6.BÖLÜM

Buğulu gözlerle camın önünde dizlerimi kırmış, etrafına ise kollarımı dolamış oturuyordum. İçimde küçük bir kelebek kanat çırparken bir yandan da Çağan’ın sesi ve söyledikleri aklıma gelince kalbim acıyordu; çünkü bunun gerçek olabileceğine, şimdiki zamanda, bu hâlimdeyken inanamıyordum. Dışarıda ağır ağır yağan yağmuru izliyorken sadece içime biraz huzur dolsun istiyordum. Ela’nın telefon konuşması benim buğulu anılardan kurtulmamı sağladı, dikkatim ona kaymışken yatağıma uzandım. “Abla sormayacak mısın bugün neler oldu diye?” Kapattığı telefonunu başucundaki komodinin üzerine bıraktı Ela. “Tabii ablacım, soracağım ve sen de anlatmak istersen dinleyeceğim.” Ela neşeyle kıkırdayıp hevesle anlatmaya başladı olanları. “Neler oldu bir bilsen sen gittikten sonra. Bu Semih bizim eve girince annemin gözleri böyle Maske filmindeki Stanley Ipkiss gibi açıldı böyle. Semih de annemin laf olsun torba dolsun tarzı muhabbetine katlanmak zorunda kaldı. Sonra...” Ardından heyecanla devam etti sözlerine Ela. Bir yandan da elindeki yastığın köşeleriyle oynuyordu gülerek. Fakat ben orada değildim. Kardeşimin sesini duyuyor ama söylediklerini dinleyemiyordum. Gözümün önünde sürekli Çağan vardı. Ellerimi tutan ellerin sıcaklığı çocukluk aşkımın küllerini kora çevirmişti sanki. O eller yanaklarıma bile dokunmuştu. Hâlâ bir rüya içinde olduğumu düşünüyordum. Sevinsem mi üzülsem mi bilemiyordum. “...Neyse ben çayları getirdim filan ama Semih yine yaptı yapacağını tabii.” Ela anlattıkları karşısında tepki vermememe şaşırmış olsa da yorgun olduğumu düşünerek üstüme gelmedi. Bunu fark edince hemen kocaman bir gülümseme yerleştirdim yüzüme. “Ne yaptı?” diye sordum merakla. Kendi durgunluğumu saklarken neşesi gözlerinden okunan kardeşime içimi çekip bakıyordum. “Çayı verirken elimi tuttu. Annem de bunu görünce öksürük krizine tutuldu.” Ela kıkırdarken yanakları da al al olmuştu. “Yüreğine inmediğine dua edin siz,” dedim gülümsemeye çalışarak. “Her şeyin yolunda olmasına sevindim. Güzel bir gün olmuş.” “Ben de...” dedi Ela içini çekip. “Sanki bir rüyada gibiyim ve hiç uyanmak istemiyorum.” “O zaman uyu bakalım küçük sarı kedicik. Zira yarın sevgilin olmayan o arkadaşınla okula siyah göz halkalarınla gitmek zorunda kalacaksın.” Ela belli ki bunu unutmuştu anlık heyecanıyla. “Aynen öyle, daha anneme söylemedim yarın da geleceğini. Ne olacak bilmiyorum. Acaba kızar mı?” diye sordu. “Ne kızması ya? Annem uçar bu haberi duyunca. Haydi uyu artık. Kapat ışığı da.” Ela ışığı kapatıp yatağına girdiğinde karanlıktaki belli belirsiz görünen yüzüme baktı. Tavana bakıyordum. Başucu lambasını açıp konuştu. “Abla, sevgiliyiz Semih ile. Kızmadın değil mi?” “Saklamaya çalışman yersizdi zaten.” “Abla ya!” “Tamam, tamam kızmadım. Aşka kızılır mı Ela?” Gülümsedi. “Kızılmaz değil mi?” dedi iç çekip. “İyi geceler ablacığım.” “İyi geceler Sarı Kediciğim.” Ela ışığını kapatıp yattı. Bense sabaha kadar hafif yağan yağmurun sesiyle tavanı izlemeye devam edecektim. Sürekli düşünecektim; geçmişi, bugünü ve sonrasında neler olacağını. *** “Bu da olmadı.” derken gazetenin üzerindeki ilana kırmızı kalemle çarpı attım. “Uğur Böceğim, bu baktığımız kaçıncı ilan allasen. Yok işte. Koca şehirde iş miş yok.” “Al bak burası var.” Gazeteyi arkadaşıma gösterdim. Burcu ilanı okuyunca kaşlarını çattı: “Şaka mısın Eylül? Bulaşıkçı olmak garson olmaktan daha zor. O tempo seni daha da yorar. Biz iyileşmeni istiyoruz ölmeni değil.” “Of!” dedikten sonra sitemle ardıma yaslandım. “O olmaz, bu uygun değil. Senin uygun gördüklerine de ben uygun görülmüyorum. O Galip bozuntusu çevre kafelere de haber salmış, hiçbirine alınmıyorum da. Ne yapacağım ben?” “Atlı kovalamıyor ya bulacağız elbette.” “Atlı değil ama borçlar kovalıyor Burcu. Demirsoylara hastane masraflarını ödemem lazım. Ayrıca Ela’nın yüz güzeli seçmesinin iptali için tazminatı var, onu da ödemem gerekiyor. Bunlar bir an önce bitsin istiyorum.” Burcu dudağını büktü. “Bir şey diyeceğim ama kızmayacağından emin olmam gerekiyor. Söz ver.” “Uzatma…