8.BÖLÜM

Üzerimdeki kalın hırkama sarınmış küçük adımlarımı atarak iniyordum merdivenleri. Günlerdir buluşmak istemediğim Çağan ile sonunda buluşmayı kabul ettiğim için biraz gergindim. Girdiğim kafenin boş oluşu dikkatimi çekmişti fakat herhangi bir anlam yüklemeden ilerlemeye devam ettim. Çağan cam kenarında deniz manzarasını seyretmeye müsait bir masada dik bir şekilde oturmaktaydı. Dalgın görünüyordu. Adım seslerimi duyunca bakışları izlediği manzaradan kopup beni buldu, kaşları hafifçe çatıldı. Bana garip bakmaya başladı. Üşüyordum. Hastalık yüzünden dışarıdaki güneşe rağmen hırka giymiş olmamı garipsemiş olmalıydı. Hava sıcak olabilirdi ama sanki benim içimde kar yağıyordu. İlaçlarımı düzenli kullandığım pek söylenemezdi. Biterse yenisini alacak gücüm yoktu şu an için. İş bulamadım, beş parasızım ve akbilimdeki son kuruşu da buradan giderken harcayacağım. Güçsüz olmaktan nefret ediyorum. “Çok bekletmedim ya?” dedim tek düze bir sesle. “Otobüs biraz fazla dolaştı.” “Yeni gelmiştim ben de.” dedi biraz kızgınca. “Seni almayı teklif ettim ama kabul etmedin.” Sitem eder gibi bir hali vardı ya da bana öyle gelmiş olmalı. “İşim vardı,” diyerek kısa kestim sözümü. Sinirlenmiştim yine elimde olmadan, ters bir cevap verip de konuyu uzatmak niyetinde değildim. “İşin olmasa kabul edecektin yani? Bu içimi rahatlattı doğrusu.” Susmuyordu, sakin kalayım diyordum ama olmuyordu. Öfkeme hâkim olamadım. “Niyetin beni kızdırmaksa, bil diye söylüyorum, bunu konuşmadan da başarabiliyorsun.” Güldü Çağan. “Ayakta kaldın, oturmaz mısın?” İçimden bir ya sabır çekip karşısına geçip oturdum. “Bir şey ister misin?” “İstemiyorum.” Bir süre aramızda garip bir sessizlik oldu. Sanırım bunu benim bozmam gerekiyordu, öyle de yaptım. “Konuşmayacak mısın?” diye sordum. “Dinliyorum seni, anlat.” “Böyle dan diye konuya girmeni beklemiyordum açıkçası. Sözlerimi toplamam için zaman ver.” Geriye yaslandım. “Bu kadar ince olmana gerek yok, günlerdir ne hakkında konuştuğun belli. Beni buraya neden çağırdığını ikimiz de biliyoruz zaten. Anlaşmalı bir evlilik istediğini söyledin, beni tehdit ettin bu sebeple ben de ilk kabul ettim. Sonra sen kardeşimin fotoğraflarını o çok önemli projen için onaylayınca anlaşma iptal oldu. Fakat sen durmadın ve inatla konuşmak istedin. Benim anlaşmadan cayamayacağımı söyledin. Ben de bu söylemini reddettim. Hâlâ ne istiyorsun?” Çağan gözlerini kısıp bir süre beni izledi. Çatık kaşlarıma, koyu kahve gözlerime, ara ara gergin olduğum için ısırıp durduğum bu yüzdende soyulmaya başlayan dudaklarıma baktı. Biliyordum, beni güçsüz görüyordu. Buna rağmen duruşumu dikleştirdim. “Söylediğin her şey de haklısın.” Ben gülümseyince Çağan öne eğildi. “Ama ben de söylediğim şey de haklıyım. Anlaşmadan cayamazsın.” “Bu kez hangi tehdit unsuru ile karşı karşıyayım?” “Tehdit yok. Benim evlenmem gerekiyor. Seni de önceden tanıyorum. Seni seçiyorum, sana teklif sunuyorum ve sen de kabul ediyorsun.” Gözlerimi yumup sesli bir soluk bıraktım, kendime engel olmaya, mesela masayı devirip buradan çıkmamaya çalışıyordum. “Kabul etmiyorum Çağan.” “Mimarlık bölümü birinci sınıf öğrencisi Ela Çetiner, burslu okuyor. Sevgilisi Semih Demirsoy ile aynı bölümde. Adem Çetiner öleli beş yıl olmuş ve kirada oturdukları evin tüm masraflarını karşılayan annesi ve ablası.” “Her şeyi isteyince nasıl da öğreniyorsunuz böyle Çağan Demirsoy? Takdir edilesi.” “Gündelikçi olarak çalışan Firuze Çetiner’in bu aralar işleri durgun. Eylül Çetiner ise hastalığı nedeniyle belirsiz bir süreliğine işsiz.” “İş bulacak!” Başını iki yana salladı Çağan. “İyileşmeden iş bulamayacağını ikimiz de biliyoruz Eylül. Kandırma kendini.” Ellerini masanın üzerine koyup avuç içlerini yukarıya çevirdi. “Teklifim şu: Bu evliliği kabul et, ben de karşılığında hem evinizde kalmanızı sağlayayım hem de senin tedavi masraflarını karşılayayım.” Kaşlarımı çatıp masa da ona doğru eğildim, ellerim hırkamı iki ucundan tutuyordu, yine üşümüştüm. “Baban vasiyetine şart mı koştu evliliğini? Miras için mi tüm bunlar? Bu di…