Kurt

Bir yangın var içimde, baştan sona sebebi sensin, bir ateş yanıyor bağrımda, söndürebilir misin... *** Murat Dalkılıç - Derine GÜLPERİ Korkma , dedi elimi nazikçe okşarken. Daha sıkı tuttum elini. Korkmuştum ama polisin gelmesinden ya da adamın ölmesinden değil. Arhan'ın kendini yakmasından çok korkuyordum. Çok âni çıkışları ve patlamaları vardı. Kendini hiç düşünmüyordu ya da düşünmeden hareket etmeyi özgürlük sanacak kadar bok beyinliydi. Tırnaklarımı koluna geçirdiğimi bakışları beni bulunca anladım. Arabadan inen polis bize doğru geldiğinde yerdeki adamı hemen ardından gelen ambulans aldı. Adamın eli yüzü kan içindeydi. Bunu yapacak kadar mı gözü dönmüştü? Tehlikeli bir adam mıydı yoksa cidden beni korumak için mi yapmıştı bunu? Polis, Arhan'ı kenara çekti. Arhan sinirle bir şeyler geveliyordu ağzının içinde. Arada sırada bağırışlarının sesi geliyordu, sanırım olayı anlatırken de sinirlerine engel olamıyordu. Polis sakin ve anlayışlı bir tavırla uzun süre onu dinledi. "Gül hanım." İsmimi duyduğum gibi yanımda duran adama baktım. Arhan'ın arkadaşıydı bu. "İyi misiniz?" Şefkat dolu çıkıyordu sesi. İnsan istese de tersleyemezdi ama ben terslerdim. Çünkü yaptıkları sinir sistemimi altüst etmişti. "Siz benden uzak durmaya başladığınızda olacağım Beyefendi", dedim. Sesim iğnelemek istediğimi belli eden tondaydı. "Bakın Hanımefendi... Anlıyorum, haklısınız çok yıpran- "Madem haklıyım neden peşimizi bırakmıyorsunuz o zaman? Madem benim yıprandığımı gözlerimden okuyabiliyorsunuz... O zaman neden hâlâ bokluk çıkarıyorsunuz? Şuna bakın, sizin yüzünüzden ilk kez polislik oldum. Hayatımda nerde bokluk varsa başrolü sizin arkadaşınız Arhan." "Yani şimdi böyle de deyince..." Başını kaldırıp bize gelen Arhan'a baktı. Polis, bu sefer Yusuf'un ifadesini almak için onu kenara çektiğinde ambulans henüz gidebilmişti. O ırz düşmanı zerre umrumda değildi ama hayati bir tehlikesi olursa ne yapacağımı bilemiyordum. Arhan yanıma geldiğinde çok durgun ve düşünceliydi. Onun hiç kimseyi düşünmeden bu kadar fevri ve sorumsuz yaşaması beni korkutuyordu. Bu özgürlük yahut yaşama prensibi değildi, bu çok başka bir şeydi ve bu her neyse çok yanlıştı. Bakışlarındaki derinliği düşüncelerine geçiremiyordu. "Ne dedin onlara?" Sorumla başını dikleştirip bana baktı. Kuşandığı o serseri gülüşünü ilk kez bu an gördüm. "Ne o? Çok mu merak ediyorsun beni?" "Yoo' hiçte bile. Sadece polisin ne dediğini merak ettim." "Hımm", dedi sahte bir tavırla. İçimde fokur fokur kaynayan merakı dizginlemek çok zor geliyordu. "Söylesene be adam!" Bağırışımla daha çok sırıttı. Gamzeleri ortaya çıktı ve güneş gözlerinin en derinlerini aydınlattı. "Hımm", dedi tekrar. "Yani beni hiç merak etmiyorsun ama kavganın ortasında bana sarılıyorsun durayım diye." Kaşından yanağına kadar akan kanı elinin tersiyle sildi. Acı bir inleme döküldü dudaklarından. Elim istemsizce yüzüne gitti. "Merak ettiğim için değildi o aptal! Endişelendim." Kaşındaki kanı elimle silmeye çalışırken yüzüne güneş vurduğu için gözlerini kıstı. Kısık gözleriyle beni izledi. Dudağının sol tarafı ahmakça kıvrılırken gözlerimi talan etti. "E bu daha iyi ya Peri kızı, beni seviyorsun o halde." Durdum bir süre. Ne dediğimi algılamaya çalıştım. Afallamış hâlimi görünce kendini açıklama gereği duymuş gibi devam etti. "İnsan sevdiği için endişelenir, e sen de benim içim endişelendiğine göre... Beni sevi- "Sakın o cümleni bitirme adi herif." Kolundan tutarak onu yana çektim. Onu sevmiyordum, hayır. Sadece insan olduğu için endişeleniyordum. Onu anlamakta zorluk çekiyordum. Bir bakıyorum o kadar içten ve samimi ki... Bazen ona haksızlık yaptığımı bile düşünüyorum. Sanki üzerine fazla gidiyormuşum gibi üzülüyorum. Ama sonra unuttuğum o gerçek yüzünü bana hatırlatıyor ve tekrar tiksiniyorum, daha çok canını yakmak istiyorum. Kafamı fazlasıyla karıştırıyor. Gözleri çok derin bakıyor hatta dokunuşları çok narin... Kırmaktan mı korkuyor yoksa olay çıkarmamdan mı bilmiyorum. Bir bakıyorum melek gibi bir bakıyorum deccale beş kala bir…