2. Bölüm

Gözlerimi yavaşça açtım. Bir hastahanedeydim. Üzerimde bana ait olmayan mavi bir eşofman takımı vardı. Kafam zonkluyordu. Etrafıma baktığımda kimse yoktu tek başımaydım. Elimi kafamda ağrıyan yere attığımda sargı olduğunu hissettim. Koluma baktığımda serum vardı. Ne olmuştu bana. En son saklambaç oynuyorduk. Aniden kapı açıldı. Kafamı kapıya çevirdiğimde kapıda Aras'ı gördüm. Uyandığımı görünce gözleri parladı "İdil, İyi misin?" Dedi elindeki yemek kabını bırakırken. Yanıma gelip elimi sıkıca tuttu "Ağrın var mı? Hemşire çağırmamı ister misin?" Dediğinde yavaşça başımı salladım. Dik oturmaya çalışırken belimden tutup dik oturmama yardım etti. Yüzü yüzüme fazla yakındı. Birkaç saniyeliğine gözlerimin derinliklerine baktı. Sonra anlıma küçük bir öpücük kondurdu. Şok olmuştum. Gerçek miydi bu? Gerçekten öpmüş müydü anlamı? Az önce bir köşeye bıraktığı yemek kabını alıp kucağıma koydu "Ablam ve Masal sana kek ve poğaça yapmışlar." Dediğinde hafifçe gülümsedim. Beni düşünüyorlardı. Hemde çok. Yavaşça kabı açtığımda içindeki zeytinli poğaçaları ve çikolatalı kekleri gördüm. Yavaşça uzanıp poğaçaları birini aldım. Poğaçadan küçük bir ısırık aldığımda gözlerimi kapattım. Bu anne poğaçası denilen şey miydi? Hayatım boyunca bir sürü poğaça tattım ama sanırım bu en güzeliydi. Ben poğaçanın tadını çıkarırken Aras'ın sesini duydum "Çok mu beğendin?" Dedi. Gözlerimi açıp Aras'a döndüm "Hayatımda ilk defa anne poğaçayı yiyorum." Dedim gözlerimde yaşlarla. Aras'ın yüz ifadesi değişti, gözleri gittikçe daha çok yumuşamıştı "Sen iste ben ablama söylerim sana hep kek, poğaça yapar." Derken yavaşça eğilip gözyaşlarımı silmeye başladı. Yavaşça kutudan bir kek aldım ve Aras'a uzattım. Gülümseyip eğildi ve elimdeki kekten bir ısırık aldı. Bir süre sonra içeri doktor girdi. Yaramı kontrol etti, serumu çıkardı ve gidebileceğimiz söyledi. Doktor gittikten sonra eşyalarımı alıp çıkmaya hazırlandık. Aklımdaki soruya yenik düştüm "Aras bu eşofman takımı ve spor ayakkabıları bana ait değil. Kimin bunlar?" Dediğimde belimden tutup yürümeme yardım ediyordu. Gözlerimin içine bakarken konuştu "O topuklularla ve elbiseyle rahat edemeyeceğini düşündüm. Aşağıda bir mağaza vardı ordan aldım." Dedi. Çantama uzanıp cüzdanından bir miktar para çıkarıp Aras'a uzattım. Aras kaşlarını çatıp bana baktı "Ne bu?" Dedi. Parayı daha çok uzattım "Para, neye benziyor? Aldıkların için." Dedim. Parayı elimden alıp tekrar cüzdanıma koydu "Senden para falan istemiyorum, İdil." Dedi. İsmimi ondan duymak kelebek etkisi yaratmıştı. İstemsizce gülümsemeye başladım "Peki." Dedim ve ona yaslanarak yürümeye başladım. Arabaya bindiğimde aklıma gelen ilk soruyu sordum "Aras bey." Dediğimde yine kaşlarını çattı "Aras yeterli." Dedi. Gülümsemeye devam ederken konuştum "Peki Aras, sana bir soru sorabilir miyim?" Dediğimde arbayı çalıştırıyordu "Tabiki dinliyorum." Dedi. Kontakta olan elini tutup durdurdum "Yakında okulda yıl sonuna özel yarışmalar olacak. Her kez çift olucak." Kafamı eğdim acaba abartıyor muydum? "Ya da boşver birşey yok." Deyip tam elini bırakacakken elimi sıkıca tuttu "Orada olacağım." Dedi. Gülümsemeye başladım kabul etmişti. Gerçekten etmişti. Bir süre sonra yolunu tarif ettiğim evimin önüne gelmiştik. Aras'a döndüm "Herşey için çok teşekkür ederim." Dedim. Aras gülümseyip torpidodan bir kart çıkarıp bana uzattı "Numaramı var burada, bir sıkıntı olduğu zaman bana burdan ulaş." Dedi. Başımı sallayıp arabadan yavaşça indim. Ben apartmanın kapısından içeri girene kadar bekledi. Apartman merdivenlerinde ev sahibim olan Mukaddes teyzeyi gördüm. Beni görünce gözleri gülmüştü. Yanına gidip elini öptüm "Merhaba Mukaddes teyze." Dedim. Ben elini öpünce kadında benim yanaklarımı öptü "Yavrum, ne oldu sana? İyi misin?" Diye sordu. Gülümseyerek konuştum "İyiyim, Mukaddes teyze. Bugün dans gösterisinde sonra saklambaç oynarken tansiyonum düştü. Bayılmışım, yere yıkılmışım. Yere yığılınca da kafamı vurmuşum. Ama şuan çok iyiyim." Dedim. Mukaddes teyze evinin kapısının açarken konuştu…