5. Bölüm

Uyandım. Gözlerimden yaşlar istemsizce akarken başımı Özgür'ün kucağından kaldırdım. Benim kalmamla onun kıpırdanması bir olmuştu. Ben ağlamaya devam ederken o da benimle birlikte uyanmış ayılmaya çalışıyordu. Normal bir zaman olsaydı onun tatlı olduğunu düşünebilirdin ama şuan buna hiç halim yoktu. Gözlerimden akan yaşları görünce kaşlarını çattı. Yüzümü ellerinin arasına alarak yavaşça göz yaşlarımı sildi. "Niye ağlıyorsun ? Kabus mu gördün? Anlatmak ister misin?" Özgür soruları peşi sıra getirirken başımı olur anlamında yukarı aşağı salladım. "Beni bekle, battaniye getirip geliyorum. Yüzün buz gibi, üşümüşsün." Diyerek ayağa kalktı. Bir kaç dakika sonra elinde battaniyeye geri geldi. Tekrar oturduğunda beni kendine çekti, böylelikle başım göğsüne yaşlanmış oldu. Battaniyeyi ikimizinde üzerine örttüğünde ona daha çok sokuldum. Kolunu omzuma atarak bana sarıldı. "Ee anlat bakalım Gökyüzünün Kızı, ne gördün ?" "Her yer karanlıktı-" "Sen karanlıktan korkarsın." "Evet...korkarım. Her neyse. Eflal bana benden nefret ettiğini söyledi. Hiç var olmamam gerektiğinden bahsetti. Sonra kayboldu. Biraz daha yürüdüm seninle karşılaştım, elinde yüzükle gülümseyerek beni bekliyordun ." "Teklifimi kabul ettin mi?!" "Hayır tabiki salak kimse kimseye bişey teklif etmedi ya !" "Tüh be bende evlendik diye sevinmiştim " "Sen beni dinleyecek misin artık?" "Tamam, tamam devam et." "Bana ne dedin biliyo musun ?" "Ne demişim?" Derin bir nefes alıp dediklerini aynen aktarmaya başladım, "Hayallerimiz vardı Göksel. Sen o hayalleri suya düşürdün. Hemde her zerresini isteye isteye. Sen bizden nefret ettin Göksel. Sen bizim biz olmamızdan nefret ettin. Hatta istemedin bile. Ben hayatımda ilk defa bir kadınla evlenmek istedim Göksel. O sendin. Senden başkası olamazdı. Senden başkası sevilmezdi. Ne olursa olsun. Hayaller kurduk birlikte bir kız bir erkek çocuğumuz olucaktı seninle Göksel. Ama sen bunu mahvettin. " " Ben böyle bir şey söylemem biliyorsun değil mi Göksel?" "Daha devamı var sonra bana dedin ki ; 'Ama biliyor musun? Pişman değilim. Sen olduğun için pişman değilim Göksel. Çünkü ben seni herkesten çok sevdim. Her şeye rağmen değerdi. Hemde dibine kadar.' Başımdan öptü. Sonra elini benim elime kenetleyerek konuşmaya başladı, "Değil kabuslarında, ölsem bile bu eli bırakmam anladın mı ? Ne olursa olsun seninleyim . Dibine kadar hemde. İstesen de istemesende. Tabi 'Siktir git oruspu çocuğu senden nefret ediyorum hayatımdan defol git!' demediğin sürece seninleyim " (yazardan: normalde kitaplarında küfür kullanmıyorum ama burda kullanmam gerekti kusura bakmayın🤧😔🙏) "Çok ayıp." "Yalan mı ? Sen öyle şeyler deme potansiyeline sahipsin ." "Saat kaç?" "Saat mi? Hımm... Tahminim üzere gece üç veya dört olmalı. Neden sordun?" "Merak ettim." "Ben diğerleri uyurken burda yan yana olmamızdan memnunum." Dedi geniş geniş sırıtırken. Göğsüne elimle bir yumruk vurduğumda kısık sesli ama acı dolu bir inleme bıraktı odaya. Diğerlerini sesimiz yüzünden 'uyandılar mı ?' diye kontrol etmek için baktım. Ama kimse uyanmamıştı. Sonrasında başımı tekrar Özgür'ün göğsüne yasladım o da elini saçlarımın arasından geçirerek sacimla rahatlatıcı bir şekilde oynamaya başladı. Ve huzur, o saçlarımla oynamaya basladiginda teninden akmaya başladı... **** "Saat sabahın altısı lan ! Altısı. Bu saatte cinayet mi çözülür lan ! Rahat bırakın beni uyuyacağım ben ya!" Atlas'ın sabahtan başlayan şikayetleriyle başımı masadan kaldırıp diğerlerine baktım. Ebrar çantası gitmek için hazırlıyordu. Dün olanlardan hiç birinin haberi yoktu. Büyük ihtimalle benim Özgür ile dışarıda yalnız kalmak istediğimizi falan düşündükleri için bizi çağırmamışlardı. Ebrar bana elini sallayarak dışarı çıktığında Atlas onun gitmesine uyanmış, kedi gibi masum gözlerle onun bir umut dönmesini bekledi bir kaç saniye, sonra Alp onun sırtını şakasına sıvazladığında Alp'in omzuna sert bir yumruk geçirdi. Özgür ise yanlarında kahkahalarla gülüyordu. Hiç fark etmemiştim ama gülüşü çok güzelmiş. Eflal Özgür'ü izlediğimi f…