1. Bölüm

Öncelikle merhaba bu kurgum benim ilk bitirdiğim kurgu ve yazarken iyi bir psikolojide değildim bunu belirtmek isterim. Tek kaçış noktam bu hikayeydi. Sonrasında da hemen hikayeyi bitirdim kısa bir hikaye gönül ister ki, hatta umarım ki elimdeki tüm kurgular bittiğinde bu kurguyu daha detaylı bir şekilde yazabilirim vaveylada yayınlamıştım burda da yayınlamak istedim iyi okumalar dilerim😝 mandalina yemeyi unutmayın🐬 ____________________________________________ "Adını Göksel koyalım! Adı gibi gökyüzüne ait olsun." Dedi kadın eliyle hamile karnını tutarken. Henüz doğmamış olan kızının babasına baktı Aysel heyecanla bu sözleri söylerken. Atlas güldü onun bu heyecanına, "Sen nasıl istersen öyle olsun güzelim. Hem bende beğendim, başkasına ait olmaz sadece gökyüzüne ait olur " "Baba kıskançlığı seziyorum " "Rolüme giriş yapayım dedim kötü mü yapmışım ?" Dedi Atlas gururla sırıtırken. Sonra ikisi de güldü hayatlarının sonuna kadar mutlu olacaklarını sanarken. Aylar geçti. Mevsimler değişti. Bu iki çift artık birer anne ve baba olmuştu. Bu küçük aile dünyanın en tatlısıydı belki de şuan. Küçük kız beş yaşındaydı. Atlas kızını omuzlarında taşıyarak gezdiriyordu. Sanki dünyadaki en değerli şeymiş gibi. Aysel ise sanki dünyadaki tek ve en yakın arkadaşı kızı Gökselmiş gibi oyunlar oynuyordu onunla. Atlas ve Aysel ailelerinin onlarda açtıkları yaraları kendi ailelerini kurarak kapatıyorlardı. Çünkü yaralarını saran birileri olmadıkça aile yarası kapanmazdı. Aradan yıllar geçti. Günler birbirini kovaladı. O küçük kız Göksel artık on sekiz yaşına girecekti. Atlas ve Aysel mutfakta sanki hala genç yaşındalarmış gibi eğlenerek onlar için hâlâ küçük olan kızlarının pastasını yapıyorlardı.(Yazardan: ama ama ama bunlar çok tatlı😭) Göksel ise en yakın arkadaşı Eflal ile odasında oturuyordu. Üniversiteye birlikte gitmeyi hayal ediyorlardı sürekli. <i>Ne olursa olsun</i> birbirlerinin yanında olacaklarına dair yeminleri bile vardı. Belki de bu arkadaşlık herkesin cehennemi olucaktı, bilinmezdi. Bilemezlerdi. Seçemezlerdi. Atlas Aysel'in önünde onu korumak istercesine durdu. Tabi kızların ne olduğundan haberleri bile yoktu. Atlas zeki adamdı tehlike anında ne yapacağını bilirdi. Buna sevdikleri için kendini feda etmekte dahil. Aysel sanki kurtulamayacaklarını hissetmiş gibiydi ne olursa olsun Atlasa sığınmakta haklıydı. Önlerinde siyah giyinmiş yüzü belli olmayan iki kişi vardı. Birinin elinde bıçak diğerinde ise hiç bir şey yoktu. En azından görünürde bir şey yoktu. Bıçaklı kişi fazla beklemedi canı bir şekilde ikisine de bıçağı sapladı. Diger kişi kahkahalarla güldü her yerin kan olmasına.(Yazardan: Psikopat😔) Atlas ve Aysel son nefeslerine kadar asla birbirlerinin ellerini bırakmadılar. Son nefeslerinde bile birbirlerine sığınacak kadar hazırlardı sanki buna. Aysel ve Atlasın ağzından tek kelime çıktı ölmeden hemen önce, "Kızım..." Katil ve arkadaşı ortadan kaybolmuştu. Sanki ışınlanmış gibilerdi. Ve o an herkesin kulaklarında çınlayacak çığlık duyuldu Göksel'in ağzından , "Anne!" Dedi ağlamaktan harap olmanın eşiğindeyken. Eflal ve Göksel o günü asla unutmayacaklardı. Sahi, kim unutabilirdi ki? ***** Özgür'ün kulağımızın dibinde çalar saati çalmasıyla uyanmıştık. Dün gece ani bir kararla mesai yapmaya karar vererek Eflal ile karakolda kalmıştık. Perçemlerimi geriye atarak uykulu gözlerle Özgür'e baktım. Bana sırıtarak baktı, " Biliyorum sabahları bile yakışıklıyım, değil mi? Bunu düşündün değil mi ? Hadi itiraf et " Haklıydı. Düşünmüştüm ama bunu onun yüzüne söyleyemeyecek kadar da gururluydum. "Saçmalama be 'sabah sabah bu gerizekalının yüzünü niye görüyorum ?' diye düşünmüştüm böbürlenme hemen!" " Sadece kabul etmek istemiyorsun" dedi bana gülerek. Gözlerimi devirerek lavaboya gidip yüzümü yıkadım. Sonra tekrar yerime oturarak saçlarını oflaya poflaya düzeltmeye çalışan Eflal'e baktım gülerek. "Ne var ? Hiç mi saçını yapamayan bir kadın görmedin?" "Kızım o değilde, on sene önce anne ve babamın katilini bulmak için polis olucağıma yemin e…