9.BÖLÜM

Günler geçiyor, gece ve gündüz her adımda birbirini kovalamaktan vazgeçmiyordu. Tedavimi aksattığım için doktorumdan azar işitmiştim, bunu sorun ettiğim pek söylenemezdi zira zaten yaşayan ölü gibiydim. Çağan ile evlenmeyi kabul ettiğim andan beri bir yaşayan ölüye dönüşmüştüm. Bana acıyordu, hor görüyordu ama sağlığımı da önemsiyordu. İlaçlarımı kullanmam için beni sıkı sıkı tembihlemişti mesela. Ne güzel! Beni sevmiyor ama sağlığıma değer veriyor. Mutlu olmalı mıyım? Bugün de kontrolüm var mesela ve her daim plan yapan Çağan bunu unutmamış. “Gelip seni alacağım, beni bekle.” “Gerek yok gelmene,” diye yazdım. Cevap anında düştü ekranıma. “Tek gidemezsin, izin vermem.” Sana soran oldu sanki. “Ela ile gideceğim. Abla-kardeş günü yapacağız da bugün.” “Bu içimi rahatlattı. Peki. Haber bekliyor olacağım.” Nasıl olsa gerçek bildiği gibi değildi. Tek gitmiştim hastaneye. Biraz başım döndüğü için bir süre yatmam gerekmişti. İyi olduğuma kanaat getirince de bir önceki akşamdan baktığım ilanlara başvurmak için işe koyuldum. Kabullenmiştim hastalığımı ama güçsüz düşmeyi kabul edemiyordum. En azından bu konuda Çağan’ı haksız çıkarmak istiyordum. Yeni bir iş görüşmesinden çıkmış ve yine olumsuz bir sonuç almıştım. Hayat hayallerimizde kurduğumuz gibi ilerlemiyordu. Hayallerde insan; kazandığı hukuk fakültesine devam edebilir hem çalışıp hem de ekmeğini kazanabilirdi. Hayallerde insanlar böyle şeylerin basitçe gerçekleşebileceğine inanabilirdi. Fakat ben hayallerde değil, gerçeklerde yaşıyordum. Ve gerçekler hayallerdeki kadar masumane ilerlemiyordu. Sağlıklıyken aklımdaki planım biraz para biriktirdikten sonra yarı zamanlı bir işe geçip okuluma devam etmekti. Bunu gerçekleştirmem imkânsız değildi sağlığım varken. Ama şimdi o yoktu. İyi mi olacaktım yoksa daha mı kötüye gidecektim belirsizdi. Sahil yolunda ilerlerken olması mümkünken bir anda tepetaklak olan hedeflerimin yıkıntılarını üzerimden atmaya çaba sarf ediyordum. Nefessiz kalmıştım aklına gelenlerle. Oysa küçük adımlarımı bu yönde atarken biraz hava alıp rahatlamaktı amacım. Olmamıştı. Ruhum dardayken rahatlayamamıştım. Telefonum çaldığında ekrana baktım mutsuzca, arayan Çağan'dı. Kalbim acıyla çarptı. İlk aşkım da büyüyünce kötü bir adam olmuştu işte. Bahtsızlığıma yanarken telefonu açtım, henüz ben konuşmadan karşı taraf konuştu. “Buluşalım Eylül, neredesin?” “Ben buluşmak istiyor muyum acaba?” diye söylendim, kırgın kalbimin sesiydi bu. Çağan'ı görmek istemiyordum fakat anlaşmayı kabul etmiştim, direnemezdim, mecburen yanıtladım. “Nerde olduğumu boş ver. Adresi ver sen, ben gelirim.” “Söyle Eylül!” “Sahilde!” dedim ilk sinirli olduğumu belli ederek. “Dediğim gibi bura otobüs durağına yakın ve-” cümlemi tamamlayamadım çünkü Çağan ifadesiz bir sesle “Geliyorum bekle!” dedikten sonra telefonu yüzüme kapamıştı. “Küstaha bak ya!” dedim sinirle kapalı telefona bakarak. “Yüzüme kapattı!” Kızgınca attığım adımlarla otobüs durağına geçip oturaklardan birine oturdum. İçten içeyse “Neden bu şekilde değişmiş? Niçin, neden?” diye düşünmeden duramıyordum. Ne kadar zaman geçti böyle bilmiyorum ama Çağan gelmişti. Arabasından inmiş ve arabanın kapısını açıp bana seslenmişti: “Gelecek misin artık Eylül?” Soğuktu. Ve bu tavrına karşı benden aldığı tek cevap sessizliğim oldu. Gidip yüzüne bile bakmadan arabaya bindim. Yol boyunca da sessizliğimi korudum. Fakat o beni gafil avlamayı seviyordu. Beni getirdiği yeri görünce afalladım. “Niçin buraya geldik?” Baştan ayağa beni süzerek “Hazırlıklar Eylül.” dedi. “Sen bir Demirsoy olacaksın farkındaysan. Anlaşmayı kabul ettin ya hani? Biraz değişmen gerek.” derken tek kaşını kaldırıp bana doğru eğildi. “İstemesen bile.” Nefretle çıkışıp üzerine doğru yürümek istesem de sakin kalmaya gayret ettim. Ama gözlerim oldukça lüks görünen mağazanın içerisindeki manzaraya denk gelince şoke olmuştum. Ela ve Semih içerideydi. Evleneceğimden dahi haberi olmayan kardeşimin burada ne işi vardı ki? Gözlerimde çakan şimşeklerle Çağan'a döndüm: “Sen! Ela'nın ne işi var b…