0.3

°❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ °❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ Tesadüfler, hayatın en doğal ama aynı zamanda da en karmaşık parçasıydı bana kalırsa. Her olayın bir nedene dayanmasının yanı sıra, bir de yalnızca ihtimallerin doğurduğu ve kesin olmayan anlar vardı. Hayat, işte tam olarak bu anlardan ibaretti. Bazen olasılıklardan, bazen ihtimallerden, bazense tesadüflerden… Uzun boyu, dikkatli bakışları ve meraklı ifadesiyle tam karşımda dikilen, kollarından birini belime diğerini ise bileğime nazikçe sarmış olan adama bakarken zihnimden geçen düşünceleri susturamıyordum. Ela gözleri, onu ilk gördüğüm andaki kadar bronz olmayan ama hâlâ doğal bir ışıltıya sahip olan teni, biçimli çenesi, çıkık elmacık kemikleriyle suratı birkaç santim ötemdeydi Fatih’in. Siyah saçları düzgünce şekillendirilmişti bu kez. Yunanistan’da olduğu gibi darmadağın değillerdi, insanda elini geçirip düzeltme ihtiyacı hissettirmiyordu o zamanki gibi. Çok daha derli topluydu. Omuzlarını saran beyaz önlüğün altında lacivert, medikal üniformalardan vardı. İşte oradaydı, aylardır bulmak için çabaladığım isminin tamamı, göğsünün biraz solunda, önlük cebinin hemen üzerine işlenmiş bir biçimde duruyordu. Op. Dr. Fatih Demirkan. Aylardır aradığım adam, ondan vazgeçtikten hemen sonra kucağıma düşüvermişti. Teknik olarak vazgeçmemiştim, hâlâ bebeğimin babasıydı sonuçta ve kucağına düşen bendim ama… Konumuz bu değildi tabii. Onu görmek, beklemediğim bir anda beni aylar öncesindeki o geceye götürmüştü. Her şeyin dağılmadan önce, belli bir düzen içerisinde olduğu zamana. Oradan dönünce fark etmiştim ki Yunanistan’da dağınık olan her şey, İstanbul’da düzenli, derli toplu bir haldeydi. Ona baktığımda bunu çok daha net görme şansım olmuştu. Belki de bütün bu düzenin içinde, var olan her şeye rağmen dağınık kalan bendim. “Leyla?” dedi Fatih yeniden. Doğrulmama yardımcı olduktan sonra bileğimi bırakıp parmaklarını kolumun üst kısmına koydu. Belimdeki elini de birkaç saniye sonra çekmişti. “Burada ne işin var senin? İyi misin?” Başımı salladım ve boğazımı hafifçe temizleyip geriye doğru bir adım çekildim. Parmaklarım korumak ister gibi karnıma uzandığında yutkunup bir anlığına gözlerimi kapatıp açtım. Başımı yeniden kaldırıp, dudaklarımı ona bir cevap verebilmek için aralamıştım ki, abimin uzun adımlarla yanımıza ulaştığını fark ettim. “Leyla?” dedi abim çatık kaşlarının arkasından. Yanıma doğru hızla geldi ve elini sırtıma yerleştirip dikkatli bir ifadeyle önce benim, ardından Fatih’in suratına baktı. Yeniden bana döndüğünde bakışları yumuşadı. “İyi misin sen? Bir sorun mu var?” Ben cevap veremeden Fatih’in bakışlarının abime döndüğünü, onun da abime kilitlendiğini fark ettim. Tam olarak ne döndüğünü anlamam birkaç saniyemi aldı ancak ben onları birbiriyle tanıştıramadan, Fatih öne doğru bir adım atıp abime yaklaştı. Ellerinden biri bileğime, diğeri ise pantolonunun cebine gitmişti. Beni arkasına çekmek ister gibi tutarken abime doğru ters bir tavırla bakıyordu. “İzin verseydiniz konuşuyorduk beyefendi. Hanımefendi benimle, size ne oluyor?” Abim sinirli bir nefes alırken bakışları benden çekilip Fatih’e döndü ve ben aralarına girmek için hareketlendiğim anda, ne yapacağımı anlayıp kolunu önüme koydu ve beni durdurdu. İkisi de birbirine ters ters bakarken, abim de Fatih’e doğru bir adım attı. “Hanımefendi ne zamandan beri seninle birader? Hayır, beş dakika önce bıraktım onu buraya, ne ara kaynaştınız, hayrola?” Fatih’le abimin bir an sonra burun buruna geleceğinin ve saniyeler içinde bir arbede çıkacağının bundan daha net sinyalleri olabilir miydi bilemiyordum ama hızla aralarına girip ellerimi abimin göğsüne koydum. “Hayır, hayır dur!” Dikkatini çekebilmek ve gözlerini benimkilere çevirebilmesi için birkaç saniye bekledim ve mavileri yeniden beni bulunca derince soluklandım. “Bu o…” Abimin bakışları saniyeler içinde bana döndüğünde, mavilerindeki gergin ifade yavaş yavaş çözüldü. “ O mu?” diye sordu. Başımı hafifçe salladığımda bir adım geriledi ve işaret parmağıyla, az önce tartıştığı adamı, yeğe…