1.Bölüm

Bilinmeyen numaradan bir bildiriminiz var. Kaşlarımı çatarak ekrana baktım. "Bu da kim?" Saat gece 01.44'tü. Bilinmeyen Numara: Sanırım sana âşık oldum. Bir an afalladım. Aslında bu tür mesajlara yabancı değildim. Hayatım boyunca gereğinden fazla aşk itirafı almıştım ve artık çoğunu ciddiye bile almıyordum. Ama gecenin bir yarısı gelen bu mesaj farklı hissettirmişti. Rahatsız ediciydi. Bilinmeyen bir numara. Bilinmeyen bir insan. Ve sebepsiz yere gelen bir aşk itirafı. Parmaklarım klavyenin üzerinde gezindi. Simge: Seni tanıyor muyum? Mesajın cevabı neredeyse anında geldi. Bilinmeyen Numara: Hayır ama tanıyacaksın. Ekrana birkaç saniye boş boş baktım. "Ne kadar da özgüvenli..." diye mırıldandım. Telefonu yatağın yanındaki komodine bıraktım. Muhtemelen alkolü fazla kaçırmış biriydi. Sabah olunca her şeyi unuturdum. En azından öyle sanıyordum. Çünkü o gece verdiğim karar, hayatımın en büyük hatalarından biri olacaktı. Gözlerimi kapattım. Uyku kısa sürede beni içine çekti. Ertesi sabah elimde kahvemle kafeye girdim. Kahve bağımlısı değildim. Hatta tadını çok sevdiğim de söylenemezdi. Sadece sabahları ayılabilmek için içiyordum. Kasaya ödemeyi yaptıktan sonra boş bir masaya geçtim. Sandalyeyi çekip otururken telefonum titredi. Bir bildirim daha. Aynı numara. İç çekerek mesajı açtım. Bilinmeyen Numara: Sen beni tanımıyorsun ama ben seni tanıyorum. Adım Emre. Kaşlarımı çattım. İsmi hiçbir şey çağrıştırmıyordu. Hatırlamıyordum. Simge: Beni nereden tanıyorsun? İtirafın için teşekkür ederim ama seni tanımıyorum. Lütfen beni rahatsız etmeyi bırak. Mesajı gönderdikten birkaç saniye sonra yeni bir bildirim düştü. Bir fotoğraf. Fotoğrafı açtığım an elimdeki kahve neredeyse dökülüyordu. Çünkü fotoğraftaki kişi bendim. Tam da şu an bulunduğum kafede... Kahvemi alırken çekilmiş bir fotoğraf. Kalbim sertçe göğsüme vurdu. Hemen numarayı engelledim. Sonra başımı kaldırıp etrafı incelemeye başladım. Kim çekmişti bunu? Nerede duruyordu? Beni izliyor muydu? Polisi aramayı düşündüm. Ama bu düşünce yalnızca birkaç saniye sürdü. Hayır. Polise gidemezdim. Kimliğim ortaya çıkardı. Babam beni bulabilirdi. Ve buna hazır değildim. "Of..." diye fısıldadım. "Neden hep benim başıma geliyor?" Kahvemi masada bırakıp hızla ayağa kalktım. O adam hiçbir şey yapamazdı. En azından kendime bunu söylemeye çalışıyordum. Ama içimde büyüyen huzursuzluk hissi hiç de öyle düşünmüyordu... Hızlı adımlarla iş binasına doğru yürüdüm. Avuçlarım terliyordu. Kendime ne kadar sakin görünmeye çalışsam da içimdeki huzursuzluk giderek büyüyordu. O fotoğrafın çekilmiş olması bile başlı başına korkutucuydu. Birisi beni izliyordu. Üstelik ne zamandır izlediğini bilmiyordum. Binaya girer girmez güvenlikten geçtim. Elimdeki kahvenin son yudumunu içip bardağı çöpe attım ve asansöre yöneldim. On üçüncü kat. Kapılar açılır açılmaz birkaç çalışma arkadaşıma selam verip odama doğru ilerledim. Ama kapıyı açtığım an olduğum yerde donup kaldım. "N... ne?" Kalbim sanki duracak gibiydi. Karşımdaki manzaraya inanamayarak baktım. Duvarın tam ortasında kocaman kırmızı bir kalp çizilmişti. Bir adım geri attım. Sonra bir tane daha. Bu mümkün değildi. Buraya nasıl girmişti? Bu katın güvenliği vardı. Binanın güvenliği vardı. Kart sistemi vardı. Buna rağmen biri odama girebilmişti. Titreyen ellerimle telefonumu çıkarıp güvenliği aradım. Dakikalar içinde görevliler geldi. Olanları anlattıkça çevremizdeki insanlar toplanmaya başladı. Fısıltılar... Meraklı bakışlar... Korku dolu yüzler... Katın tamamında bir kargaşa oluşmuştu. Ve ben bunun sonunun nereye varacağını biliyordum. Yine işten ayrılmak zorunda kalabilirdim. Derin bir nefes alıp rehberimi açtım. Aradığım tek kişi vardı. Liam. Telefon birkaç kez çaldı. Açmadı. Bir kez daha aradım. Bu kez cevap verdi. "Efendim? Bir şey mi oldu, Deniz Kızı?" Gözlerimi devirdim. "Of, çocuk muyum ben? Şunu söylemeyi bırak artık." Karşı taraftan hafif bir kahkaha duyuldu. "Bence sana çok yakışıyor." "Çok komiksin." "Biliyorum." Sesindeki neşeye rağmen içimdeki gerginlik…