"Peri Kızı"

Artık korkutmuyor zifiri kararan beyazlar, bir gülüşün var günüm güneşim, oksijenim, her şeyim... *** Zeynep Bastık - Her Mevsim Yazım GÜLPERİ Elimdeki sipariş listesine bakarken sıkıntıyla ofladım. Bitecek gibi değildi. Biri bitiyor diğeri başlıyordu. İçimden ağlaya ağlaya hunharca isyan etmek geliyordu ama kolumu bile kaldıramayacak kadar yorgundum. Bırakın ağlamayı, göz kırpmak bile acı veriyordu. İki gündür kafam allak bullaktı ve bu iki gün boyunca da o salak Athan'ı görmemiştim. Belki de bu yüzden stres seviyem biraz daha baş edilebilirdi. Aksi takdirde damı bacayı başına yıkasım geliyordu beyinsizin. Hayvan herif! Öylesine ıslanmıştım ki ertesi gün hemen hasta olup yataklara düşmüştüm ve kötü haber hâlâ hastaydım. Yine düne göre daha iyiydim ama kötüydüm işte. Üzerine bir de reglım çakışınca... İyice çekilemez bir hal alıyordum. "Gül kızım! Bir bak buraya!" "Tamam baba, geliyorum!" Odamdan çıkarak pıtı pıtı koşa koşa oturma odasına girdim. Elinde boş çay bardağıyla bana bakınca ne istediğini anladım. Elindeki çay bardağını alarak mutfağa gittim. Annem, babama meyve tabağı hazırlıyor Berkay'sa kendi kendine şarkı mırıldanarak anneme yardım ediyordu. "Günaydın Canan sultannn", diyerek ıslak ve kocaman bir öpücük bıraktım yanağına. "Eee, nasılsın bugün bakayım." Dün olanlardan sonra babamın bana sinirli anneminse kırgın olduğunu hissediyor hatta biliyordum. Annem bana hiç kızgın olmazdı, hep kırılır dargın dargın bakardı. "Berkay, oğlum şurdan şu elmayı versene." Benim olduğum taraftaki meyve sepetini Berkay'dan isteyince durumun ne kadar ciddi olduğunu fark ettim. Berkay'a bırakmadan sepeti ben uzattım anneme ama annem almadı. "Anne... Alsana." Başını benden ters yöne çevirerek Berkay'a döndü. İçimin acıdığını hissettim. İçerden babamın seslenmesiyle çayı bir hışımla doldurup odaya geçtim. "Buyur baba", dizlerimi kırarak biraz önünde eğildim ve çayı alması için kolaylık sağladım. Çayı eline aldığında direkt yudumladı ve yanan boğazına aldırış etmeden bana baktı. Mahcup bir ifadeyle başımı eğerek ona baktım. Herhangi bir laf işitmemek adına hızlı adımlarla koltukların etrafından dolanarak giderken olduğum yere mıhlandım. "Gül kızım, peri kızım, Gülperi'm...", durdum bir süre. Hiç kimseye veya hiçbir şeye bakmadan öylece durdum. Ağır ağır arkamı döndüğümde babam yanına oturmam için koltuğa elini hafifçe iki kez vurdu. "Gel bakalım şöyle." "Baba sonra konuşalım mı? Dükkanı açacağım da", ensemle oynamaya başlayınca babam tatlı tatlı gülümsedi. "Küçükken de bir şeyden kaçarken ayağını sallar ensenle oynardın Gül kızım", ayaklarımı işaret ettiği yerde koltuğun arkasına geçerek belimden altını görmesine engel oldum. "Ayrıca, bugün pazar. Ne işi ne dükkanı kızım?" "Baba şu lansman var ya... Ona gideceğim." Kahve gözlerini üzerimde gezdirdiğinde daha da gerildim ama belli etmedim. "Kızım... Otur şuraya." Bu sefer sesi daha sert ve kızgın çıkmıştı. Karşı koyamayacağımı anladığımda pes ederek ayaklarımı sürüye sürüye yanına oturdum. "Anlat bakalım şimdi, n'oluyor sana?" "Ne? Ne olacak baba? Her şey klasik normal işte." "Sinirlisin Gül kızım, anlamıyor muyum ben sanıyorsun?" "Bir şey yok baba gerçekten, klasik Gülperi siniri", otuz iki diş sırıtarak bu işten kurtulabileceğimi düşünerek aptallık ettiğimi anca annem odaya girip meyve tabağını masaya çarptığında anladım. "N'olucak Saffet efendi! Kızının her zamanki gelgitleri işte!" "Hanım bi' dur. Söyle bakalım kızım neyin var?" "Bir şey yok baba ciddiyim, lütfen zorlama." "Sorunu da tam olarak bu ya! Kızın söylüyor ne olduğunu! Hiçbir şeyi yok! Ne sinir yönetimi, ne insan hâlinden anlama kabiliyeti! Hatta bence anlama ve kavramada da sıkıntı çekiyor!" "Canan!" "Ne Canan ne ne?! Şuna bak! Borcun içinde boğuluyoruz! Battık batacağız hafta sonunu bile denkleştiremedik! Hanımefendi de başladı ben gururumdan anılarımdan ödüm vermem diye! Bırak Allah aşkına ağzı koka koka gezsin sokaklarda! Zaten bu saatten sonra o Arhan mı Korhan mı ne boksa gelip de istemez buraları!" "Anne, deme öyle."…