İll Adım

Telefonumun titreşimiyle kaşlarımı çattım. Göz kapaklarım ağırdı. Perdenin arasından sızan sabah güneşi odanın içine yayılmış, doğrudan yüzüme vuruyordu. Homurdanarak telefona uzandım. Ekrandaki mesaja bakınca bir anda uykum dağıldı. **Yağız Alp:** Sanırım ilk yazan olmak tuhaf. **Yağız Alp:** Günaydın Çatlak. Bir saniye. İki saniye. Üç saniye. Sonra yataktan düştüm. Resmen düştüm. "Ah!" Telefonu havada yakalamaya çalışırken halıya kapaklandım. Bu adam bana günaydın mı demişti? Hem de ilk mesajı o atmıştı. Dünya ekseninden mi kaymıştı? Hâlâ yerde otururken hızla yazmaya başladım. **Ben:** Aman Allah'ım. **Ben:** Bu bir ilk. **Ben:** Çabuk lokum dağıtılsın ağalar. Mesajı gönderip sırıtmaya başladım. Karşı tarafın yazıyor ibaresi neredeyse anında belirdi. **Yağız Alp:** Bu kadar şaşırılacak ne var? **Ben:** Sayın Yağız Alp. **Ben:** Siz ilk kez mesaj attınız. **Ben:** Bu tarihî bir olay. **Ben:** Bunu çocuklarıma anlatacağım. Birkaç saniye sonra cevap geldi. **Yağız Alp:** Çocuklarına beni mi anlatacaksın? Kahkaha attım. Adam alışıyordu. Bu tehlikeliydi. **Ben:** Hayır. **Ben:** Sadece bir gün bir yüzbaşının bana günaydın dediğini anlatacağım. Uzun bir sessizlik oldu. Sonra yeni mesaj geldi. **Yağız Alp:** Yüzbaşı olduğumu ne zaman söyledim? Parmaklarım ekranın üzerinde dondu. Bir kez. İki kez. Mesajı tekrar okudum. Sonra gözlerim büyüdü. Bir önceki konuşmalardan birinde profil fotoğrafına dikkat etmeye çalışırken, adının altında rütbesini gördüğümü hatırladım. Ama bunu ona söylediğimi hatırlamıyordum. **Ben:** ... **Ben:** Şu an çok önemli bir ayrıntıya takılıyorsunuz. **Yağız Alp:** Öyle mi? **Ben:** Evet. **Ben:** Asıl konu şu. **Ben:** Siz bana günaydın dediniz. **Yağız Alp:** Dedim. **Ben:** Ve bana Çatlak dediniz. **Yağız Alp:** Dedim. **Ben:** Bu lakabı kabul ettiğimi hatırlamıyorum. Bu kez cevap beklediğimden hızlı geldi. **Yağız Alp:** İtiraz etmek için biraz geç kalmadın mı? Dudaklarımın kenarı istemsizce yukarı kıvrıldı. **Ben:** Dosyanıza işliyorum. **Yağız Alp:** Benim dosyam hâlâ duruyor mu? **Ben:** Elbette. **Ben:** Hatta yeni bir bölüm açıldı. **Yağız Alp:** Adı ne? **Ben:** Şüpheli derecede sempatik davranışlar. Bu kez cevap gelmesi birkaç saniye sürdü. Sonra ekrana tek bir mesaj düştü. **Yağız Alp:** Çatlak. Nedense o tek kelimeyi görünce gülümsemem daha da büyüdü. Bir anda aklıma önemli bir detay geldi. Durup sohbet ekranına baktım. Sonra tekrar baktım. Bir dakika. Bu adam askerde değil miydi? Askerî kurgulardan öğrendiğim kadarıyla askerler ya sürekli operasyon yapıyordu ya da dağın başında telefon çekmeyen yerlerde yaşıyordu. Peki bu adam nasıl olur da sabahın köründe bana günaydın mesajı atabiliyordu? Kaşlarımı çatarak yazdım. **Ben:** Yağız Alp Bey. **Yağız Alp:** Buyurun. **Ben:** Siz asker değil misiniz? **Yağız Alp:** Öyleyim. **Ben:** Telefonla nasıl konuşuyorsunuz? Mesajı gönderdikten sonra ekrana baktım. Sonra ikinciyi attım. **Ben:** Yoksa yasakları mı çiğnediniz? 🤯 Telefonu dizlerimin üzerine bıraktım. Bilgilerimin yüzde doksanı kitaplardan, yüzde onu da dizilerden oluşuyordu. Yani yüzde yüz rezil olma ihtimalim vardı. Umarım birkaç dakika içinde askeriyenin çalışma sistemini sorgulayan cahil kız olarak tarihe geçmezdim. Telefon titredi. **Yağız Alp:** Evet. Gözlerim büyüdü. **Ben:** NE? Yeni mesaj geldi. **Yağız Alp:** Şu an firardayım. **Ben:** ... **Ben:** Ne? **Yağız Alp:** Üç tank ve iki helikopter peşimde. Kahkahayı patlattım. Tam yazacaktım ki yeni mesaj düştü. **Yağız Alp:** Şaka yapıyorum. **Ben:** Kalbime iniyordu az daha. **Yağız Alp:** Askerlerin telefon kullanması yasak değil. **Ben:** Gerçekten mi? **Yağız Alp:** Gerçekten. **Ben:** Bütün askerî kurgular bana yalan söylemiş. **Yağız Alp:** Bunu onlara iletirim. Telefonu tutup tavana baktım. Hayatım boyunca inandığım bilgiler yıkılıyordu. **Ben:** Bir dakika. **Ben:** Yani siz normal bir insan gibi markete gidebiliyor musunuz? **Yağız Alp:** Evet. **Ben:** Kahve alabiliyor musunuz? **Yağız Alp:** Evet. **Ben:** Film izleyebiliyor mu…