0.1

Tüm dünya karşısında dursa bile pes etmek nedir bilmeyen, sevdiği ve uğrunda ilerlerken mutlu olduğu şeyin peşinden gidecek cesarete sahip olan herkese... Kendi hikâyesinin Leyla'sı olanlara. °❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ Yeni bir hikâye, yine bir yolculuk, kısmetse keyifli bir serüven. ✨ Umarım keyifle okuyacağınız bir hikâye olur. Benim yazarken eğlendiğim kadar eğlenir, kaçıp gitmek istediğinizde benim sığındığım gibi onlara sığınırsınız. Bir dert, keder olmadığı sürece her hafta cuma akşamı beraberiz, beklerim hepinizii 💜 Başlangıç tarihinizi buraya bırakabilirsiniz💌 °❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ Tek. Bir. Gece. Hayatımın altüst olabilmesi için, tek bir gece yeterli gelmişti. Aslına bakarsanız oldukça uzun bir geceydi, evet ama konumuz bu değildi tabii. Ellerimin arasındaki ultrasona bakarken, hastanenin kalabalık koridorunda ayakta dikiliyordum. Bir an sonra etrafımdaki hava boğuk ve bulanık bir hâl aldı. Bir filmin ana karakteriymişim de bütün dünya etrafımda ağır çekimde dönüyormuş gibi hissettiğim o kısacık an, sertçe omzuma çarpan orta yaşlı bir kadının arkasını dönüp söylenmeye başlamasıyla bölündü. "Koca kalabalığın içinde yalı kazığı gibi dikilmeseniz nasıl olur acaba hanımefendi, çekilseniz de biz de geçsek? Ya sabır ya!" Normal bir zamanda koca koridorda rahatlıkla yanımdan geçebileceği kadar alan olduğunu ifade etmek için dudaklarımı aralardım ancak o an, bunu yapacak yeterlilikte bir bilince sahip değildim. Öylece dikilirken ve verdiğim kararın hayatımda nasıl sonuçlar doğuracağını bilemezken, koridorda sessizce kendime gelmeye çalışıyordum. Tam da o esnada, doktorun odasından çıkan hemşirenin yanıma geldiğini fark ettim. Dikkatle kolumu tuttuğunu hissettiğimde, bakışlarım ona döndü ve anlayışlı, sıcacık bakan masmavi gözleriyle karşılaştım. "Leyla Hanım, iyi misiniz? Oturmak ister misiniz?" Hemşirenin az önce, içeride ne kadar dehşete düştüğümü gördüğü için muhtemelen beni kontrol etme ihtiyacıyla dışarı çıktığını o anda anladım. Başımı iki yana sallarken zorlukla gülümsemeye çalıştım. "Şey, yok... Yok, iyiyim ben, teşekkür ederim." "Emin misiniz, isterseniz biraz dinlendikten sonra gidin... Ya da var mı iletişim kurabileceğimiz birileri, arayayım sizin için?" "Yok, ben... Tek başıma geldim zaten, sağ olun. Şaşkınım sadece, gerçekten. Sorun yok..." Hemşire suratıma bir süre daha baktı ve en sonunda ayakta sağlam durabileceğime karar verdikten sonra kolumu serbest bıraktı. "Pekâlâ, kontrollerinizi lütfen aksatmayın. Bebek için bu aylar ekstra ehemmiyet taşır. Tekrardan tebrik ederim..." Başımı olumlu anlamda salladım ve kadına yeniden, yarım yamalak bir gülümsemeyle baktım. "Teşekkürler..." Hemşire sonunda doktorun odasına geri döndüğünde, ben de olduğum yerde kalmaktansa ileriye doğru birkaç adım atmıştım. Bir bebek. Karnımda büyüyen, benden mini minnacık bir parça. Bir yaşam, bir hayat umudu, büyüyüp kocaman olacak bir dünyanın küçücük çekirdeği. İçinde savrulduğum koca karmaşanın içinde, ya her şeyi daha da zorlaştıracak ya da bana uğur getirecek bir haberdi aldığım. Nasıl olacağını, ne olacağını henüz bilemesem de, kalbimin hızlandığını ve onca endişenin arasında belki biraz da heyecanlandığımı itiraf etmem gerekiyordu. Otoparka girip kendimi arabama atana kadar gözyaşlarımı tutmayı başarmıştım. Kendimi bunun için daha uygun bir zamanda tebrik edecektim ama şu an sırası değildi. Çok ağlayan biri sayılmazdım ama sanırım hayatımdaki bu yeni durum beni gözyaşlarım konusunda daha cömert biri yapmıştı. Ellerimi yüzüme kapatıp direksiyona yaslanırken derin nefesler alarak kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Hayatın herkes için farklı planları olduğunu biliyordum. Bunu kabullenmek pek zor olmasa gerekti. Yine de 26 yaşınızın son demlerindeyken, daha avukatlık büronuzun düzenini henüz oturtmuş ve karnınızda birkaç geceden fazla görmediğiniz bir adamdan sahip olduğunuz bir bebek varken, kabullenme süreci beklediğiniz kadar kolay ilerlemiyordu. Belli ki hayat, sizi içine çektiği planları konusunda bazen umduğunuzdan biraz daha acımasız o…