlerinin akları kızarmış, gözlerinin etrafı çökmüş ve rengi koyulaşmıştı. Beyaz yüzü solgundu, dudakları bile beyazlamıştı. "Al! Al yoksa ben durmayacağım." Elindeki silahı havaya kaldırdı. Silahın kabzasına sardığı uzun parmaklarını öyle kuvvetle sıkmıştı ki boğumları bembeyaz kesilmişti. "Ben bu gece durmam," dedi yavaşça. Babası sözlerini anlasın diye tane tane konuşmuştu. Sesini kısarak devam etti. "Kan çıkacak Mehmet İdris Varol. Kardeşimi almazsan bu gece kan çıkacak." Gözlerinden öfkeden deliye döndüğünü anlayabiliyordu. Bu bakışı oğlunun gözlerinde ilk kez gördüğünde Agah, ilk kurşununu sıkmıştı. Oysa oğlu sakinliğiyle bilinirdi. Ketumdu, ne mutluluğunu ne öfkesini belli etmezdi. Şimdi bile içinde kayna…