6. Bölüm

_____________________________ Yaman kuyumcunun önünde diğerleri -Atlas, Özgür, Alp, Rüzgar - ile birlikte bekliyordu. Derin bir nefes aldı. Diğerlerine baktı. Sonra içeri girdi heyecanla. Üzerinde beyaz bir gömlek vardı. Saçları her zamanki gibiydi. Dalgalı. "Hoşgeldiniz gençler. Ne lazımdı size?" Dedi kuyumcu. Yaman heyecanla konuşmaya başladı, "Ben bir yüzük arıyorum. Evlenme teklifi edeceğim de. " Evet bu gün o gündü. Yaman Ecren'e evlenme teklifi edecekti. "Nasıl bir şey arıyorsun ? Ya da nasıl bir şey sever sevgilin?" "Aslında zarif duran şeyleri sever. Ve genelde ince yüzükler takıyor. Yani ağır şeyleri pek sevmiyo sanırım." Dedi Yaman. Bunun üzerine Rüzgar gülmeye başladı. "Oğlum söylediklerinin yarısı zaten aynı şey gerizekalı . Bu kadar heyecanlanma ." "Dedi daha Cemre'ye kendini kabul ettiremeyen adam ." Diye araya girdi Alp. "Sussanıza lan! Görürsün ben o şeytan kızla bu gün dans edicem." "Görürüz kardeşim." Kuyumcu bir kaç örnek çıkardığında beşi birden incelemeye başladı. Tabii ki en iyisini Yaman bilirdi. "Şunu istiyorum." Seçtiği yüzük tek taştı fakat Ecren kadar zarif ve naifti. Kuyumcu yüzüğü alıp kutuya koymaya başlarken bir yandan da konuşuyordu, "Anlaşılan sevdiğin kadın çok şanslı biri delikanlı." "Bence hayatımda o olduğu için ben daha çok şanslıyım." Dedi Yaman hafif bir tebessümle. "Fazla aşık o, ondan öyle diyo yoksa Ecren sinirlenirse hepimizi bir bir sıraya dizer. Bu manyağa da kıyak geçer. Yoksa şeytan bunun sevgilisi şeytan !" Diye alayla araya girdi Özgür. Sonra bir kolunu Yaman'ın omzuna attığında ikiside gülmeye başladı. Tabii ki Yaman bunun altında kalmayacaktı, "Seninki sanki çok düzgün bir kadın." "Sussana lan!" İkisinin diyaloglarına herkes gülerken Özgür'ün gözüne bir kolye çarptığında Yamandan ayrıldı. "Şu kolyeye bakabilir miyim ?" "Tabii hemen çıkarayım." İncelemeye başladı Özgür kolyeyi. Üzerinde bir ay vardı. Ayın ucunda da bir yıldız. Gökyüzünün kızına gökyüzünden farksız bir kolye. "Alıyorum." **** Üzerimde beyaz bir gömlek altımda da siyah pileli bir etek vardı. Ayağıma çizmelerimi giyip aşağı indim. Herkes aşağıda beni bekliyordu. Bunu dışarı çıkınca fark etmiştim. Eflal Alp'in yanında, Cemre ve Rüzgar uzaktan birbirini izliyor ve Ecren ve Yaman el ele beni bekliyorlardı Özgür tam karşımdaydı. Üzerinde krem rengi bir gömlek vardı. İlk önce beni baştan aşağı süzdü sonra önümde eğilip elini uzattı. Gülerek elini tuttum. O da elini benim elime kenetleyerek yürümeye başladı. Alp ve Eflal hemen arkamızdaydı. Rüzgar en arkada durup hemen önümüzde yürüyen Cemreyi izliyordu. Anlaşılan yine tartışmışlardı. Cemre kabul etse aslında Rüzgar her şeye tamam da... Ecren ve Yaman en öndeydi. El ele. Aslında uzun zamandır sevgililermiş sadece son olaylardan sonra bize bişey söyleyememişlerdi. Özgür'e baktım. Şimdi neydik biz ? "Bir sorun mu var?" Dedi Özgür koyu yeşil gözlerini kahvelerime değdirerek. (Yazardan: Lütfen yeşil göz fethişimi sorgulamayın marcoya da fethişim var aynı şekilde😔🙏😻) "Hayır sadece nereye gideceğimizi soracaktım ." "Sahile gidiyoruz." "Denize mi giricez ?" "Hayır. Yürüyüş olsun diye." "Yürüyüş olsun diye? " "Genç değil miyiz ? Kollarımıza kızları alıp gezemez miyiz ?" "Kızları ?" "Kızları." "Git o kızları koynuna al o zaman âdi herif ! Biz ne diye burda seninle yürüyoruz ?" Diyerek elimi onun elinden kurtardım. Ve Cemre'nin yanına geçtim. Arkamdan gür bir kahkaha attı. Ben daha ne olduğunu anlamadan kendimi yükseklerde buldum. Özgür beni sırtına almıştı. "Hey!" "Tekmelersen bacağını ısırırım!" "Özgür indir beni birisi görecek !" "Sahile kadar seni sırtımda götürmezsem namerdim !" Derin bir nefes aldım. "Özgür saçmalama indir beni !" "Söz ağızdan bir kere çıkar Gökyüzünün Kızı. Namerdim dediysem namerdim, nokta ." Özgür bu. Bir söz söylediyse yapar. Kimse onu geri çeviremezdi. "Karadeniz keçisi !" Diye bağırdım ve ondan aldığım tek tepki gülmesi oldu. (Yazardan: Evet arkadaşlar Özgür Karadenizli😏☝️) **** Sahile vardığımızda Özgür beni kucağından indirip kumların üzerine…