0.4

Biz geldik! Yine buluştuk ve tanışmaya hazırız! Yorumlarınızı merakla bekliyorumm💜🥹 °❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ Üzerimdeki beyaz saten eteğe ve mor, yarım kollu ince bluza yapışan görünmez tüyleri elimle savuşturdum. İçime biriken gerginliği atabilmek için sürekli bir şeylerle uğraşmayı huy edinmiş bir halde, telefonumu çıkarıp saate baktım. Geç kalmamak için anlaştığımızdan en az yarım saat daha erken gelmiştim ama bu kez de biraz fazla erken olmuştu sanırım. Restoran pek kalabalık sayılmazdı. Hem hafta içi hem de erken bir saatte olmamızın etkisi vardı muhtemelen. Yanıma gelen garsondan bir bardak ve şişe su istedikten sonra ellerimi birbirine bağladım. Telefonumun ekranından bir kez daha kendimi kontrol ettiğimde makul göründüğüme karar verdim. Hafif bir makyaj yapmıştım, yanaklarımı biraz renklendirmiş, dudaklarıma parlatıcı sürmüştüm. Zaten fazlasına da tahammül edemiyordum. Makyajımın en sevdiğim parçası olan maskarama veda edeli iki ay kadar olmuştu. Artık her an her yerde uyuya kalabilme potansiyeli olan biri olduğum için, gözlerime batan ve kaşındıran her şeyden uzak durmaya çalışıyordum. Hamilelik, şaşaalı hayatıma vurulan en güzel darbe gibiydi. Çok daha sade yaşamayı öğrenmiş, hayatımdaki zorunluluk olmayan her şeyden tek tek vazgeçmiştim. Bundan bir sene önceki Leyla Emiroğlu, çöp atmaya bile hazırlanmış bir şekilde çıkmayı kendine görev edinmiş, markete topuklu ayakkabılarıyla giden, çiçeği burnunda, işkolik bir avukattı. Bugünkü Leyla Emiroğlu ise... Adli yılın ilk haftalarında, önemli gördükleri dışındaki tüm davalarını ve müvekkillerini devretmiş, hayatında bebeğinden daha önemli hiçbir şey olmayan, biraz parçalanmış ama yine de oldukça mutlu bir kadındı. Düşüncelerim aklımı dağıtmaya başlamışken, bir köpek havlaması bu yoğun sis tabakasını dağıtmaya yetmişti. Başımı kaldırdığımda, Golden Retriever cinsi, altın sarısı tüyleri ışıl ışıl parlayan ve tasmasından kopmak için can atan bir köpekle karşılaştım. Hemen yanında, boynuna bağlı petrol yeşili tasmayı tutarak onu dizginlemeye çalışansa, burada oturmuş beklediğim kişiydi. Fatih heyecanlı bir biçimde havlayan ve dilini dışarıya çıkarmış halde kuyruğunu sallayarak bir sağa bir sola zıplayan köpeğiyle birlikte bana doğru geliyordu. Onları gördüğümde, yüzümde keyifli bir gülümseme oluşmasına engel olamadım çünkü Fatih, köpeğin boynundaki tasmayla aynı tonda bir gömlek ve beyaz tişört giyiyordu. Birlikte o kadar güzel görünüyorlardı ki, restorana doğru ilerlerken onlara bakmaktan kendimi alamamıştım. Bir an sonra Fatih başını kaldırıp gelmiş miyim diye restoranı taradı ve yeşil kürelerini önce havaya kaldırıp hafifçe salladığım elimle, ardından gözlerimle buluşturdu. Beni görmesiyle birlikte dudağının bir kenarı hafifçe yukarı kıvrılırken tek dizinin üstüne eğildi ve köpeği tasmasından dikkatlice çıkardı. Koşmaması için onu tutup kulağına bir şeyler fısıldarken gözlerini benim üzerimde tutuyordu. Fatih yeniden doğrulduğunda, köpeği fırladı ve restoranın içine daldı. Zaten bahçe kısmında oturuyordum ve etrafımda pek de kimse yoktu. Köpeğe ne söylediğini merak ederken ne yapacağını görmek için oturduğum yerde hafifçe doğruldum. Bir saniye sonra, altın sarısı tüyleri ve boncuk gibi, kocaman kahve gözleriyle bana doğru koşan güzel bebeği fark etmiştim. Birkaç kişiyi koklamış ama en sonunda, sanki kim olduğumu biliyormuş gibi doğrudan beni bulmuştu. Onu karşılamak için dikkatlice öne eğildiğimde tam dibimde durmuş ve usulca, selam verir gibi havlamıştı. "Sana da merhaba bebeğim," dedim gülerek. Eğilerek kulağının arkasını kaşıdım ve tertemiz, yumuşacık tüylerini okşadım sevgiyle. "Çok ama çok akıllı bir köpeksin, değil mi?" Bana cevap verir gibi bir kez daha havladığında ve dili dışarıda sırıtır gibi bana baktığında kıkırdadım. Bir an sonra görüş açıma bir çift spor ayakkabı girdi ve başımı kaldırdığım anda, tok sesini duydum. "Hem de nasıl..." dedi Fatih, kocaman gülümsemesinin ardından. "Kimi bulacağını her zaman çok iyi bilir." Güldüm ve ona bakarken, "Belli oluyor," diy…