2. Bölüm

YENİDEN MERHABA 😝 Hikayede birinin mutlu olması için iki tane Atlas olucak ama bu ikinci Atlas ölmeyecek merak etmeyin😔🥀 Atlas ve Ebrarı mükemmel bir çift yapicam😝 Ebrar da bir arkadasim bu arada mutluluğu benim için önemli☝️ İYİ OKUMALAAARR (yazım ve noktalama yanlışım varsa özür dilerim 😔 🥀) ____________________________________________ Özgür yavaşça elini uzattı Göksele. İkisinin de gözleri doluydu.O komiser Özgür Erdendi. Herkes ondan korkardı. Ama içi kimsenin bilmek istemeyeceği kadar karmaşık ve yumuşaktı. Bu yanını sadece Göksel'e gösterirdi. Göksel özgür olmak demekti onun için ama Göksel bir felaket demekti başkaları için. Ağlayarak konuşmaya başladı Göksel. "Ben senin özgürlüğünde boğulurum, sen bile beni bu kişilikten kurtaramazsın Özgür . " "Sanki kendi özgürlüğüm varmış gibi konuşuyorsun." "Sonuç olarak adın Özgür ." "Özgür olmam özgür olduğum anlamına gelmez gökyüzünün kızı , özgürlük bazen insanlardır " Ve acı bazen geriye kalan sessizlikti. **** -Şimdiki Zaman - Eflal ile birlikte Ebrar'ın çalıştığı kafede oturuyorduk. Başımı masaya yatırmıştım. Ebrar içeceklerimizi getirip yanımıza oturdu onunda bizim gibi morali yok gibiydi. Gerçi o hep durgun bir kızdı ama bu sefer başka bir şey vardı sanki. "İyi misiniz ?" Diye sordu ikimize de bakarken. "Bilmiyorum." diye cevapladık Eflal ile birlikte onu. "Sen iyi misin? " Diye sordu Eflal. Kafasını dağıtmak istiyor gibiydi. "Bilmiyorum." (Yazardan: bu replikler Eflal ile aramızda gecmisti bende böyle biseye cevirdimm😝☝️) "Geçmişin izlerini taşıyan ve geçmişi unutamayan insanlar ne kadar mutlu olabilir ?" Diye sordum perçemlerimi geriye doğru atarak. Başımı kaldırdım. Bir cevap bekledim ikisinden de ama gelmedi. Bu sefer Ebrar sordu, "Platonik olmanın bedeli ne kadar ağırdır ?" Kimseden ses yoktu. Bu sefer Eflal sordu, "Bir kişi hakkındaki hislerin ne kadar karmaşık olabilir ?" Yine kimseden ses yoktu. Cevap aramak için sormuyorduk. Kendi içimizde bir tartışmaydı sanki bu şey. Sadece sesli bir şekilde dile getiriyorduk. Bazen insanlar çaresizliğin eşiğindeyken yalnız kalmayı tercih ederdi. Biz birbirimizin yanında yalnızlığa mahkum olmayı tercih ediyorduk. (Yazardan: ne mahkum mu...) "Geliyo gerizekalılar topluluğu " dedi Eflal gözlerini devirerek. Arkama baktığımda Özgür, Alp ve Atlas'ın bize doğru geldiğini gördüm. Atlas yaralandığı için uzun süredir izindeydi. Sanırım artık izni bitmişti. Sahi bu çocuğu her gördüğümde babam aklıma geliyordu. Her gün bu acıyla yaşamak ne kadar doğruydu? Ebrar Atlas'ı görünce kısa bir anlığına gözleri onun yüzünde oyalandı. Atlas ona bakmadı ama pek enerjikti her zamanki gibi. Bir erkek bir kızın ondan hoşlandığını anlamayarak ne kadar gerizekalı olabilirdi ? Sorunun cevabı da bu gerizekalıdaydı. (Yazardan: gerizekalının ayrı yazıldığını biliyorum ama bu şekilde daha etkili geliyo 😔 🥀) Atlas ,Alp ve Özgür yanımıza geldiğinde Ebrar ayağa kalkıp " Ben sizede içecek getireyim" diyerek uzaklaştı. Eğer bu ikili olmazsa beni öldürün. "Artık canınız, Atlas padişahınız iyileşti alkışları alayım " Özgür ve Alp hiç bir şey yapmayarak sandalyelere oturdular. Eflal ve benden ise zaten hiç ses çıkmamıştı. "Şerefsizler." Diye söylenerek Ebrar'ın sandalyesinin yanına oturdu Atlas. Ebrar onlara içeceklerini getirdikten sonra tam gidecekken Atlas onu kolundan tuttu, "Sende otur bizimle zaten müşterin yok, olmaz mı?" Kızardı Ebrar onu dinlerken. Tam ağzını açacaktı ki Atlas konuşmaya devam etti, "Cevapla diye sormadım sadece kibarlık etmek istedim. Oturur musun?" (Yazardan: oturur musun?-emir-) Ebrar kolunu aniden ondan çektiğinde "İşlerim var. Siparişlerimi bitirmeliyim özür dilerim. " Diyerek telaşla uzaklaştı. Bu kızarıklığa göre konuşurken ki rahatlığı efsaneydi. Mesela ben olsam yapmazdım. "Cinayeti işleyen adamdan hiç bir iz yok. Ne bir bıçak ne bir saç teli ne de bir eşya. " Dedi Özgür ciddileşerek. "İki kişilerdi ." Dedim onlara bakmadan rahat bir şekilde içeceğimi içerek. "Sen bunu nerden hatırlıyorsun ki? Biz odadan çıktıktan sonra gör…