7.BÖLÜM

Odaya girmemle Ela’nın defterini kapatıp yastığının altına koyması bir oldu. Günlük tutuyordu, kim bilir hangi mutlu anını yazmıştı. Bugün olanları biri ile mutlaka paylaşmak zorunda olduğumu düşünüyordum. Ela'ya söyleyip söylememe konusunda kararsızken “Hoş geldin abla!” diyen sesini duyunca düşüncelerimden sıyrılıp ona baktım. Gülümseyen kardeşimin gözlerinin içi adeta parlıyordu, o an bu kişinin Ela olamayacağına karar verdim. Kardeşim mutluydu ve ben bu mutluluğa asla ama asla gölge düşürmeyecektim. Gözlerimi yumup kısa bir süre bekledikten sonra normal davranmak için güç toplayınca Ela'ya bakıp gülümsedim. “Hoş buldum Sarı Kedim. Nasıldı bakalım okul?” “Güzeldi...” dedi Ela. “Semih ile birlikteliğimiz çalkantılı bir haber oldu tabii tahmin edersin ki.” Gülümsedim burukça. Kısa süreli oluşan sessizliğin arasında üzerimi değiştirip yatağıma otururken kardeşimin bir şey söylemek için kıvranan tavrını görünce gözlerimi devirdim. “Ne zamana kadar sürecek bu kıvranış ablacım? Söyleyecek misin artık ne olduğunu?” “Şey abla, Semih'in konseri var haftaya da... Beni de davet etti.” “Akşam mı olacak? Kıvrandığına göre öyle.” “Maalesef.” dedi somurtarak. “Senden izin çıkar eminim ama annem konusunda emin değilim. Semih'i yanımda gördüğü için hem mutlu hem de tedirgin gibi.” “Asıl annemden izin çıkar canım kardeşim. Magazinlerde izlemekten bir hâl olduğu, şaşaalı yaşantısını dilinden eksik etmediği Demirsoyların oğlu senin yanında. Daha fazla ne isteyebilir ki!” “Abla ya. Bakma sen zengin diye sevindiğine, içten içe de çapkın diye adı ünlenmiş olduğundan korkuyor adıma.” “Ben de korkuyorum aslında Ela. Bu kadar çabuk kendini kaptırmış olman tedirgin ediyor beni elimde olmadan. Sonunda üzülmeni istemiyorum.” “O haberlerde göründüğü gibi biri değil abla. Tamam, çapkınmış ama bana hevesiymişim gibi davranmıyor. Öyle olsa bunu anlardım biliyorsun.” “Şuna bak sen, bir ayda aşk gurusu kesildi hemen başımıza.” Kıkırdadı Ela. “Neyse tamam.” dedim durgunca. “Ben konuşurum annemle izin olayını.” “Gerçekten mi abla?” derken yatağından kalkıp yanıma oturdu Ela ve kollarını aniden sardı bana. “Ya çok sağ ol ablam!” “Tamam, tamam bırak! Nefesim kesildi Sarı Kedim bırak be!” Ela geriye çekilip ellerini havaya kaldırdı. “Tamam ablam, bıraktım. Dile benden ne dilersen.” “O çocuğa âşık oldun diye derslerini asmak yok, valla oyarım!” “Yok abla ya. Tam gaz birincilikte devam.” Yerinden neşeyle sıçrayıp odanın kapısına yöneldi. “Bir kek çırpayım ben, yeriz değil mi?” Başımı salladım, kardeşim odadan çıkıncaysa yorgun bir soluk verdim. Günümü olaysız bir şekilde kapattığım için buruk bir sevinç yaşarken, Çağan ile olan evlilik konusunu aileme gerçeği söylemeden nasıl anlatacağımı bilmiyor, bu düşünceyle içim daralıyordu. Bacaklarımı kendime çekip yatağımın üzerinde kıvrıldığımda telefonuma düşen çağrı dikkatimi dağıttı. Yerimde doğrulup şakaklarımı ovduktan sonra gelen çağrıyı yanıtladım. “Uğur Böceğim, nasıl geçti bugünkü görüşme?” “Annemi soruyorsan tek laf etmedi. Gece attığın ilanı soruyorsan eğer, benim bugün ona gitmeye fırsatım olmadı.” “A-a, hayırdır? Kötü bir şey yok ya canım. Sesin de kırgın geliyor. Dökül hemen.” “Of Burcu. Katil olacağım desem yoldaşım olur musun?” diye sordum bezgince. Çağan'a o kadar gıcık olmuştum ki içten içe neden onun gözlerinin önünde tek damla da olsa gözyaşı döktüğümü sorguluyor, kendime kızıyordum. “Kimi öldürüyoruz?” “Aptal bir kalbi olan çocukluğumu!” “Çağan? Sen Çağan ile mi görüştün? Ay biliyordum böyle olacağını! Buldu değil mi seni? Dedim ama kaçma diye. Ah, Eylül çatlayacağım meraktan. Taksitle anlatma da direkt anlat olanları. İlanı aşk oldu mu?” Yanaklarımı havayla doldurup öfkeyle bıraktım soluğumu. “Buluşalım bir ara, anlatacağım ne olduğunu.” Sözleştiğimiz akşamın üzerinden üç gün geçmişti. Bu günler içerisinde Çağan beni arasa da telefonlarına yanıt vermeme konusunda katır kadar inatçılık sergiliyordum. Çağan en sonunda mesaj atma yoluna başvurmuş fakat okuduğum mesajlara da dönmemiştim. Bana göre “Buluş…